http://islam-sunna.com/forum/ Sun, 20 May 2012 20:10:47 -0700 MyBB http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=597 Sun, 20 May 2012 04:16:01 -0700 http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=597
W miesiącu Redżeb pierwszą noc z czwartku na piątek nazywa się Nocą Regaib. Tego miesiąca zaszedl też Miradż.
W miesiącu Szaban z 14. na 15. dnia mamy Noc Berat.

Początek Trzech Błogosławionych Miesięcy - 1 Redżeb 1433- 22.05. 2012 (wtorek)
Błogosławiona Noc Regaib – 3 Redżeb 1433 - 24/25. 05. 2012 (noc z czwartku na piątek)
Błogosławiona Noc Miradż- 26/27 Redżeb 1433 - 16/17. 06. 2012 (sobota/niedziela)
Błogosławiona Noc Berat- 14/15 Szaban 1433 – 4/5. O7-2012 (środa/czwartek)

Na temat miesiąca Redżeb: http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=552]]>
W miesiącu Redżeb pierwszą noc z czwartku na piątek nazywa się Nocą Regaib. Tego miesiąca zaszedl też Miradż.
W miesiącu Szaban z 14. na 15. dnia mamy Noc Berat.

Początek Trzech Błogosławionych Miesięcy - 1 Redżeb 1433- 22.05. 2012 (wtorek)
Błogosławiona Noc Regaib – 3 Redżeb 1433 - 24/25. 05. 2012 (noc z czwartku na piątek)
Błogosławiona Noc Miradż- 26/27 Redżeb 1433 - 16/17. 06. 2012 (sobota/niedziela)
Błogosławiona Noc Berat- 14/15 Szaban 1433 – 4/5. O7-2012 (środa/czwartek)

Na temat miesiąca Redżeb: http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=552]]> http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=596 Sun, 20 May 2012 04:10:44 -0700 http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=596
Hazrat Imam Gazali wyjaśnił, dlaczego pycha, duma (kibir) jest większym grzechem od pozostałych grzechów słowami:
„Gdy wielkość należy tylko do Allahu teala, okazywanie pychy przez poddanego jest podobne do nałożenia korony króla przez niewolnika, który zasiada na jego tronie i rządzi. Oczywiście jest wielka różnica pomiędzy popełnieniem winy poprzez niespełnienie rozkazu władcy a zawładnięciem państwem poprzez siadanie na jego tronie i rządzenie. I tak okazywanie pychy nie jest taką samą winą jak niespełnianie nakazów Allaha, staje się wielkim grzechem, jakim jest uznanie siebie za bóstwo. Jest to powód, że bidat należy do większych grzechów niż kradzież, morderstwo. Grzeszący, morderca buntuje się nakazom Allaha, popełnia wielki grzech. Jednak ci, którzy doprowadzają do bidat, poprzez wprowadzenie nowych praw, okazują swoje niezadowolenie z Allaha, Jego Proroka i uczonych islamskich, sami starają się zapanować nad religią. Działając z imieniem Allahu teala i z imieniem Proroka (sallallahu alejhi we sellem), swoje poglądy przedstawiają jako religię i tym okazują swoje niezadowolenie z Nich. Dlatego też ehli bidat popełnia jeszcze większy grzech niż złodziej i bandyta. Właśnie z takich powodów jak ten, nasz Błogosławiony Prorok (sallallahu alejhi we sellem) głosił: Ja nie jestem jednym z nich, oni nie należą do mnie. Dżihad z nimi jest tak ważny jak dżihad z niewierzącymi”[1].

Hazrat Imam Rabbani[i] oznajmił: „Ehli bidat uważając, że wprowadzonymi zmianami poprawia religię i udoskonala ją, doprowadza do powstania bidat, stara się ciemięstwem bidat zasłonić nur sunny. Upiera się, że uzupełnia braki w religii. Nie wie, że religia nie posiada braków, jest doskonała. W Świętym Koranie w Surze Maide 3 powiadomione jest w tym znaczeniu: „Dzisiaj doprowadziłem do doskonałości waszą religię. Wykończyłem Moje ni’met (dar, dobro, miłosierdzie, szczęście, prawo) dla was. Jako religię wybrałem dla was islam”. Uważanie, że w religii są braki, uzupełnianie jej (według czasów pisanie nowoczesnych komentarzy i doprowadzanie do powstania różnych bidat) świadczy o niewierzeniu w ten święty ajet. Powinniście dobrze wiedzieć, że rozmawianie z ehli bidat jest wielokrotnie gorsze od przyjaźnienia się z niewierzącymi. Od ehli bidat powinno się uciekać tak, jak ucieka się przed potworem, żmiją[2].

O tym, że zakazane jest spotykać się i rozmawiać z ehli bidat, niektóre z hadis-i szerif głoszą: „Kto okazuje szacunek temu, kto robi bidat, ten pomaga zburzyć islam”[3]. „Od nich uciekajcie, żeby nie wprowadzili was w dalalet i fitne!”[4]. „Gdy zachorują, nie odwiedzajcie ich!”[5].
„Gdy ich spotkacie, nie pozdrawiajcie ich!”[6].
„Nie idźcie na ich pogrzeb, nie róbcie z nimi razem modlitwy salat!”[7].
„Kto doprowadzi do powstania jednego bidat, ten na pewno przed śmiercią doświadczy jego zła”[8].
„Starać się poznać naukę o islamie od ehli bidat jest jedną z oznak kyjamet”[9].
„Szatan doprowadza ehli bidat do tego, żeby robili oni dużo ibadet, bardzo płakali”[10].
„Traktuj srogo ehli bidat! Allahu teala jest im wrogiem”[11].

Hazrat Sejjid Abdulkadir Gejlani[ii] oznajmił: „W hadis-i szerif powiadomione jest, że: ‘Temu, kto ze względu na Allaha patrzy srogo na ehli bidat, Allahu teala wypełni serce iman i uczyni go bezpiecznym w tym, czego on się boi’. Fudajl bin Ijad, jeden z wielkich uczonych tasawwuf, oznajmił: ‘Allahu teala nie przyjmie ibadet tych, którzy kochają mówiących i robiących bidat i usunie z ich serca iman. Ma się nadzieję, że Allahu teala wybaczy tym, którzy nie kochają ehli bidat, jeśli mają oni nawet mało ibadet. Gdy napotkasz na ehli bidat, zmień drogę’. Sufjan bin Ujejne powiedział też: ‘Tym, którzy uczestniczą w pogrzebie ehli bidat, Allahu teala okazuje gniew aż do ich odejścia z tego pogrzebu’.”[iii].

Nie ma pożytecznych bidat. Wtedy to (niech Allahu teala chroni nas od takiej myśli) Allahu teala zesłałby religię z brakami.

Hazrat Imam Rabbani oznajmił: „Takie pożyteczne rzeczy jak szkoła, książka, które są dozwolone w naszej religii, nie powinno nazywać się bidat. Powinno się je nazywać sunnet-i hasene, czyli dobrymi rzeczami. Bidat, jeśli wyglądają nawet na pożyteczne, powinno się od nich wszystkich uciekać. W żadnym bidat nie ma korzyści. Obecnie, ponieważ serca sczerniały, niektórym bidat wygląda nawet na ładny, jednak w kyjamet zrozumiane będzie, że wszystkie one były szkodliwe. Hadis-i szerif[12] głosi: ‘Wszystko to, co zostało wymyślone w imię religii jest bidat, każdy bidat jest spaczeniem, każdy spaczony będzie też zaprowadzony do Piekła’.”

Jak nasz Szlachetny Prorok, Sahabi i do obecnych czasów uczeni islamscy robili modlitwę salat, ibadet, tak i w ten sam sposób powinno się je nadal robić. Usuwanie, wprowadzanie czegoś do religii jest zmienianiem religii. Poprzez wprowadzenie zmian w ibadet nie wykona się ich jeszcze lepiej. Pamiętając o hadis-i szerif: „Ci, którzy nie robią ibadet tak jak my, nie należą do nas”[13], powinno się bardzo uważać na to, żeby nie wprowadzać do ibadet dodatków lub z nich cokolwiek ujmować. Wykonywanie ibadet niezgodnie z sunną jest bidat. Z bidat niektóre są mekruh, inne haram, a jeszcze inne kufur.

[1] Dejlemi

[2] Imam Rabbani, Mektubat 260

[3] Taberani

[4] Muslim

[5] Ebu Dawud

[6] Ibni Madże

[7] Ibni Hibban

[8] Taberani

[9] Taberani

[10] Muhammed Masum, Mektubat-i Masumijje

[11] Ibni Asakir

[12] Buhari, Muslim, Ibni Madże, Nesai

[13] Miftah-ul dżenne



[i] Imam Ahmed Rabbani (1563-1626) urodził się w Serhend (Indie), jeden z największych uczonych islamu i weli, mudżeddid, mudżtehid, dwudziesty trzeci murszd-i kamil w silsile-i alijje. Znany jest imieniem Iman Rabbani (Rabbani znaczy uczony). Ponieważ jest mudżeddid drugiego tysiąclecia Hidżri, został nazwany Müdżeddid-i elf-i sani, a że połączył ahkam-i islamije z tasawwuf został nazwany Syla. Z tego względu, że pochodzi z rodu Hazrat Omara, został nazwany też Faruki, a że pochodzi z Serhend, nazywany jest Serhendi. Z tymi wszystkimi cechami nazywany jest: Imam Rabbani Mudżeddid-i elf-i sani Szejh Ahmed-i Faruki Serhendi. Jego dzieła to: Mektubat, Redd-i Revafıd, İsbatün-Nübüvve, Mebde' ve Me'ad, Adab-ül-Müridin, Ta'likat-ül-Avarif, Risale-i Tehliliyye, Şerh-i Ruba'ıyyat-ı Abd-il-Baki, Mearif-i Ledünniye, Mükaşefat-ı Gaybiyye, Cezbe ve Süluk Risalesi.

[ii] Sejjid Abdulkadir Gejlani urodził się w roku 1078 (H. 471) w mieście Gejlan (Irak), zmarł w roku 1166 (H. 561) w Bagdadzie. Należy do Sejjid i Szerif. Jest wielkim uczonym, słynnym ewlija. Jego przydomki to: Ebu Muhammed, Muhjiddin, Gaws-ul-a'zam, Kutb-i Rabbani, Sultan-ul-ewliya, Kutb-i a'zam. W naukach fikih i hadis był mudżtehid. Najpierw był w mezheb szafii, jednak później, ponieważ mezheb hanbeli zaczęła znikać, przeszedł do mezheb hanbeli i w ten sposób doprowadził do rozpowszechnienia się tej mezheb. Niektóre z jego wielu bardzo wartościowych dzieł to: Günyet-üt-Talibin, Fütuh-ul-Gayb, Feth-ur- Rabbani, Füyuzat-ı Rabbaniyye, Hizb-ül-Besair, Cila-ül-Hatır, El-Mevahib-ur-Rahmaniyye, Yevakit-ül-Hikem, Melfuzat-ı Geylani, Divanu Gavsi'l A'zam.

[iii] Gunje, czyli Günyet-üt-Talibin, dzieło Hazrat Sejjida Abdulkadira Gejlaniego.]]>
Hazrat Imam Gazali wyjaśnił, dlaczego pycha, duma (kibir) jest większym grzechem od pozostałych grzechów słowami:
„Gdy wielkość należy tylko do Allahu teala, okazywanie pychy przez poddanego jest podobne do nałożenia korony króla przez niewolnika, który zasiada na jego tronie i rządzi. Oczywiście jest wielka różnica pomiędzy popełnieniem winy poprzez niespełnienie rozkazu władcy a zawładnięciem państwem poprzez siadanie na jego tronie i rządzenie. I tak okazywanie pychy nie jest taką samą winą jak niespełnianie nakazów Allaha, staje się wielkim grzechem, jakim jest uznanie siebie za bóstwo. Jest to powód, że bidat należy do większych grzechów niż kradzież, morderstwo. Grzeszący, morderca buntuje się nakazom Allaha, popełnia wielki grzech. Jednak ci, którzy doprowadzają do bidat, poprzez wprowadzenie nowych praw, okazują swoje niezadowolenie z Allaha, Jego Proroka i uczonych islamskich, sami starają się zapanować nad religią. Działając z imieniem Allahu teala i z imieniem Proroka (sallallahu alejhi we sellem), swoje poglądy przedstawiają jako religię i tym okazują swoje niezadowolenie z Nich. Dlatego też ehli bidat popełnia jeszcze większy grzech niż złodziej i bandyta. Właśnie z takich powodów jak ten, nasz Błogosławiony Prorok (sallallahu alejhi we sellem) głosił: Ja nie jestem jednym z nich, oni nie należą do mnie. Dżihad z nimi jest tak ważny jak dżihad z niewierzącymi”[1].

Hazrat Imam Rabbani[i] oznajmił: „Ehli bidat uważając, że wprowadzonymi zmianami poprawia religię i udoskonala ją, doprowadza do powstania bidat, stara się ciemięstwem bidat zasłonić nur sunny. Upiera się, że uzupełnia braki w religii. Nie wie, że religia nie posiada braków, jest doskonała. W Świętym Koranie w Surze Maide 3 powiadomione jest w tym znaczeniu: „Dzisiaj doprowadziłem do doskonałości waszą religię. Wykończyłem Moje ni’met (dar, dobro, miłosierdzie, szczęście, prawo) dla was. Jako religię wybrałem dla was islam”. Uważanie, że w religii są braki, uzupełnianie jej (według czasów pisanie nowoczesnych komentarzy i doprowadzanie do powstania różnych bidat) świadczy o niewierzeniu w ten święty ajet. Powinniście dobrze wiedzieć, że rozmawianie z ehli bidat jest wielokrotnie gorsze od przyjaźnienia się z niewierzącymi. Od ehli bidat powinno się uciekać tak, jak ucieka się przed potworem, żmiją[2].

O tym, że zakazane jest spotykać się i rozmawiać z ehli bidat, niektóre z hadis-i szerif głoszą: „Kto okazuje szacunek temu, kto robi bidat, ten pomaga zburzyć islam”[3]. „Od nich uciekajcie, żeby nie wprowadzili was w dalalet i fitne!”[4]. „Gdy zachorują, nie odwiedzajcie ich!”[5].
„Gdy ich spotkacie, nie pozdrawiajcie ich!”[6].
„Nie idźcie na ich pogrzeb, nie róbcie z nimi razem modlitwy salat!”[7].
„Kto doprowadzi do powstania jednego bidat, ten na pewno przed śmiercią doświadczy jego zła”[8].
„Starać się poznać naukę o islamie od ehli bidat jest jedną z oznak kyjamet”[9].
„Szatan doprowadza ehli bidat do tego, żeby robili oni dużo ibadet, bardzo płakali”[10].
„Traktuj srogo ehli bidat! Allahu teala jest im wrogiem”[11].

Hazrat Sejjid Abdulkadir Gejlani[ii] oznajmił: „W hadis-i szerif powiadomione jest, że: ‘Temu, kto ze względu na Allaha patrzy srogo na ehli bidat, Allahu teala wypełni serce iman i uczyni go bezpiecznym w tym, czego on się boi’. Fudajl bin Ijad, jeden z wielkich uczonych tasawwuf, oznajmił: ‘Allahu teala nie przyjmie ibadet tych, którzy kochają mówiących i robiących bidat i usunie z ich serca iman. Ma się nadzieję, że Allahu teala wybaczy tym, którzy nie kochają ehli bidat, jeśli mają oni nawet mało ibadet. Gdy napotkasz na ehli bidat, zmień drogę’. Sufjan bin Ujejne powiedział też: ‘Tym, którzy uczestniczą w pogrzebie ehli bidat, Allahu teala okazuje gniew aż do ich odejścia z tego pogrzebu’.”[iii].

Nie ma pożytecznych bidat. Wtedy to (niech Allahu teala chroni nas od takiej myśli) Allahu teala zesłałby religię z brakami.

Hazrat Imam Rabbani oznajmił: „Takie pożyteczne rzeczy jak szkoła, książka, które są dozwolone w naszej religii, nie powinno nazywać się bidat. Powinno się je nazywać sunnet-i hasene, czyli dobrymi rzeczami. Bidat, jeśli wyglądają nawet na pożyteczne, powinno się od nich wszystkich uciekać. W żadnym bidat nie ma korzyści. Obecnie, ponieważ serca sczerniały, niektórym bidat wygląda nawet na ładny, jednak w kyjamet zrozumiane będzie, że wszystkie one były szkodliwe. Hadis-i szerif[12] głosi: ‘Wszystko to, co zostało wymyślone w imię religii jest bidat, każdy bidat jest spaczeniem, każdy spaczony będzie też zaprowadzony do Piekła’.”

Jak nasz Szlachetny Prorok, Sahabi i do obecnych czasów uczeni islamscy robili modlitwę salat, ibadet, tak i w ten sam sposób powinno się je nadal robić. Usuwanie, wprowadzanie czegoś do religii jest zmienianiem religii. Poprzez wprowadzenie zmian w ibadet nie wykona się ich jeszcze lepiej. Pamiętając o hadis-i szerif: „Ci, którzy nie robią ibadet tak jak my, nie należą do nas”[13], powinno się bardzo uważać na to, żeby nie wprowadzać do ibadet dodatków lub z nich cokolwiek ujmować. Wykonywanie ibadet niezgodnie z sunną jest bidat. Z bidat niektóre są mekruh, inne haram, a jeszcze inne kufur.

[1] Dejlemi

[2] Imam Rabbani, Mektubat 260

[3] Taberani

[4] Muslim

[5] Ebu Dawud

[6] Ibni Madże

[7] Ibni Hibban

[8] Taberani

[9] Taberani

[10] Muhammed Masum, Mektubat-i Masumijje

[11] Ibni Asakir

[12] Buhari, Muslim, Ibni Madże, Nesai

[13] Miftah-ul dżenne



[i] Imam Ahmed Rabbani (1563-1626) urodził się w Serhend (Indie), jeden z największych uczonych islamu i weli, mudżeddid, mudżtehid, dwudziesty trzeci murszd-i kamil w silsile-i alijje. Znany jest imieniem Iman Rabbani (Rabbani znaczy uczony). Ponieważ jest mudżeddid drugiego tysiąclecia Hidżri, został nazwany Müdżeddid-i elf-i sani, a że połączył ahkam-i islamije z tasawwuf został nazwany Syla. Z tego względu, że pochodzi z rodu Hazrat Omara, został nazwany też Faruki, a że pochodzi z Serhend, nazywany jest Serhendi. Z tymi wszystkimi cechami nazywany jest: Imam Rabbani Mudżeddid-i elf-i sani Szejh Ahmed-i Faruki Serhendi. Jego dzieła to: Mektubat, Redd-i Revafıd, İsbatün-Nübüvve, Mebde' ve Me'ad, Adab-ül-Müridin, Ta'likat-ül-Avarif, Risale-i Tehliliyye, Şerh-i Ruba'ıyyat-ı Abd-il-Baki, Mearif-i Ledünniye, Mükaşefat-ı Gaybiyye, Cezbe ve Süluk Risalesi.

[ii] Sejjid Abdulkadir Gejlani urodził się w roku 1078 (H. 471) w mieście Gejlan (Irak), zmarł w roku 1166 (H. 561) w Bagdadzie. Należy do Sejjid i Szerif. Jest wielkim uczonym, słynnym ewlija. Jego przydomki to: Ebu Muhammed, Muhjiddin, Gaws-ul-a'zam, Kutb-i Rabbani, Sultan-ul-ewliya, Kutb-i a'zam. W naukach fikih i hadis był mudżtehid. Najpierw był w mezheb szafii, jednak później, ponieważ mezheb hanbeli zaczęła znikać, przeszedł do mezheb hanbeli i w ten sposób doprowadził do rozpowszechnienia się tej mezheb. Niektóre z jego wielu bardzo wartościowych dzieł to: Günyet-üt-Talibin, Fütuh-ul-Gayb, Feth-ur- Rabbani, Füyuzat-ı Rabbaniyye, Hizb-ül-Besair, Cila-ül-Hatır, El-Mevahib-ur-Rahmaniyye, Yevakit-ül-Hikem, Melfuzat-ı Geylani, Divanu Gavsi'l A'zam.

[iii] Gunje, czyli Günyet-üt-Talibin, dzieło Hazrat Sejjida Abdulkadira Gejlaniego.]]> http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=595 Wed, 16 May 2012 13:15:21 -0700 http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=595
Hazrat Imam Eszari oznajmił: „Ci, którzy uwierzyli w to, do czego uwierzenia zaprosił Allah Najwyższy i nasz Prorok, stracą iman tylko poprzez kufur, żaden grzech nie doprowadzi ich do straty iman. Ehli kyble nie stracą iman z powodu grzechów, są odpowiedzialni wobec wszystkich nakazów religii”.

Hazrat Imam Maturidi oznajmił: „Ibadet nie należy do iman (nie jest częścią iman). Kto wierzy, że fard są obowiązkiem, jednak nie spełnia ich z powodu lenistwa, ten nie jest kafir. Wierzący bez względu na to, jak wielki popełni grzech, nie straci wiary. Jednak powinno się wierzyć o fard i haram tak, jak zostało o nich powiadomione. Nie wierzyć w którykolwiek z nakazów i zakazów, traktować je lekko lub wyśmiewać się z nich, starać się je zmienić jest powodem straty iman i palenia się wiecznie w Piekle”.

Hazrat Abdulgani Nablusi oznajmił: „Krótko mówiąc, iman nie zmniejszy się i nie powiększy. Siła iman się powiększy. Poprzez robienie mało lub dużo ibadet zmienia się dojrzałość iman, jego wartość. Takim znaczeniem obdarzono święte ajety i hadis-i szerif, które powiadamiają o powiększaniu się lub zmniejszaniu się iman”[2].

W świętych ajetach nakazane jest wierzącym, żeby robili ibadet, unikali grzechów[3]. Te ajety rozpoczynają się słowami: „O wierzący […]”. I tak na przykład: „O wierzący, gdy zostanie wyrecytowany Ezan dla modlitwy piątkowej, to biegnijcie wspominać Allaha”[4]. Te ajety wskazują też na to, że iman jest czymś innym od ibadet, że najpierw powinno sie uwierzyć. Nakazy obowiązują tylko wierzących.

Święty ajet: „Tego, kto spełni dobry uczynek - czy to mężczyzna, czy kobieta - i jest wierzącym, My ożywimy życiem wspaniałym, i takim obdarzymy ich wynagrodzeniem, czymś piękniejszym niż to, co czynili”[5] pokazuje wyraźnie, że czyny są osobno od iman.

Niektórzy z uczonych sunnickich wskazali na ten święty ajet jako dowód, że nie iman lecz światło iman wzrasta lub zmniejsza się: „Jedynie wierzący są tymi, którym wzrasta wiara, gdy czytają ajety Allaha”[6].

Uczeni islamscy powiadomili jednogłośnie, że ten, kto zmarł zaraz po przyjęciu iman [a więc jest bez ibadet, czynów], jest wierzącym.

Ci, którzy mówią, że ‘iman rośnie, maleje’ myślą, ze rzeczywiście iman powiększa się i maleje. Gdy tymczasem iman to uwierzenie w zasady powiadomione w Amentu. Nie wierzyć w jedną z nich jest kufur. Z tego względu iman nie zmniejszy się i nie powiększy się z czasem. Powiedzieć bez wyjaśnienia: ‘iman wzrasta, maleje’ jest kufur. Można powiedzieć: ‘nur, blask iman powiększa się, zmniejsza się’.

Gdyby czyn był częścią iman, to każdy, kto popełnił grzech, byłby kafir. Nie pozostałby żaden muzułmanin. Choć zostało przekazane w hadis-i szerif, że niektóre dobre uczynki, zalety są związane z imam, a niektóre złe uczynki, zło są związane z kufur, to jednak one zostały w ten sposób przedstawione dla uświadomienia ważności tych dobrych i złych uczynków i ich mocy. I tak hadis-i szerif głoszą: „Wstyd jest gałęzią iman”, „Czystość jest połową iman” i „Iman to salat”. Za pomocą innych świętych ajetow i hadis-i szerif rozumie się, że one nie są częścią iman lub kufur.

Iman znaczy całkowicie uwierzyć. Wzrost iman w sercu oznaczyłby, że przeciwnie do tego kufur maleje. A coś takiego nie jest możliwe. Słowa uczonych mówiące, ze iman powiększy się, zmniejszy się znaczą, że sam iman nie wzrośnie i nie zmaleje, lecz jego siła (światło wiary) wzrośnie lub zmaleje. Wiara nie zwiększy się poprzez robienie ibadet, ani nie zmniejszy się poprzez popełnianie grzechów. Ibadet wpływają na upiększenie, udoskonalenie iman. Bez względu na to, jak dużo człowiek robi ibadet, nie powinien myśleć, że z powodu ibadet na pewno wejdzie do Raju. Obowiązkiem poddanego jest robić ibadet.


[1] Sejjid Szerif Dżurdżani, Szerh-i Mewakif; Ibrahim Ibnul-Lakani, Dżewheret-ut-tewhid
[2] Abdulgani Nablusi, Hadik
[3] Sury: Dżuma 9, Al Imran 130, Hadż 50, Inszikak 25, Tin 11
[4] Dżuma 9
[5] Nahl 9
[6] Anfal 2]]>
Hazrat Imam Eszari oznajmił: „Ci, którzy uwierzyli w to, do czego uwierzenia zaprosił Allah Najwyższy i nasz Prorok, stracą iman tylko poprzez kufur, żaden grzech nie doprowadzi ich do straty iman. Ehli kyble nie stracą iman z powodu grzechów, są odpowiedzialni wobec wszystkich nakazów religii”.

Hazrat Imam Maturidi oznajmił: „Ibadet nie należy do iman (nie jest częścią iman). Kto wierzy, że fard są obowiązkiem, jednak nie spełnia ich z powodu lenistwa, ten nie jest kafir. Wierzący bez względu na to, jak wielki popełni grzech, nie straci wiary. Jednak powinno się wierzyć o fard i haram tak, jak zostało o nich powiadomione. Nie wierzyć w którykolwiek z nakazów i zakazów, traktować je lekko lub wyśmiewać się z nich, starać się je zmienić jest powodem straty iman i palenia się wiecznie w Piekle”.

Hazrat Abdulgani Nablusi oznajmił: „Krótko mówiąc, iman nie zmniejszy się i nie powiększy. Siła iman się powiększy. Poprzez robienie mało lub dużo ibadet zmienia się dojrzałość iman, jego wartość. Takim znaczeniem obdarzono święte ajety i hadis-i szerif, które powiadamiają o powiększaniu się lub zmniejszaniu się iman”[2].

W świętych ajetach nakazane jest wierzącym, żeby robili ibadet, unikali grzechów[3]. Te ajety rozpoczynają się słowami: „O wierzący […]”. I tak na przykład: „O wierzący, gdy zostanie wyrecytowany Ezan dla modlitwy piątkowej, to biegnijcie wspominać Allaha”[4]. Te ajety wskazują też na to, że iman jest czymś innym od ibadet, że najpierw powinno sie uwierzyć. Nakazy obowiązują tylko wierzących.

Święty ajet: „Tego, kto spełni dobry uczynek - czy to mężczyzna, czy kobieta - i jest wierzącym, My ożywimy życiem wspaniałym, i takim obdarzymy ich wynagrodzeniem, czymś piękniejszym niż to, co czynili”[5] pokazuje wyraźnie, że czyny są osobno od iman.

Niektórzy z uczonych sunnickich wskazali na ten święty ajet jako dowód, że nie iman lecz światło iman wzrasta lub zmniejsza się: „Jedynie wierzący są tymi, którym wzrasta wiara, gdy czytają ajety Allaha”[6].

Uczeni islamscy powiadomili jednogłośnie, że ten, kto zmarł zaraz po przyjęciu iman [a więc jest bez ibadet, czynów], jest wierzącym.

Ci, którzy mówią, że ‘iman rośnie, maleje’ myślą, ze rzeczywiście iman powiększa się i maleje. Gdy tymczasem iman to uwierzenie w zasady powiadomione w Amentu. Nie wierzyć w jedną z nich jest kufur. Z tego względu iman nie zmniejszy się i nie powiększy się z czasem. Powiedzieć bez wyjaśnienia: ‘iman wzrasta, maleje’ jest kufur. Można powiedzieć: ‘nur, blask iman powiększa się, zmniejsza się’.

Gdyby czyn był częścią iman, to każdy, kto popełnił grzech, byłby kafir. Nie pozostałby żaden muzułmanin. Choć zostało przekazane w hadis-i szerif, że niektóre dobre uczynki, zalety są związane z imam, a niektóre złe uczynki, zło są związane z kufur, to jednak one zostały w ten sposób przedstawione dla uświadomienia ważności tych dobrych i złych uczynków i ich mocy. I tak hadis-i szerif głoszą: „Wstyd jest gałęzią iman”, „Czystość jest połową iman” i „Iman to salat”. Za pomocą innych świętych ajetow i hadis-i szerif rozumie się, że one nie są częścią iman lub kufur.

Iman znaczy całkowicie uwierzyć. Wzrost iman w sercu oznaczyłby, że przeciwnie do tego kufur maleje. A coś takiego nie jest możliwe. Słowa uczonych mówiące, ze iman powiększy się, zmniejszy się znaczą, że sam iman nie wzrośnie i nie zmaleje, lecz jego siła (światło wiary) wzrośnie lub zmaleje. Wiara nie zwiększy się poprzez robienie ibadet, ani nie zmniejszy się poprzez popełnianie grzechów. Ibadet wpływają na upiększenie, udoskonalenie iman. Bez względu na to, jak dużo człowiek robi ibadet, nie powinien myśleć, że z powodu ibadet na pewno wejdzie do Raju. Obowiązkiem poddanego jest robić ibadet.


[1] Sejjid Szerif Dżurdżani, Szerh-i Mewakif; Ibrahim Ibnul-Lakani, Dżewheret-ut-tewhid
[2] Abdulgani Nablusi, Hadik
[3] Sury: Dżuma 9, Al Imran 130, Hadż 50, Inszikak 25, Tin 11
[4] Dżuma 9
[5] Nahl 9
[6] Anfal 2]]> http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=594 Wed, 16 May 2012 13:11:22 -0700 http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=594
W Fetawa-yi Bezzazijje[i] napisane jest: „Po nauczeniu się na pamięć ze Świętego Koranu potrzebnej ilości powinno się poznać wiedzę fikih, ponieważ nauczenie się na pamięć całego Koranu należy do fard-i kifaje. Zaś poznanie potrzebnej wiedzy fikih należy do fard-i ajn. Hazrat Muhammed bin Hasen Szejbani[ii] oznajmił: ‘Każdy muzułmanin powinien poznać z wiedzy fikih dwieście tysięcy praw islamskich o haram i helal. Po spełnieniu obowiązków najwartościowszym ibadet jest poznanie ilim i fikih’.”.

Hazrat Ibni Abidin[iii] oznajmił: „Uczeni od fikih powiadomili jednogłośnie, że obowiązkiem każdego muzułmanina jest poznać wiedzę ilmihal. Dlatego też mąż i żona powinni poznać wiedzę o hajz i nifas. Mąż powinien nauczyć o tym swoją żonę, a jeśli sam nie wie, to powinien pozwolić żonie, by poznała od kobiet, które tę wiedzę posiadają. Kobieta, która nie zyska pozwolenia od męża, powinna bez zgody męża pójść i poznać tę wiedzę”.

Gdy spytano się Hazrat Imama Muhammeda[1], specjalisty tasawwuf, dlaczego nie napisał książki o tasawwuf, to oznajmił: „Tę wiedzę jest możliwe poznać tylko wtedy, gdy wszystkie czyny będą podporządkowane religii, gdy kupno – sprzedaż będą przeprowadzone zgodnie z religią. A to poznaje się z książek fikih. Każdy, kto kupuje – sprzedaje, robi umowy, powinien poznać warunki, jakie powinno się spełniać, by zaszły one prawidłowo i były helal. Z tego względu dla każdego muzułmanina jest obowiązkiem poznanie tych czynów. Dla spełnienia tego obowiązku napisałem książkę o kupnie – sprzedaży”.

Czytanie książek ilmihal jest jedynym lekarstwem, które chroni przed wpadnięciem w pułapki pragnienia zła, innowatorów w religii, nienależących do żadnej z czterech prawidłowych mezheb i niewierzących, a także jest środkiem prawidłowego poznania wiary i sposobu spełniania obowiązków religijnych oraz czczenia Allaha Najwyższego. Muzułmanie powinni przed wysłaniem swoich dzieci do szkoły podstawowej wysłać je najpierw do nauczyciela Koranu, powinni koniecznie nauczyć je zasad islamu i wiary, czytania Świętego Koranu i robienia modlitwy salat. Tutaj wystąpi też przeciwko nam nefs-i emmare (nefs, który nakazuje zło). Będzie nas zwodziło myślami: „Niech dziecko najpierw nauczy się zarabiania na chleb. Tego nauczy się też później”. Rodzice, którzy pragną, żeby ich dziecko zyskało szczęście na ziemi i w życiu pozagrobowym, było ono muzułmaninem, nie powinni dać się oszukać kłamstwom szatańskich pragnień i ludzi, powinni bez wątpienia wysłać swoje dzieci do nauczyciela Świętego Koranu. Po rozpoczęciu szkoły podstawowej wysłanie jest bardzo trudne, staje się nawet niemożliwe. Drzewo będąc młode, zgina się. Jeśli spróbuje się zgiąć starsze, to złamie się je i doprowadzi do szkody. Dziecko nieznające wiedzy islamskiej znajdzie się na błędnej drodze lub stanie się niewierzącym. Później wyrażanie żalu przez rodziców nie uratuje ich samych i ich dzieci od Piekła. Nasz ukochany Prorok (sallallahu alejhi we sellem) wyjaśnił tę bardzo gorzką prawdę słowami: Helekel musewwifun, co znaczy: ‘Kto zostawił na później dobre czyny, ten zaznał straty’.

Dla tych, którzy nie poznali wiedzy ilmihal, nie jest prawidłowe zajmować się czytaniem komentarzy Świętego Koranu. Kto chce poznać prawdziwe znaczenie Świętego Koranu, ten powinien czytać książki uczonych religii o ilmi kelam, fikih i etyce. Wszystkie te książki zostały napisane na podstawie Świętego Koranu i hadis-i szerif.



[1] Imam Muhammed to Muhammed bin Hasen Szejbani



[i] Autorem Fetawa-yi Bezzazijje jest Ibn-ul-Bezzaz Muhammed bin Muhammed Kerderi (zm. 1424), haneficki uczony fikih. Jego dzieła to: Fetava-yi Bezzaziyye, Fetava-yı Hindiyye, Menakıbi imamı Ebi Hanifesi.



[ii] Muhammed Hasen bin Szejbani znany jako Imam Muhammed (752/H.135-805/H.189), jeden z najwyższych uczonych mudżtehid, kadi. Został wykształcony przez Imama a’zam Ebu Hanifego i Imama Ebu Jusufa. Imam Ebu Jusuf i Imam Muhammed nazywani są razem Imamejn (albo Sahibejn). Imam Szafii skorzystał z jego nauki. Trzy lata spędził przy Imamie Maliku i wysłuchał od niego Muvatta i poznał ponad 700 hadis-i szerif. Jego dzieła dzielą się na dwie części. Pierwsza część to książki zwane Zâhirürrivâye, do nich należą: Mebsut, Ziyâdât, Câmi-i kebir, Câmi-i sagîr, Siyer-i kebîr i Siyer-i sagîr. Druga część to książki zwane Nevâdir, do nich należą: Keysaniyyât, Hârûniyyât, Cürcaniyyât, Rukleyyât, Ziyadet-üz-Ziyadât.



[iii] Ibni Abidin, Sejjid Muhammed Emin bin Omar bin Abdulaziz (1784-1836), najsłynniejszy z osmańskich uczonym fikih. Był uczniem Mewlany Halida Bagdadiego. Jego najsłynniejszym z dzieł jest Redd-ül-muhtâr, które przedstawia wiedzę fikih wg mezheb hanefi i jest pięciotomowym wyjaśnieniem Dürr-ül-muhtâr, które jest znane też pod nazwą İbn-i Âbidîn.]]>
W Fetawa-yi Bezzazijje[i] napisane jest: „Po nauczeniu się na pamięć ze Świętego Koranu potrzebnej ilości powinno się poznać wiedzę fikih, ponieważ nauczenie się na pamięć całego Koranu należy do fard-i kifaje. Zaś poznanie potrzebnej wiedzy fikih należy do fard-i ajn. Hazrat Muhammed bin Hasen Szejbani[ii] oznajmił: ‘Każdy muzułmanin powinien poznać z wiedzy fikih dwieście tysięcy praw islamskich o haram i helal. Po spełnieniu obowiązków najwartościowszym ibadet jest poznanie ilim i fikih’.”.

Hazrat Ibni Abidin[iii] oznajmił: „Uczeni od fikih powiadomili jednogłośnie, że obowiązkiem każdego muzułmanina jest poznać wiedzę ilmihal. Dlatego też mąż i żona powinni poznać wiedzę o hajz i nifas. Mąż powinien nauczyć o tym swoją żonę, a jeśli sam nie wie, to powinien pozwolić żonie, by poznała od kobiet, które tę wiedzę posiadają. Kobieta, która nie zyska pozwolenia od męża, powinna bez zgody męża pójść i poznać tę wiedzę”.

Gdy spytano się Hazrat Imama Muhammeda[1], specjalisty tasawwuf, dlaczego nie napisał książki o tasawwuf, to oznajmił: „Tę wiedzę jest możliwe poznać tylko wtedy, gdy wszystkie czyny będą podporządkowane religii, gdy kupno – sprzedaż będą przeprowadzone zgodnie z religią. A to poznaje się z książek fikih. Każdy, kto kupuje – sprzedaje, robi umowy, powinien poznać warunki, jakie powinno się spełniać, by zaszły one prawidłowo i były helal. Z tego względu dla każdego muzułmanina jest obowiązkiem poznanie tych czynów. Dla spełnienia tego obowiązku napisałem książkę o kupnie – sprzedaży”.

Czytanie książek ilmihal jest jedynym lekarstwem, które chroni przed wpadnięciem w pułapki pragnienia zła, innowatorów w religii, nienależących do żadnej z czterech prawidłowych mezheb i niewierzących, a także jest środkiem prawidłowego poznania wiary i sposobu spełniania obowiązków religijnych oraz czczenia Allaha Najwyższego. Muzułmanie powinni przed wysłaniem swoich dzieci do szkoły podstawowej wysłać je najpierw do nauczyciela Koranu, powinni koniecznie nauczyć je zasad islamu i wiary, czytania Świętego Koranu i robienia modlitwy salat. Tutaj wystąpi też przeciwko nam nefs-i emmare (nefs, który nakazuje zło). Będzie nas zwodziło myślami: „Niech dziecko najpierw nauczy się zarabiania na chleb. Tego nauczy się też później”. Rodzice, którzy pragną, żeby ich dziecko zyskało szczęście na ziemi i w życiu pozagrobowym, było ono muzułmaninem, nie powinni dać się oszukać kłamstwom szatańskich pragnień i ludzi, powinni bez wątpienia wysłać swoje dzieci do nauczyciela Świętego Koranu. Po rozpoczęciu szkoły podstawowej wysłanie jest bardzo trudne, staje się nawet niemożliwe. Drzewo będąc młode, zgina się. Jeśli spróbuje się zgiąć starsze, to złamie się je i doprowadzi do szkody. Dziecko nieznające wiedzy islamskiej znajdzie się na błędnej drodze lub stanie się niewierzącym. Później wyrażanie żalu przez rodziców nie uratuje ich samych i ich dzieci od Piekła. Nasz ukochany Prorok (sallallahu alejhi we sellem) wyjaśnił tę bardzo gorzką prawdę słowami: Helekel musewwifun, co znaczy: ‘Kto zostawił na później dobre czyny, ten zaznał straty’.

Dla tych, którzy nie poznali wiedzy ilmihal, nie jest prawidłowe zajmować się czytaniem komentarzy Świętego Koranu. Kto chce poznać prawdziwe znaczenie Świętego Koranu, ten powinien czytać książki uczonych religii o ilmi kelam, fikih i etyce. Wszystkie te książki zostały napisane na podstawie Świętego Koranu i hadis-i szerif.



[1] Imam Muhammed to Muhammed bin Hasen Szejbani



[i] Autorem Fetawa-yi Bezzazijje jest Ibn-ul-Bezzaz Muhammed bin Muhammed Kerderi (zm. 1424), haneficki uczony fikih. Jego dzieła to: Fetava-yi Bezzaziyye, Fetava-yı Hindiyye, Menakıbi imamı Ebi Hanifesi.



[ii] Muhammed Hasen bin Szejbani znany jako Imam Muhammed (752/H.135-805/H.189), jeden z najwyższych uczonych mudżtehid, kadi. Został wykształcony przez Imama a’zam Ebu Hanifego i Imama Ebu Jusufa. Imam Ebu Jusuf i Imam Muhammed nazywani są razem Imamejn (albo Sahibejn). Imam Szafii skorzystał z jego nauki. Trzy lata spędził przy Imamie Maliku i wysłuchał od niego Muvatta i poznał ponad 700 hadis-i szerif. Jego dzieła dzielą się na dwie części. Pierwsza część to książki zwane Zâhirürrivâye, do nich należą: Mebsut, Ziyâdât, Câmi-i kebir, Câmi-i sagîr, Siyer-i kebîr i Siyer-i sagîr. Druga część to książki zwane Nevâdir, do nich należą: Keysaniyyât, Hârûniyyât, Cürcaniyyât, Rukleyyât, Ziyadet-üz-Ziyadât.



[iii] Ibni Abidin, Sejjid Muhammed Emin bin Omar bin Abdulaziz (1784-1836), najsłynniejszy z osmańskich uczonym fikih. Był uczniem Mewlany Halida Bagdadiego. Jego najsłynniejszym z dzieł jest Redd-ül-muhtâr, które przedstawia wiedzę fikih wg mezheb hanefi i jest pięciotomowym wyjaśnieniem Dürr-ül-muhtâr, które jest znane też pod nazwą İbn-i Âbidîn.]]> http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=593 Wed, 16 May 2012 13:08:28 -0700 http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=593 Niektórzy filozofowie, a wśród nich: Ibni Sina (Avicenna), Farabi, Ibni Tufejl, Ibni Ruszd, Ibni Badże, inspirując się filozofią grecką, indyjską, perską i łacińską, odsunęli niektóre zagadnienia od prawidłowej drogi Świętego Koranu. Oni zeszli z prawidłowej drogi, ponieważ w sprawach niezrozumiałych przez rozum nie byli wierni głoszeniom Proroka Muhammeda (sallallahu alejhi we sellem) i Sahabi (radijallahu anhum) i wypowiadali się, ufając swojemu rozumowi. W końcu Imam Gazali (kuddise sirruh) powiedział o Ibni Sinie i filozofach wypowiadających się podobnie do niego, że należą oni do kafir, ponieważ powiedzieli, że: „Świat jest kadim (nie ma początku)”, gdy tymczasem poza Allahu teala nic nie jest kadim (bez początku).
Imam Gazali (rahimehullah) poznawszy j. grecki, zbadał starożytną grecką filozofię i zaprzeczył znajdującym się w niej nieprawidłowym miejscom. Za czasów Haruna Reszida (rahimehullah) filozofia przeniknęła do nauk islamskich i stała się przewodnikiem dla takich filozofów jak: Montesquieu i Spinoza, którzy otwarcie przyznali się do tego, że byli pod wpływem Farabiego, którego zwali Farabius.
Należy wiedzieć, że nie ma czegoś takiego jak filozofia islamska. Istnieją jednak tacy, którzy później filozofię wmieszali do islamu. Według uczonych sunnickich (rahime humullahu teala) miernikiem wiedzy islamskiej nie jest rozum ludzki, ludzkie poglądy, lecz jedynie ajety ze Świętego Koranu i hadis-i szerif, które posiadają znaczenie oczywiste (muhkem).]]> Niektórzy filozofowie, a wśród nich: Ibni Sina (Avicenna), Farabi, Ibni Tufejl, Ibni Ruszd, Ibni Badże, inspirując się filozofią grecką, indyjską, perską i łacińską, odsunęli niektóre zagadnienia od prawidłowej drogi Świętego Koranu. Oni zeszli z prawidłowej drogi, ponieważ w sprawach niezrozumiałych przez rozum nie byli wierni głoszeniom Proroka Muhammeda (sallallahu alejhi we sellem) i Sahabi (radijallahu anhum) i wypowiadali się, ufając swojemu rozumowi. W końcu Imam Gazali (kuddise sirruh) powiedział o Ibni Sinie i filozofach wypowiadających się podobnie do niego, że należą oni do kafir, ponieważ powiedzieli, że: „Świat jest kadim (nie ma początku)”, gdy tymczasem poza Allahu teala nic nie jest kadim (bez początku).
Imam Gazali (rahimehullah) poznawszy j. grecki, zbadał starożytną grecką filozofię i zaprzeczył znajdującym się w niej nieprawidłowym miejscom. Za czasów Haruna Reszida (rahimehullah) filozofia przeniknęła do nauk islamskich i stała się przewodnikiem dla takich filozofów jak: Montesquieu i Spinoza, którzy otwarcie przyznali się do tego, że byli pod wpływem Farabiego, którego zwali Farabius.
Należy wiedzieć, że nie ma czegoś takiego jak filozofia islamska. Istnieją jednak tacy, którzy później filozofię wmieszali do islamu. Według uczonych sunnickich (rahime humullahu teala) miernikiem wiedzy islamskiej nie jest rozum ludzki, ludzkie poglądy, lecz jedynie ajety ze Świętego Koranu i hadis-i szerif, które posiadają znaczenie oczywiste (muhkem).]]> http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=592 Wed, 16 May 2012 13:06:58 -0700 http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=592
Prawdziwi uczeni ilmi kelam w wyjaśnieniach świętych ajetów i hadis-i szerif, które należą do muteszabih (mają znaczenie ukryte, symboliczne), opierali się tylko na opinii Szlachetnego Proroka i Jego Towarzyszy, odrzucali niezgodne z nimi myśli dawnych filozofów i w ten sposób ochronili islam od zepsucia, którego zaznała religia chrześcijańska.

Ilmi kelam jest to głęboka nauka o wierze, tj. o znaczeniu Słów Szehady i związana z nią podstawowa wiedza ucząca o sześciu zasadach wiary. Każdy muzułmanin powinien korzystając z dzieł uczonych sunnickich, poznać z ilmi kelam tyle, ile potrzebne mu jest do wyjaśnienia tematu wiary niewierzącym i tym, którzy są błędnie poinformowani. Poza uczonymi islamskimi wszyscy ci, którzy zajmują się ilmi kelam, staną się wrogami islamu.

Zajmowanie się ilmi kelam jest niedobrze widziane, ponieważ wielu ludzi zajmując się nim, wyjaśnia według swojego zrozumienia i w ten sposób schodzi na złą drogę lub traci wiarę, a pod nazwą reformy dokonuje wiele zła w islamie. O tym, co powinniśmy wiedzieć z ilmi kelam, poinformowali nas uczeni sunniccy w swoich książkach. Więcej poznać jest dozwolone tylko uczonym religii, innym jest zakazane. Inni, jeśli będą zajmować się ilmi kelam, to zejdą na fałszywą drogę, spaczając, staną się zyndyk[1].

Hazrat Imam Szafii oznajmił: „Popełnić duży grzech jest czymś słabym w porównaniu z zejściem na złą drogę z powodu zajmowania się ilmi kelam. Gdyby wiedziało się, jak szkodliwe jest zajmowanie się ilmi kelam nim pozna się dobrze wierzenie sunnickie, to uciekałoby się od zajmowania się ilmi kelam tak, jak ucieka się przed lwem”. Hazrat Imam Malik oznajmił: „Kto jest ehli bidat i zajmuje się ilmi kelam, ten nie zostanie przyjęty jako świadek”.
Hazrat Imam Ahmed[2] oznajmił: „Kto zajmuje się ilmi kelam, ten jest zawsze w wątpliwościach”. Hazrat Imam Ebu Jusuf [i] oznajmił: „Kto zajmuje się ilmi kelam, ten nie zostanie imamem i z czasem wystąpi z religii”. Uczeni hadis powiadomili: „Wysłannik Allaha zachęcał do fikih, zakazał kelam”. W Fetawa-i Bezzazijje napisane jest: „Większość z tych, którzy zajmują się ilmi kelam, staje się zyndyk”.

[1] Abdulgani Nablusi, Hadika
[2] Imam Ahmed bin Hanbel

[i] Jakub bin Ibrahim znany jako Imam Ebu Jusuf (731/H.113-798/H.182), jeden z wielkich ewlija, najlepszy uczeń Imama a’zama Ebu Hanifego, po Imamie Ebu Hanife największy uczony mudżtehid w mezheb hanefi, hadis hafizi, kadi, potomek jednego z Sahabe, Saida bin Buhajra El-Ensariego. Zmarł w Bagdadzie. Do znanych jego dzieł należą: İhtilâfü'l-Emsâr, Edebü'l-Kâdı alâ Mezhebi Ebî Hanife, E'mâlı Fi'l Fıkh, Kitâbü'l-Büyû', Kitâbü'l-Cevâmî, Kitâbü'l-Hudûd, Kitâbü'l-Harâc, Kitâbü'r-Red alâ Mâlik b. Enes, Kitâbü'z-Zekât, Kitâbü's-Salât, Kitâbü's-Sıyâm, Kitâbü's-Sayd ve'z-Zebâih, Kitâbü'l-Gasb, Kitâbü'l-Fevâiz, Kitâbü'l- Vesâyâ, Kitâbü'l-Vekâle, el-Asl, Kitâbü'r-Red alâ Siyeri'l-Evzâî, İmlâ.]]>
Prawdziwi uczeni ilmi kelam w wyjaśnieniach świętych ajetów i hadis-i szerif, które należą do muteszabih (mają znaczenie ukryte, symboliczne), opierali się tylko na opinii Szlachetnego Proroka i Jego Towarzyszy, odrzucali niezgodne z nimi myśli dawnych filozofów i w ten sposób ochronili islam od zepsucia, którego zaznała religia chrześcijańska.

Ilmi kelam jest to głęboka nauka o wierze, tj. o znaczeniu Słów Szehady i związana z nią podstawowa wiedza ucząca o sześciu zasadach wiary. Każdy muzułmanin powinien korzystając z dzieł uczonych sunnickich, poznać z ilmi kelam tyle, ile potrzebne mu jest do wyjaśnienia tematu wiary niewierzącym i tym, którzy są błędnie poinformowani. Poza uczonymi islamskimi wszyscy ci, którzy zajmują się ilmi kelam, staną się wrogami islamu.

Zajmowanie się ilmi kelam jest niedobrze widziane, ponieważ wielu ludzi zajmując się nim, wyjaśnia według swojego zrozumienia i w ten sposób schodzi na złą drogę lub traci wiarę, a pod nazwą reformy dokonuje wiele zła w islamie. O tym, co powinniśmy wiedzieć z ilmi kelam, poinformowali nas uczeni sunniccy w swoich książkach. Więcej poznać jest dozwolone tylko uczonym religii, innym jest zakazane. Inni, jeśli będą zajmować się ilmi kelam, to zejdą na fałszywą drogę, spaczając, staną się zyndyk[1].

Hazrat Imam Szafii oznajmił: „Popełnić duży grzech jest czymś słabym w porównaniu z zejściem na złą drogę z powodu zajmowania się ilmi kelam. Gdyby wiedziało się, jak szkodliwe jest zajmowanie się ilmi kelam nim pozna się dobrze wierzenie sunnickie, to uciekałoby się od zajmowania się ilmi kelam tak, jak ucieka się przed lwem”. Hazrat Imam Malik oznajmił: „Kto jest ehli bidat i zajmuje się ilmi kelam, ten nie zostanie przyjęty jako świadek”.
Hazrat Imam Ahmed[2] oznajmił: „Kto zajmuje się ilmi kelam, ten jest zawsze w wątpliwościach”. Hazrat Imam Ebu Jusuf [i] oznajmił: „Kto zajmuje się ilmi kelam, ten nie zostanie imamem i z czasem wystąpi z religii”. Uczeni hadis powiadomili: „Wysłannik Allaha zachęcał do fikih, zakazał kelam”. W Fetawa-i Bezzazijje napisane jest: „Większość z tych, którzy zajmują się ilmi kelam, staje się zyndyk”.

[1] Abdulgani Nablusi, Hadika
[2] Imam Ahmed bin Hanbel

[i] Jakub bin Ibrahim znany jako Imam Ebu Jusuf (731/H.113-798/H.182), jeden z wielkich ewlija, najlepszy uczeń Imama a’zama Ebu Hanifego, po Imamie Ebu Hanife największy uczony mudżtehid w mezheb hanefi, hadis hafizi, kadi, potomek jednego z Sahabe, Saida bin Buhajra El-Ensariego. Zmarł w Bagdadzie. Do znanych jego dzieł należą: İhtilâfü'l-Emsâr, Edebü'l-Kâdı alâ Mezhebi Ebî Hanife, E'mâlı Fi'l Fıkh, Kitâbü'l-Büyû', Kitâbü'l-Cevâmî, Kitâbü'l-Hudûd, Kitâbü'l-Harâc, Kitâbü'r-Red alâ Mâlik b. Enes, Kitâbü'z-Zekât, Kitâbü's-Salât, Kitâbü's-Sıyâm, Kitâbü's-Sayd ve'z-Zebâih, Kitâbü'l-Gasb, Kitâbü'l-Fevâiz, Kitâbü'l- Vesâyâ, Kitâbü'l-Vekâle, el-Asl, Kitâbü'r-Red alâ Siyeri'l-Evzâî, İmlâ.]]> http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=591 Sun, 13 May 2012 10:25:24 -0700 http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=591
Uczeni islamscy potwierdzili jednogłośnie o sześciu księgach hadis, że są one prawidłowe. Znane są też one na całym świecie. Te sześć ksiąg nazywa się Kutub-i Sitte. Sześciu wielkich uczonych, którzy napisali Kutub-i Sitte to:
1. Imam Buhari, Muhammed bin Ismail (H. 194/810 - H. 256/870), w księgach hadis jego symbolem jest litera ‘H’. Przed rozpoczęciem pisania każdego hadis pobierał gusl, wykonywał dwa rekat modlitwy salat. Dżaami’us-Sahih (Sahih-i Buhari) napisal w ciągu 16 lat. Istnieją setki jego szerhi. Najsłynniejszymi z nich są szerhi: Imama Kastalaniego, Ajniego i Ibni Hadżera.
2. Imam Muslim (H. 206/821 - H. 261/875), w nauce hadis jego symbolem jest litera ‘M’, jego dziełem jest Dżaami’us-Sahih (Sahih-i Muslim), który ma wiele szerhi i najsłynniejszym z nich jest szerhi Imama Newewiego pt. Şerh-i Sahih-i Müslim.
3. Imam Malik (H. 90/709 - H. 179/795), jego symbol w ilmi hadis to ‘Ma’, jego dzieło pt. Muwatta jest pierwszą księgą hadis. Niektórzy uczeni wyliczając księgi z Kutub-i Sitte zamiast Muwatta, mówią, że trzecią księgą hadis jest Sunen Ibni Madżego, który jest w skrócie przedstawiany literami ‘MC’.
4. Imam Tirmizi, Imam Muhammed bin Isa (zm. H. 320/932), jego symbolem w ilmi hadis jest litera ‘T’. Jego księga hadis pt. Dżaami’us-Sahih jest bardzo wartościowa, a z jej szerhi najwartościowszym jest szerhi pt. Mearif-us-Sunen.
5. Imam Ebu Dawud (H. 202/817 - H. 275/889), jego symbol w ilmi hadis to litera ‘D’. Istnieje wiele szerhi jego księgi pt. Sunen.
6. Imam Nesai, Ebu Abdurrahman Ahmed bin Ali (H. 214/830 - H. 303/915), jego symbol w ilmi hadis to litera ‘S’. Napisał Sunen-i Sagir.

Ibni Esir zebrał w dziele pt. Dżami-ul-Usul wszystkie powtarzające się hadis-i szerif w Kutub-i Sitte. Do słynnych i bardzo wartościowych ksiąg hadis należą: Musned Imama Ahmeda bin Hanbela (‘H’), Musned Ebu Ja’ly (Ya’la) i Musned Abdullaha Darimiego (‘DR’) i Musned Ahmeda Bezzara (‘Z’). Te książki nazywa się Mesanid.

Znane są również księgi hadis: Imama Sujutiego pt. Dżami-us-Sagir i pt. Kebir, Bejhekiego pt. Musned i pt. Delail, Hakima pt. Mustedrek, Taberaniego pt. Mu’dżem-ul-Kebir, pt. Sagir i pt. Ewsat i Hejsemiego pt. Medżma-uz-Zewaid. Do słynnych ksiąg należy też dzieło Imama Newewiego pt. Takrib, w którym powiadamia on o nauce usul-i hadis i jego szerhi Imama Sujutiego pt. Tedrib-ur-Rawi Szerhi.

Do pozostałych uczonych hadis należą: Ibni Ebi Szejbe, Ebu Bekir Abdullah bin Muhammed (zm. 850), hafiz, znał na pamięć sto tysięcy hadis wraz z rawi, jego słynnym dziełem jest książka pt. Musned; Darimi, Abdullah bin Abdurrahman hafiz Ebu Muhammed (798-869), wielki uczony hadis, tefsir i fikih, jego słynnymi dziełami są: Musned-i Darimi, Sunen-i Darimi i Sulasijjat; Ahmed Bezzar (zm. 905), uczony hadis, jego słynnym dziełem jest Musned; Ebu Ja’la, Ahmed bin Ali (825-920), uczony hadis, jego Musned jest słynnym dziełem; Ibni Adij, Ebu Ahmed Abdullah ibnul Adij (856-935), imam hadis, w celu zebrania hadis-i szerif udał się do Iraka, Egiptu, Damaszku i Hidżazu; Ibni Hibban, Ebu Hatim Muhammed bin Ahmed Temini (zm. 966), szaficki uczony fikih i hadis, kadi; Ramehurmuzi, Hasan bin Abdurrahman (zm. 970), wielki uczony hadis, napisał książkę pt. El-Muhaddis-ul-Fasıl Bejn-er-Rawi we’l-Wai, która jest pierwszym dziełem o usul-i hadis; Dare Kutni, Ali bin Omar (918-995), uczony hadis, jego słynnym dziełem jest książka pt. Sunen; Hakim Niszapuri, Muhammed bin Abdullah (933-1014), uczony hadis, w dziele pt. Mustedrek zebrał sahih hadis, które nie znajdują się w Buhari i Muslim; Ahmed bin Abdullah, Ebu Nuajm Isfehani (948-1039), szaficki uczony, hadis alimi, napisał wiele wartościowych dzieł, najsłynniejszych z nich jest książka pt. Hilje-tul-Ewlija; Ibni Abdilberr, Hafiz Dżemaleddin Ebu Omar Jusuf bin Abdullah (978-1071), malikicki uczony fikih i hadis alimi, jego słynnym dziełem jest książka pt. Elistiab fi-marife-til-eshab; Hatib Bagdadi, Hafiz Ahmed bin Ali (1002-1071), szaficki uczony, hadis alimi, napisał wiele wartościowych dzieł; Dejlemi (1090-1163), uczony hadis, słynnym jego dziełem jest książka pt. Musned-ul-firdews; Ibni Asakir, Ali bin Hasen (1105-1176), uczony fikih i hadis, słynnym jego dziełem jest osiemdziesięciotomowa księga pt. Szam tarihi; Zehebi, Imam Ebu Abdullah Szemseddin Muhammed bin Ahmed bin Osman bin Kajmaz Turkmani Misiri (1274-1348), uczony hadis i historii, był uczniem Ibni Tejmijjego; Ibni Hadżer Askalani, Szihabuddin Ahmed bin Ali (1371-1448), hadis imami i szaficki uczony fikih, napisał ponad 150 książek, jego czterotomowe dzieło pt. Elisabe fi-temjizissahabe jest doskonalsze od dzieła Ibni Esiriego pt. Usud-ul-gabe; Munawi [albo Menawi], Abdurrahman Munawi (1518-1621), szaficki uczony fikih i hadis alimi, napisał wiele książek, jego książka pt. Kunuz-ud-dekayk została wydana w roku 1868 w Stambule.

szerhi – otworzyć, wyjaśnić; wyjaśnić słowo po słowie tekst jakiejś książki.]]>
Uczeni islamscy potwierdzili jednogłośnie o sześciu księgach hadis, że są one prawidłowe. Znane są też one na całym świecie. Te sześć ksiąg nazywa się Kutub-i Sitte. Sześciu wielkich uczonych, którzy napisali Kutub-i Sitte to:
1. Imam Buhari, Muhammed bin Ismail (H. 194/810 - H. 256/870), w księgach hadis jego symbolem jest litera ‘H’. Przed rozpoczęciem pisania każdego hadis pobierał gusl, wykonywał dwa rekat modlitwy salat. Dżaami’us-Sahih (Sahih-i Buhari) napisal w ciągu 16 lat. Istnieją setki jego szerhi. Najsłynniejszymi z nich są szerhi: Imama Kastalaniego, Ajniego i Ibni Hadżera.
2. Imam Muslim (H. 206/821 - H. 261/875), w nauce hadis jego symbolem jest litera ‘M’, jego dziełem jest Dżaami’us-Sahih (Sahih-i Muslim), który ma wiele szerhi i najsłynniejszym z nich jest szerhi Imama Newewiego pt. Şerh-i Sahih-i Müslim.
3. Imam Malik (H. 90/709 - H. 179/795), jego symbol w ilmi hadis to ‘Ma’, jego dzieło pt. Muwatta jest pierwszą księgą hadis. Niektórzy uczeni wyliczając księgi z Kutub-i Sitte zamiast Muwatta, mówią, że trzecią księgą hadis jest Sunen Ibni Madżego, który jest w skrócie przedstawiany literami ‘MC’.
4. Imam Tirmizi, Imam Muhammed bin Isa (zm. H. 320/932), jego symbolem w ilmi hadis jest litera ‘T’. Jego księga hadis pt. Dżaami’us-Sahih jest bardzo wartościowa, a z jej szerhi najwartościowszym jest szerhi pt. Mearif-us-Sunen.
5. Imam Ebu Dawud (H. 202/817 - H. 275/889), jego symbol w ilmi hadis to litera ‘D’. Istnieje wiele szerhi jego księgi pt. Sunen.
6. Imam Nesai, Ebu Abdurrahman Ahmed bin Ali (H. 214/830 - H. 303/915), jego symbol w ilmi hadis to litera ‘S’. Napisał Sunen-i Sagir.

Ibni Esir zebrał w dziele pt. Dżami-ul-Usul wszystkie powtarzające się hadis-i szerif w Kutub-i Sitte. Do słynnych i bardzo wartościowych ksiąg hadis należą: Musned Imama Ahmeda bin Hanbela (‘H’), Musned Ebu Ja’ly (Ya’la) i Musned Abdullaha Darimiego (‘DR’) i Musned Ahmeda Bezzara (‘Z’). Te książki nazywa się Mesanid.

Znane są również księgi hadis: Imama Sujutiego pt. Dżami-us-Sagir i pt. Kebir, Bejhekiego pt. Musned i pt. Delail, Hakima pt. Mustedrek, Taberaniego pt. Mu’dżem-ul-Kebir, pt. Sagir i pt. Ewsat i Hejsemiego pt. Medżma-uz-Zewaid. Do słynnych ksiąg należy też dzieło Imama Newewiego pt. Takrib, w którym powiadamia on o nauce usul-i hadis i jego szerhi Imama Sujutiego pt. Tedrib-ur-Rawi Szerhi.

Do pozostałych uczonych hadis należą: Ibni Ebi Szejbe, Ebu Bekir Abdullah bin Muhammed (zm. 850), hafiz, znał na pamięć sto tysięcy hadis wraz z rawi, jego słynnym dziełem jest książka pt. Musned; Darimi, Abdullah bin Abdurrahman hafiz Ebu Muhammed (798-869), wielki uczony hadis, tefsir i fikih, jego słynnymi dziełami są: Musned-i Darimi, Sunen-i Darimi i Sulasijjat; Ahmed Bezzar (zm. 905), uczony hadis, jego słynnym dziełem jest Musned; Ebu Ja’la, Ahmed bin Ali (825-920), uczony hadis, jego Musned jest słynnym dziełem; Ibni Adij, Ebu Ahmed Abdullah ibnul Adij (856-935), imam hadis, w celu zebrania hadis-i szerif udał się do Iraka, Egiptu, Damaszku i Hidżazu; Ibni Hibban, Ebu Hatim Muhammed bin Ahmed Temini (zm. 966), szaficki uczony fikih i hadis, kadi; Ramehurmuzi, Hasan bin Abdurrahman (zm. 970), wielki uczony hadis, napisał książkę pt. El-Muhaddis-ul-Fasıl Bejn-er-Rawi we’l-Wai, która jest pierwszym dziełem o usul-i hadis; Dare Kutni, Ali bin Omar (918-995), uczony hadis, jego słynnym dziełem jest książka pt. Sunen; Hakim Niszapuri, Muhammed bin Abdullah (933-1014), uczony hadis, w dziele pt. Mustedrek zebrał sahih hadis, które nie znajdują się w Buhari i Muslim; Ahmed bin Abdullah, Ebu Nuajm Isfehani (948-1039), szaficki uczony, hadis alimi, napisał wiele wartościowych dzieł, najsłynniejszych z nich jest książka pt. Hilje-tul-Ewlija; Ibni Abdilberr, Hafiz Dżemaleddin Ebu Omar Jusuf bin Abdullah (978-1071), malikicki uczony fikih i hadis alimi, jego słynnym dziełem jest książka pt. Elistiab fi-marife-til-eshab; Hatib Bagdadi, Hafiz Ahmed bin Ali (1002-1071), szaficki uczony, hadis alimi, napisał wiele wartościowych dzieł; Dejlemi (1090-1163), uczony hadis, słynnym jego dziełem jest książka pt. Musned-ul-firdews; Ibni Asakir, Ali bin Hasen (1105-1176), uczony fikih i hadis, słynnym jego dziełem jest osiemdziesięciotomowa księga pt. Szam tarihi; Zehebi, Imam Ebu Abdullah Szemseddin Muhammed bin Ahmed bin Osman bin Kajmaz Turkmani Misiri (1274-1348), uczony hadis i historii, był uczniem Ibni Tejmijjego; Ibni Hadżer Askalani, Szihabuddin Ahmed bin Ali (1371-1448), hadis imami i szaficki uczony fikih, napisał ponad 150 książek, jego czterotomowe dzieło pt. Elisabe fi-temjizissahabe jest doskonalsze od dzieła Ibni Esiriego pt. Usud-ul-gabe; Munawi [albo Menawi], Abdurrahman Munawi (1518-1621), szaficki uczony fikih i hadis alimi, napisał wiele książek, jego książka pt. Kunuz-ud-dekayk została wydana w roku 1868 w Stambule.

szerhi – otworzyć, wyjaśnić; wyjaśnić słowo po słowie tekst jakiejś książki.]]> http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=590 Sun, 13 May 2012 06:01:38 -0700 http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=590 Muzułmanin przede wszystkim dba o czyste ciało i czystą duszę. Allahu teala głosi w różnych miejscach w Świętym Koranie: „Lubię czystych!” . Muzułmanin nie wchodzi do meczetu i mieszkania w butach. W mieszkaniu każdego muzułmanina znajduje się łazienka. Ich bielizna i jedzenie są zawsze czyste, dlatego też bakterie powodujące choroby, nie mają u nich żadnego podłoża, żeby się rozwijać. Prawdziwy muzułmanin oprócz dbania o higienę, dba także o swoje zdrowie. Nie używa alkoholu, który jest trucizną. Nie je mięsa wieprzowego, które jest szkodliwe i zakazane. Nie znaczy to, że muzułmanin w ogóle nie choruje. Jednak muzułmanin, który uważa na swoje zdrowie i dba o czystość, pozostaje długo zdrowy i łatwo się nie rozchoruje. Śmierć jest rzeczywistością. Nikt się od niej nie uratuje i w końcu umrze z powodu jakiejkolwiek choroby. Jednak chronienie zdrowia do momentu śmierci można uzyskać tylko przez przestrzeganie zasad islamu i higieny.
Muzułmanin koniecznie powinien posiadać piękny charakter. Islam składa się z etyki i zalet. Nakazuje czynienie dobra w zadziwiająco wysokim stopniu, bycie sprawiedliwym i hojnym wobec przyjaciół i wrogów. Szlachetny Prorok Muhammed (sallallahu alejhi we sellem) głosił: „Zostałem do was wysłany, żeby uzupełnić dobry charakter i rozpowszechnić moralność na całym świecie” . W jeszcze innym hadis-i szerif powiadomił: „Najsilniejszą wiarę posiada ten, kto ma piękną etykę” . W islamie nawet wiara mierzona jest etyką.
W islamie czystość duszy jest pierwszą zasadą. Kłamcy, oszuści, znęcający się nad innymi, niesprawiedliwi, niemiłosierni, egoiści, pyszniący się nie będą uważani za muzułmanów, nawet jeśli modlą się cały dzień. W Świętym Koranie w Surze Maun 3 jest głoszone w tym znaczeniu: „O Mój Proroku, czy widziałeś tych, którzy zaprzeczają Sądowi Ostatecznemu, którzy, krzywdząc sieroty, przywłaszczają sobie to, co jest ich własnością, nie karmią biednych i nie zachęcają innych do okazywania im dobra?”. Dua takich ludzi nie zostaną przyjęte. W islamie przed spełnieniem nakazów należy najpierw chronić się przed tym, co jest zakazane, przed grzechem.
Prawdziwy muzułmanin jest przede wszystkim wspaniałym człowiekiem. Jest zawsze miły, uprzejmy i uczciwy. Nie wie, co to jest gniew. Na ten temat Szlachetny Prorok głosił: „Muzułmaninowi, który jest łagodny, nie gniewa się, zakazane jest wejście do Piekła” . Muzułmanin jest bardzo skromny. Wszystkich tych, którzy się do niego zwracają, wysłucha i w miarę możliwości im pomoże. Muzułmanin jest godny i szlachetny. Kocha swoją rodzinę i ojczyznę. Prorok Muhammed (alejhisselam) głosił: „Miłość do ojczyzny pochodzi z wiary” .
W Świętym Koranie Allahu teala wyjaśnia dokładnie, jaki powinien być prawdziwy muzułmanin: „Słudzy miłosiernego Allaha chodzą po ziemi pokornie i godnie. Gdy zaczepią ich ignoranci, to odpowiadają im pozdrowieniem, zachowując się prawidłowo i mile, chronią się przed popełnieniem grzechu. Oni spędzają noce na robieniu dua i modlitwy salat. Oni mówią: ‘O nasz Stworzycielu! Odsuń od nas męki piekielne, ponieważ są one nieskończone i straszne. Rzeczywiście, Piekło jest strasznym miejscem i straszną kwaterą’. Oni, mając wydatki, nie są rozrzutni i skąpi, starają się być umiarkowani i nie odbierają nikomu tego, co do nich nie należy. Oni nie wierzą w innych bogów poza Allahem. Nie zabijają, bo tego zakazał Allah. (Tylko winnych ukarzą). Nie cudzołożą” .
„Nie wypowiadają krzywoprzysięstwa. Unikają czynów niepożytecznych i szkodliwych. Jeśli przypadkowo znajdą się w trudnej sytuacji, to odwrócą się i z godnością stamtąd odejdą. Gdy zostaną im przypomniane słowa Allaha, to nie zachowują się tak, jakby byli ślepi i głusi, jakby nie zauważyli i nie usłyszeli. Oni błagają, mówiąc: ‘O nasz Stworzycielu, daj nam pociechę z naszych żon i dzieci! Uczyń z nas przodujących wśród tych, którzy chronią się od wystąpienia przeciwko Tobie’.” .
„O wierzący! Dlaczego mówicie o tym, czego nie zrobiliście? Mówienie o niedokonanym czynie, że został zrobiony, jest powodem wielkiego gniewu Allaha” .
Prawdziwy muzułmanin bardzo szanuje swoją religię, rodziców, nauczycieli religii, zwierzchników, rząd i prawo. Nie zajmuje się tym, co jest nie potrzebne, tylko tym, co jest pożyteczne. Nie zajmuje się hazardem. Nie marnuje swojego czasu.
Prawdziwy muzułmanin czci Allahu teala. Czczenie Go jest jego obowiązkiem i okazaniem dziękczynienia wobec Allaha. W ten sposób spłaca swój dług wdzięczności. Nie czyni tego tylko dlatego, że jest to nakazane i że tak robią inni. Czci Go z wielką ochotą i miłością. Lękać się Allahu teala znaczy kochać Go ponad wszystko. Człowiek nigdy nie chce sprawić przykrość tym, których kocha i lęka się, by nie stać się powodem ich zmartwienia. Czczenie Allahu teala powinno być dokonywane w sposób udowadniający naszą miłość do Niego. Allahu teala obdarzył nas wieloma darami, dlatego też nasz dług wdzięczności powinniśmy się starać oddać, tylko Go kochając i Mu służąc. Istnieją różne sposoby czczenia Allahu teala. Część z nich znajduje się pomiędzy Allahem a wierzącym. Allahu teala może wybaczyć człowiekowi błędy, które popełnił on podczas Jego czczenia. Szanowanie praw innych jest też jednym ze sposobów czczenia Allahu teala. Jednak Allahu teala nie wybaczy nigdy tym, którzy innym uczynili zło i naruszyli prawa innych, dopóki pokrzywdzeni im nie wybaczą. Istnieją dwa sposoby unikania tego, co jest niedozwolone. Pierwszym jest unikanie tych grzechów, które powstają wskutek łamania praw Allahu teala, a drugim jest unikanie grzechów, które zawierają w sobie prawa ludzi i zwierząt. Ten drugi sposób jest ważniejszy, ponieważ Allahu teala nic nie potrzebuje i jest bardzo miłosierny. Ludzie zaś mają zawsze wiele potrzeb i są skąpi.
Prorok Muhammed (sallallahu alejhi we sellem) oznajmił: „Ci, którzy złamali prawa innych ludzi, naruszając ich majątki, znieważając ich szacunek, niech przed śmiercią starają się o ich wybaczenie i odpłacą im za szkody! Na Sądzie Ostatecznym złoto, majątek nie będą miały żadnej wartości. Tego dnia dobre uczynki winnego będą przekazywane pokrzywdzonym i jeśli będą one niewystarczające, to zostaną wtedy zapisane winnemu grzechy tych, których skrzywdził” .
Gdy się zgrzeszy, to od razu powinno okazać się skruchę. Skruchę za grzech popełniony potajemnie powinno okazać się potajemnie, a za grzech popełniony publicznie też okazać publicznie. Nie powinno się opóźniać skruchy. Aniołowie Kiramen Katibi nie zapisują od razu grzechów. Jeśli okaże się skruchę, to w ogóle nie zapiszą. A jak się nie okaże, to zapiszą. Hazrat Dżafer bin Sinan oznajmił: „Nieokazujący skruchy za popełnione grzechy powinni przed śmiercią ją okazać. Nie powinno opuścić się wera i takwa. Takwa znaczy: ‘nie robić tego, co jest wyraźnie zakazane’, a wera to: ‘nie robić tego, co jest wątpliwe’. Chronić się od robienia tego, co jest zakazane, jest korzystniejsze od robienia tego, co jest nakazane. Uczeni islamscy głosili: ‘Dobrzy i źli ludzie spełniają dobre uczynki. Jednak tylko wierni, dobrzy chronią się od popełnienia grzechu’. Powinno się uważać, że wszystkie ibadet i dobre uczynki, które się wykonuje, są niepełne, niedoskonałe. Powinno się myśleć, że nie spełniło się w całości nakazów Allahu teala”. Hazrat Ebu Muhammed Abdullah bin Menazil oznajmił: „Allahu teala powiadomił o różnych ibadet. Nakazał: cierpliwość, wierność, modlitwę salat, post i okazywanie skruchy o świcie. Okazywanie skruchy wymienił na końcu. Z tego względu człowiek powinien widzieć swoje ibadet, dobre uczynki, że spełnił je z brakami i powinien prosić o wybaczenie”. Hazrat Dżafer bin Sinan oznajmił: „Ci, którzy robią ibadet oraz dobre uczynki i samych siebie widzą lepszymi od tych, co ich nie robią, są gorsi od ich grzechów”. Hazrat Abudllah bin Muhammed Murteisz po dwudziestym dniu w Ramadanie opuścił itikaf i wyszedł z meczetu. Spytano się go: „Dlaczego wyszedłeś?”. Odpowiedział: „Wyszedłem, ponieważ zobaczyłem, że niektórzy robią ibadet i czytają Święty Koran na pokaz. Przestraszyłem się, żeby nie znaleźć się w tym nieszczęściu, które na nich spadnie”.
Powinno się zarabiać na utrzymanie dla siebie i swojej rodziny w sposób dozwolony. Pierwsi muzułmanie, czyli Selef-i salihin (rahmetullahi teala alejhim edżmain) w ten sposób pracowali i zarabiali. O zarobkach zyskanych w dozwolony sposób głosi wiele hadis-i szerif. Gdy spytano się Hazrat Muhammeda bin Salima : „Czy powinniśmy pracować i zarabiać, czy też robić tylko ibadet i tewekkul?”, to odpowiedział: „Robić tewekkul to stan Wysłannika Allaha (sallallahu alejhi we sellem). Pracując zarabiać to Jego Sunna. Powinniście pracując, robić tewekkul”. Hazrat Ebu Muhammed bin Menazil oznajmił: „Tewekkul (pracując, polecić się Allahu teala) jest lepsze od odsunięcia się na bok i robienia tylko ibadet”.
W jedzeniu, piciu powinno się znać umiarkowanie. Nie powinno się jeść tak dużo, żeby doszło do ociężałości. Jeden z wielkich ewlija, Hazrat Szach Nakszibend powiedział: „Jedz aż się najesz, swoje ibadet rób ładnie”, czyli dobrze jedz, dobrze pracuj. (Nie powinno się jeść, gdy się jest najedzonym i nim się nie zgłodnieje.) Krótko mówiąc, wszystko to, co jest pomocne w robieniu ibadet i dobrych uczynków, jest dobre i błogosławione. W każdym dobrym czynie powinno uważać się na intencję. Jeśli nie ma się dobrej intencji, to nie powinno się robić tego czynu.
Powinno się trzymać z daleka od tych, którzy nie są podporządkowani islamowi, grzeszą i wprowadzają do religii bidat. Hadis-i szerif głosi: „Hikmet (to, co jest pożyteczne) składa się z dziesięciu części. Dziewięć to samotność, a jedna to mało mówić” . Z takimi ludźmi powinno się spotykać tylko tyle, ile się musi. Czas na rozrywkę jest po śmierci. Powinno się spotykać z dobrymi muzułmanami, być dla nich pożytecznym i skorzystać z ich pomocy. Nie powinno się marnować czasu na niepotrzebne słowa.
Wobec wszystkich, dobrych i złych, powinno się być miłym. Nie należy doprowadzać do intryg i zdobywania wrogów. Powinno się brać pod uwagę słowa Hazrat Hafiza Sziraziego : „Przyjaciołom powinno się mówić prawdę, a wrogami kierować uśmiechniętą twarzą i miłym słowem”. Powinno się wybaczyć tym, którzy przepraszają, być wobec wszystkich łagodnym i nie szukać zwady. Hazrat Szejch Abdullah Bajal oznajmił: „Tasawwuf to nie modlitwa salat, post i robienie nocami ibadet. Te czyny są obowiązkiem każdego muzułmanina. Tasawwuf to nie krzywdzić ludzi. Kto tak postępuje, ten zyskał tasawwuf”. Jak odróżni się ewlija od innych ludzi, o tym powiedział Hazrat Muhammed bin Salim: „Ich słowa są łagodne, charaktery piękne, a twarze uśmiechnięte. Są dobroczyńcami. Poznaje się ich po tym, że nie sprzeciwiają się podczas rozmowy, wybaczają tym, którzy przeproszą i są wobec wszystkich litościwi”. Hazrat Ebu Abdullah Ahmed Makkari oznajmił: „Futuwwet znaczy: ‘zrobić dobry uczynek temu, kto nas obraził, zrobić dobry uczynek temu, kogo nie lubimy i być uśmiechniętym wobec tego, kto nam się naprzykrza’.”.
Powinno się mało mówić, mało spać i mało śmiać. Głośny śmiech zaciemnia serce. Powinno się pracować, ale wynagrodzenia oczekiwać od Allahu teala i zyskiwać radość w spełnianiu Jego nakazów. Jeśli tylko Jemu się zaufa, to spełni On każde życzenie. Hadis-i szerif głosi: „Allahu teala spełni życzenie tych, którzy tylko Jemu ufają i ze wszystkich ludzi zrobi im pomocników” . Hazrat Jahja bin Mu’az Razi oznajmił: „Wszyscy kochają ciebie tyle, ile ty kochasz Allahu teala. Boją się ciebie tyle, ile ty boisz się Allahu teala. Jak bardzo jesteś Mu poddany, tak inni pomagają tobie”. Hazrat Ebu Muhammed Abdullah Rasibi oznajmił: „Pomiędzy Allahu teala a człowiekiem największą zasłoną jest myślenie człowieka o swoim nefs i ufanie tym, którzy są jak on bezsilni. Powinno się myśleć o tym, żeby zyskać miłość Allahu teala a nie ludzi”. Powinno się być miłym i uśmiechniętym wobec swojej rodziny. Jednakże nie powinno się do niej przywiązywać do tego stopnia, żeby odwrócić się od Allahu teala.
W sprawach religijnych nie powinno się radzić głupich i jawnie grzeszących uczonych. Nie powinno się być razem z tymi, którzy uwielbiają życie ziemskie. W każdym czynie powinno się być podporządkowanym sunnie i unikać bidat. Nie powinno się zapomnieć, że w każdej trudności jest ułatwienie. W trudnych chwilach nie powinno się tracić nadziei w Allahu teala. W radości, w trudnościach nasz stan nie powinien się zmieniać. Jakim jest się w biedzie, takim powinno się być i w bogactwie. A nawet podczas biedy powinno się odczuwać wygodę, a w bogactwie uprzykrzenie. Zmiana zdarzeń czy sytuacji nie powinna wpływać na zmiany w człowieku.
Nie powinno się patrzeć na błędy innych ludzi, powinno się widzieć swoje wady. Nie powinno uznawać siebie za lepszego od jakiegokolwiek muzułmanina. Każdego muzułmanina powinno traktować się jako lepszego od siebie. Uczeni islamscy powiadomili: „Dojrzałą wiarę posiada ten, kto spełnia te trzy warunki: służy swojej rodzinie, siedzi razem z biednymi [ale nie z żebrakami] i je razem ze swoim służącym”. O tych trzech oznakach zostało powiadomione też w Świętym Koranie. Powinno się poznać stany Pierwszych Muzułmanów i starać się być takim jak oni. Nikogo nie powinno się obgadywać i powinno się przeszkodzić tym, którzy obgadują. Hadis-i szerif głosi: „W Dniu Sądu Ostatecznego będzie obok Mnie ten, kto ma dużą rodzinę, a mało środków do życia, prawidłowo robi modlitwę salat i nie oczernia muzułmanów” .
Prawdziwy muzułmanin nie wierzy w bezpodstawne wierzenia (zabobony, przesądy). Nie przywiązuje żadnej wagi do palenia świeczek i wiązania nici, wstążek na grobach. Jest pewny tego, że czary, złe znaki, wróżby, pisma nieposiadające żadnego znaczenia, niebieskie koraliki, jasnowidzenie i tym podobne przesądy, a także talizmany, na których znajdują się napisy niepochodzące z wersetów ze Świętego Koranu, nie posiadają żadnej mocy i nie mają żadnego wpływu na jego czyny. Z oszustów, którzy mówią o sobie, że potrafią czynić cuda, tylko się śmieje. Większość z tych zepsutych, bezpodstawnych wierzeń zostało wtrącone do islamu z innych religii. Wielki uczony islamski Imam Rabbani (rahmetullahi alejh) odpowiada tym, którzy oczekują od ludzi religii keramet, w ten sposób: „Ludzie oczekują od uczonych religii nadzwyczajnych stanów. Uczeni islamscy nie są czarodziejami. Tylko niektórzy z nich są bliżsi Allahu teala, chociaż nie dokonują żadnych cudów. Największym i nadzwyczajnym stanem jest poznanie dobrze islamu i życie zgodnie z nim”.
Prawdziwy muzułmanin nie dokonuje modlitwy salat przy innych na pokaz. Modli się samotnie lub idzie do meczetu. Jeśli zechce spełnić dobry uczynek lub dać jałmużnę, to robi to po kryjomu, nie raniąc serca nikomu, nie wypomni tego nikomu później i nie wychwala się z tego powodu. Allahu teala nakazał tak w wielu miejscach Świętego Koranu.
Powinniśmy zawsze zwracać się do ludzi uprzejmie i wyrozumiale, nawet jeśli są oni innowiercami. Tak nakazuje Święty Koran. W książkach o prawie islamskim napisane jest, że wielkim grzechem jest mówienie innowiercy, że jest on ateistą lub niewierzącym i przez to sprawianie mu przykrości. Celem powinno być ukazanie wszystkim wielkość islamu. Ta walka o wiarę może zostać przeprowadzona tylko miłymi słowami, wytrzymałością, wiedzą i wiarą. Kto chce przekonać o czymś innych, ten powinien być najpierw sam o tym przekonany. Wierzący zaś, nigdy nie straci cierpliwości i nie będzie miał kłopotów z przedstawieniem tego, w co wierzy. Żadna inna religia nie jest tak zrozumiała i logiczna jak islam. Ten, kto zrozumie podstawy tej religii, będzie mógł wszystkim łatwo udowodnić, że jest to jedyna prawidłowa religia.
Prawdziwy muzułmanin posiada wszystkie dobre cechy, jest godny, z charakterem, posiada czyste ciało i serce, zasługuje na każdy rodzaj zaufania, jest wspaniałym człowiekiem. Gdyby wszyscy ludzie przyjęli islam, to na świecie nie byłoby zła, oszustwa, wojny, przemocy. Z tego względu powinno się starać być prawdziwym i wspaniałym muzułmaninem, głosić zasady islamu. To jest dług każdego muzułmanina.]]> Muzułmanin przede wszystkim dba o czyste ciało i czystą duszę. Allahu teala głosi w różnych miejscach w Świętym Koranie: „Lubię czystych!” . Muzułmanin nie wchodzi do meczetu i mieszkania w butach. W mieszkaniu każdego muzułmanina znajduje się łazienka. Ich bielizna i jedzenie są zawsze czyste, dlatego też bakterie powodujące choroby, nie mają u nich żadnego podłoża, żeby się rozwijać. Prawdziwy muzułmanin oprócz dbania o higienę, dba także o swoje zdrowie. Nie używa alkoholu, który jest trucizną. Nie je mięsa wieprzowego, które jest szkodliwe i zakazane. Nie znaczy to, że muzułmanin w ogóle nie choruje. Jednak muzułmanin, który uważa na swoje zdrowie i dba o czystość, pozostaje długo zdrowy i łatwo się nie rozchoruje. Śmierć jest rzeczywistością. Nikt się od niej nie uratuje i w końcu umrze z powodu jakiejkolwiek choroby. Jednak chronienie zdrowia do momentu śmierci można uzyskać tylko przez przestrzeganie zasad islamu i higieny.
Muzułmanin koniecznie powinien posiadać piękny charakter. Islam składa się z etyki i zalet. Nakazuje czynienie dobra w zadziwiająco wysokim stopniu, bycie sprawiedliwym i hojnym wobec przyjaciół i wrogów. Szlachetny Prorok Muhammed (sallallahu alejhi we sellem) głosił: „Zostałem do was wysłany, żeby uzupełnić dobry charakter i rozpowszechnić moralność na całym świecie” . W jeszcze innym hadis-i szerif powiadomił: „Najsilniejszą wiarę posiada ten, kto ma piękną etykę” . W islamie nawet wiara mierzona jest etyką.
W islamie czystość duszy jest pierwszą zasadą. Kłamcy, oszuści, znęcający się nad innymi, niesprawiedliwi, niemiłosierni, egoiści, pyszniący się nie będą uważani za muzułmanów, nawet jeśli modlą się cały dzień. W Świętym Koranie w Surze Maun 3 jest głoszone w tym znaczeniu: „O Mój Proroku, czy widziałeś tych, którzy zaprzeczają Sądowi Ostatecznemu, którzy, krzywdząc sieroty, przywłaszczają sobie to, co jest ich własnością, nie karmią biednych i nie zachęcają innych do okazywania im dobra?”. Dua takich ludzi nie zostaną przyjęte. W islamie przed spełnieniem nakazów należy najpierw chronić się przed tym, co jest zakazane, przed grzechem.
Prawdziwy muzułmanin jest przede wszystkim wspaniałym człowiekiem. Jest zawsze miły, uprzejmy i uczciwy. Nie wie, co to jest gniew. Na ten temat Szlachetny Prorok głosił: „Muzułmaninowi, który jest łagodny, nie gniewa się, zakazane jest wejście do Piekła” . Muzułmanin jest bardzo skromny. Wszystkich tych, którzy się do niego zwracają, wysłucha i w miarę możliwości im pomoże. Muzułmanin jest godny i szlachetny. Kocha swoją rodzinę i ojczyznę. Prorok Muhammed (alejhisselam) głosił: „Miłość do ojczyzny pochodzi z wiary” .
W Świętym Koranie Allahu teala wyjaśnia dokładnie, jaki powinien być prawdziwy muzułmanin: „Słudzy miłosiernego Allaha chodzą po ziemi pokornie i godnie. Gdy zaczepią ich ignoranci, to odpowiadają im pozdrowieniem, zachowując się prawidłowo i mile, chronią się przed popełnieniem grzechu. Oni spędzają noce na robieniu dua i modlitwy salat. Oni mówią: ‘O nasz Stworzycielu! Odsuń od nas męki piekielne, ponieważ są one nieskończone i straszne. Rzeczywiście, Piekło jest strasznym miejscem i straszną kwaterą’. Oni, mając wydatki, nie są rozrzutni i skąpi, starają się być umiarkowani i nie odbierają nikomu tego, co do nich nie należy. Oni nie wierzą w innych bogów poza Allahem. Nie zabijają, bo tego zakazał Allah. (Tylko winnych ukarzą). Nie cudzołożą” .
„Nie wypowiadają krzywoprzysięstwa. Unikają czynów niepożytecznych i szkodliwych. Jeśli przypadkowo znajdą się w trudnej sytuacji, to odwrócą się i z godnością stamtąd odejdą. Gdy zostaną im przypomniane słowa Allaha, to nie zachowują się tak, jakby byli ślepi i głusi, jakby nie zauważyli i nie usłyszeli. Oni błagają, mówiąc: ‘O nasz Stworzycielu, daj nam pociechę z naszych żon i dzieci! Uczyń z nas przodujących wśród tych, którzy chronią się od wystąpienia przeciwko Tobie’.” .
„O wierzący! Dlaczego mówicie o tym, czego nie zrobiliście? Mówienie o niedokonanym czynie, że został zrobiony, jest powodem wielkiego gniewu Allaha” .
Prawdziwy muzułmanin bardzo szanuje swoją religię, rodziców, nauczycieli religii, zwierzchników, rząd i prawo. Nie zajmuje się tym, co jest nie potrzebne, tylko tym, co jest pożyteczne. Nie zajmuje się hazardem. Nie marnuje swojego czasu.
Prawdziwy muzułmanin czci Allahu teala. Czczenie Go jest jego obowiązkiem i okazaniem dziękczynienia wobec Allaha. W ten sposób spłaca swój dług wdzięczności. Nie czyni tego tylko dlatego, że jest to nakazane i że tak robią inni. Czci Go z wielką ochotą i miłością. Lękać się Allahu teala znaczy kochać Go ponad wszystko. Człowiek nigdy nie chce sprawić przykrość tym, których kocha i lęka się, by nie stać się powodem ich zmartwienia. Czczenie Allahu teala powinno być dokonywane w sposób udowadniający naszą miłość do Niego. Allahu teala obdarzył nas wieloma darami, dlatego też nasz dług wdzięczności powinniśmy się starać oddać, tylko Go kochając i Mu służąc. Istnieją różne sposoby czczenia Allahu teala. Część z nich znajduje się pomiędzy Allahem a wierzącym. Allahu teala może wybaczyć człowiekowi błędy, które popełnił on podczas Jego czczenia. Szanowanie praw innych jest też jednym ze sposobów czczenia Allahu teala. Jednak Allahu teala nie wybaczy nigdy tym, którzy innym uczynili zło i naruszyli prawa innych, dopóki pokrzywdzeni im nie wybaczą. Istnieją dwa sposoby unikania tego, co jest niedozwolone. Pierwszym jest unikanie tych grzechów, które powstają wskutek łamania praw Allahu teala, a drugim jest unikanie grzechów, które zawierają w sobie prawa ludzi i zwierząt. Ten drugi sposób jest ważniejszy, ponieważ Allahu teala nic nie potrzebuje i jest bardzo miłosierny. Ludzie zaś mają zawsze wiele potrzeb i są skąpi.
Prorok Muhammed (sallallahu alejhi we sellem) oznajmił: „Ci, którzy złamali prawa innych ludzi, naruszając ich majątki, znieważając ich szacunek, niech przed śmiercią starają się o ich wybaczenie i odpłacą im za szkody! Na Sądzie Ostatecznym złoto, majątek nie będą miały żadnej wartości. Tego dnia dobre uczynki winnego będą przekazywane pokrzywdzonym i jeśli będą one niewystarczające, to zostaną wtedy zapisane winnemu grzechy tych, których skrzywdził” .
Gdy się zgrzeszy, to od razu powinno okazać się skruchę. Skruchę za grzech popełniony potajemnie powinno okazać się potajemnie, a za grzech popełniony publicznie też okazać publicznie. Nie powinno się opóźniać skruchy. Aniołowie Kiramen Katibi nie zapisują od razu grzechów. Jeśli okaże się skruchę, to w ogóle nie zapiszą. A jak się nie okaże, to zapiszą. Hazrat Dżafer bin Sinan oznajmił: „Nieokazujący skruchy za popełnione grzechy powinni przed śmiercią ją okazać. Nie powinno opuścić się wera i takwa. Takwa znaczy: ‘nie robić tego, co jest wyraźnie zakazane’, a wera to: ‘nie robić tego, co jest wątpliwe’. Chronić się od robienia tego, co jest zakazane, jest korzystniejsze od robienia tego, co jest nakazane. Uczeni islamscy głosili: ‘Dobrzy i źli ludzie spełniają dobre uczynki. Jednak tylko wierni, dobrzy chronią się od popełnienia grzechu’. Powinno się uważać, że wszystkie ibadet i dobre uczynki, które się wykonuje, są niepełne, niedoskonałe. Powinno się myśleć, że nie spełniło się w całości nakazów Allahu teala”. Hazrat Ebu Muhammed Abdullah bin Menazil oznajmił: „Allahu teala powiadomił o różnych ibadet. Nakazał: cierpliwość, wierność, modlitwę salat, post i okazywanie skruchy o świcie. Okazywanie skruchy wymienił na końcu. Z tego względu człowiek powinien widzieć swoje ibadet, dobre uczynki, że spełnił je z brakami i powinien prosić o wybaczenie”. Hazrat Dżafer bin Sinan oznajmił: „Ci, którzy robią ibadet oraz dobre uczynki i samych siebie widzą lepszymi od tych, co ich nie robią, są gorsi od ich grzechów”. Hazrat Abudllah bin Muhammed Murteisz po dwudziestym dniu w Ramadanie opuścił itikaf i wyszedł z meczetu. Spytano się go: „Dlaczego wyszedłeś?”. Odpowiedział: „Wyszedłem, ponieważ zobaczyłem, że niektórzy robią ibadet i czytają Święty Koran na pokaz. Przestraszyłem się, żeby nie znaleźć się w tym nieszczęściu, które na nich spadnie”.
Powinno się zarabiać na utrzymanie dla siebie i swojej rodziny w sposób dozwolony. Pierwsi muzułmanie, czyli Selef-i salihin (rahmetullahi teala alejhim edżmain) w ten sposób pracowali i zarabiali. O zarobkach zyskanych w dozwolony sposób głosi wiele hadis-i szerif. Gdy spytano się Hazrat Muhammeda bin Salima : „Czy powinniśmy pracować i zarabiać, czy też robić tylko ibadet i tewekkul?”, to odpowiedział: „Robić tewekkul to stan Wysłannika Allaha (sallallahu alejhi we sellem). Pracując zarabiać to Jego Sunna. Powinniście pracując, robić tewekkul”. Hazrat Ebu Muhammed bin Menazil oznajmił: „Tewekkul (pracując, polecić się Allahu teala) jest lepsze od odsunięcia się na bok i robienia tylko ibadet”.
W jedzeniu, piciu powinno się znać umiarkowanie. Nie powinno się jeść tak dużo, żeby doszło do ociężałości. Jeden z wielkich ewlija, Hazrat Szach Nakszibend powiedział: „Jedz aż się najesz, swoje ibadet rób ładnie”, czyli dobrze jedz, dobrze pracuj. (Nie powinno się jeść, gdy się jest najedzonym i nim się nie zgłodnieje.) Krótko mówiąc, wszystko to, co jest pomocne w robieniu ibadet i dobrych uczynków, jest dobre i błogosławione. W każdym dobrym czynie powinno uważać się na intencję. Jeśli nie ma się dobrej intencji, to nie powinno się robić tego czynu.
Powinno się trzymać z daleka od tych, którzy nie są podporządkowani islamowi, grzeszą i wprowadzają do religii bidat. Hadis-i szerif głosi: „Hikmet (to, co jest pożyteczne) składa się z dziesięciu części. Dziewięć to samotność, a jedna to mało mówić” . Z takimi ludźmi powinno się spotykać tylko tyle, ile się musi. Czas na rozrywkę jest po śmierci. Powinno się spotykać z dobrymi muzułmanami, być dla nich pożytecznym i skorzystać z ich pomocy. Nie powinno się marnować czasu na niepotrzebne słowa.
Wobec wszystkich, dobrych i złych, powinno się być miłym. Nie należy doprowadzać do intryg i zdobywania wrogów. Powinno się brać pod uwagę słowa Hazrat Hafiza Sziraziego : „Przyjaciołom powinno się mówić prawdę, a wrogami kierować uśmiechniętą twarzą i miłym słowem”. Powinno się wybaczyć tym, którzy przepraszają, być wobec wszystkich łagodnym i nie szukać zwady. Hazrat Szejch Abdullah Bajal oznajmił: „Tasawwuf to nie modlitwa salat, post i robienie nocami ibadet. Te czyny są obowiązkiem każdego muzułmanina. Tasawwuf to nie krzywdzić ludzi. Kto tak postępuje, ten zyskał tasawwuf”. Jak odróżni się ewlija od innych ludzi, o tym powiedział Hazrat Muhammed bin Salim: „Ich słowa są łagodne, charaktery piękne, a twarze uśmiechnięte. Są dobroczyńcami. Poznaje się ich po tym, że nie sprzeciwiają się podczas rozmowy, wybaczają tym, którzy przeproszą i są wobec wszystkich litościwi”. Hazrat Ebu Abdullah Ahmed Makkari oznajmił: „Futuwwet znaczy: ‘zrobić dobry uczynek temu, kto nas obraził, zrobić dobry uczynek temu, kogo nie lubimy i być uśmiechniętym wobec tego, kto nam się naprzykrza’.”.
Powinno się mało mówić, mało spać i mało śmiać. Głośny śmiech zaciemnia serce. Powinno się pracować, ale wynagrodzenia oczekiwać od Allahu teala i zyskiwać radość w spełnianiu Jego nakazów. Jeśli tylko Jemu się zaufa, to spełni On każde życzenie. Hadis-i szerif głosi: „Allahu teala spełni życzenie tych, którzy tylko Jemu ufają i ze wszystkich ludzi zrobi im pomocników” . Hazrat Jahja bin Mu’az Razi oznajmił: „Wszyscy kochają ciebie tyle, ile ty kochasz Allahu teala. Boją się ciebie tyle, ile ty boisz się Allahu teala. Jak bardzo jesteś Mu poddany, tak inni pomagają tobie”. Hazrat Ebu Muhammed Abdullah Rasibi oznajmił: „Pomiędzy Allahu teala a człowiekiem największą zasłoną jest myślenie człowieka o swoim nefs i ufanie tym, którzy są jak on bezsilni. Powinno się myśleć o tym, żeby zyskać miłość Allahu teala a nie ludzi”. Powinno się być miłym i uśmiechniętym wobec swojej rodziny. Jednakże nie powinno się do niej przywiązywać do tego stopnia, żeby odwrócić się od Allahu teala.
W sprawach religijnych nie powinno się radzić głupich i jawnie grzeszących uczonych. Nie powinno się być razem z tymi, którzy uwielbiają życie ziemskie. W każdym czynie powinno się być podporządkowanym sunnie i unikać bidat. Nie powinno się zapomnieć, że w każdej trudności jest ułatwienie. W trudnych chwilach nie powinno się tracić nadziei w Allahu teala. W radości, w trudnościach nasz stan nie powinien się zmieniać. Jakim jest się w biedzie, takim powinno się być i w bogactwie. A nawet podczas biedy powinno się odczuwać wygodę, a w bogactwie uprzykrzenie. Zmiana zdarzeń czy sytuacji nie powinna wpływać na zmiany w człowieku.
Nie powinno się patrzeć na błędy innych ludzi, powinno się widzieć swoje wady. Nie powinno uznawać siebie za lepszego od jakiegokolwiek muzułmanina. Każdego muzułmanina powinno traktować się jako lepszego od siebie. Uczeni islamscy powiadomili: „Dojrzałą wiarę posiada ten, kto spełnia te trzy warunki: służy swojej rodzinie, siedzi razem z biednymi [ale nie z żebrakami] i je razem ze swoim służącym”. O tych trzech oznakach zostało powiadomione też w Świętym Koranie. Powinno się poznać stany Pierwszych Muzułmanów i starać się być takim jak oni. Nikogo nie powinno się obgadywać i powinno się przeszkodzić tym, którzy obgadują. Hadis-i szerif głosi: „W Dniu Sądu Ostatecznego będzie obok Mnie ten, kto ma dużą rodzinę, a mało środków do życia, prawidłowo robi modlitwę salat i nie oczernia muzułmanów” .
Prawdziwy muzułmanin nie wierzy w bezpodstawne wierzenia (zabobony, przesądy). Nie przywiązuje żadnej wagi do palenia świeczek i wiązania nici, wstążek na grobach. Jest pewny tego, że czary, złe znaki, wróżby, pisma nieposiadające żadnego znaczenia, niebieskie koraliki, jasnowidzenie i tym podobne przesądy, a także talizmany, na których znajdują się napisy niepochodzące z wersetów ze Świętego Koranu, nie posiadają żadnej mocy i nie mają żadnego wpływu na jego czyny. Z oszustów, którzy mówią o sobie, że potrafią czynić cuda, tylko się śmieje. Większość z tych zepsutych, bezpodstawnych wierzeń zostało wtrącone do islamu z innych religii. Wielki uczony islamski Imam Rabbani (rahmetullahi alejh) odpowiada tym, którzy oczekują od ludzi religii keramet, w ten sposób: „Ludzie oczekują od uczonych religii nadzwyczajnych stanów. Uczeni islamscy nie są czarodziejami. Tylko niektórzy z nich są bliżsi Allahu teala, chociaż nie dokonują żadnych cudów. Największym i nadzwyczajnym stanem jest poznanie dobrze islamu i życie zgodnie z nim”.
Prawdziwy muzułmanin nie dokonuje modlitwy salat przy innych na pokaz. Modli się samotnie lub idzie do meczetu. Jeśli zechce spełnić dobry uczynek lub dać jałmużnę, to robi to po kryjomu, nie raniąc serca nikomu, nie wypomni tego nikomu później i nie wychwala się z tego powodu. Allahu teala nakazał tak w wielu miejscach Świętego Koranu.
Powinniśmy zawsze zwracać się do ludzi uprzejmie i wyrozumiale, nawet jeśli są oni innowiercami. Tak nakazuje Święty Koran. W książkach o prawie islamskim napisane jest, że wielkim grzechem jest mówienie innowiercy, że jest on ateistą lub niewierzącym i przez to sprawianie mu przykrości. Celem powinno być ukazanie wszystkim wielkość islamu. Ta walka o wiarę może zostać przeprowadzona tylko miłymi słowami, wytrzymałością, wiedzą i wiarą. Kto chce przekonać o czymś innych, ten powinien być najpierw sam o tym przekonany. Wierzący zaś, nigdy nie straci cierpliwości i nie będzie miał kłopotów z przedstawieniem tego, w co wierzy. Żadna inna religia nie jest tak zrozumiała i logiczna jak islam. Ten, kto zrozumie podstawy tej religii, będzie mógł wszystkim łatwo udowodnić, że jest to jedyna prawidłowa religia.
Prawdziwy muzułmanin posiada wszystkie dobre cechy, jest godny, z charakterem, posiada czyste ciało i serce, zasługuje na każdy rodzaj zaufania, jest wspaniałym człowiekiem. Gdyby wszyscy ludzie przyjęli islam, to na świecie nie byłoby zła, oszustwa, wojny, przemocy. Z tego względu powinno się starać być prawdziwym i wspaniałym muzułmaninem, głosić zasady islamu. To jest dług każdego muzułmanina.]]> http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=589 Sun, 13 May 2012 05:59:09 -0700 http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=589 Wszystkie tarikat pochodzą od fejz (duchowej wiedzy wypływającej z serca) naszego Proroka (sallallahu alejhi we sellem). Sahabi (rahimehumullah) wprost z tego źródła pobrali tę światłość i te zdolności. Późniejsi muzułmanie poznali to od nich. Tylko po Ebu Bekrze i Alim (rahimehumallah) pobrany fejz i umiejętności od Proroka (sallallahu alejhi we sellem) doszły do dzisiejszych czasów, a pozostałych Sahabi do kilku wieków. By zyskać ten fejz należy znaleźć kogoś prawidłowego [obecnie zachodzi to poprzez czytanie książek wielkich uczonych sunnickich], kto zyskał ten fejz, jego kochać i wykształcić się przy nim. Tych prawidłowych uczonych z fejz nazywa się murszid-i kamil.
Nawet jeśli istnieje w obecnych czasach prawdziwy tarikat, to wejście do niego nie jest fard lub wadżib. Gdyby tak było, to powiadomiono by o tym świętym ajetem lub hadis-i szerif. Uczeni tasawwuf powiadomili, że wejście do tarikat jest mustehab. Religię poznać samemu jest trudno. Nasz Prorok (sallallahu alejhi we sellem) oznajmił: „Ilim poznaje się od mistrza (nauczyciela, alim)”. Z tego względu do tarikat wchodzi się, żeby poznać religię od murszid-i kamil. Jednak obecnie istnieje wiele zepsutych tarikat. Wszyscy tam wchodzą, będąc przekonanym, że są one prawidłowe. Każdy z tych szejchów ma wielu swoich uczniów. Niektórzy z nich mówią o sobie, że są mehdim, kalifem, a nawet prorokiem. Każdy z nich mówi o swoim tarikat, że jest on prawidłowy. Zresztą, gdyby tak nie uważali, to co mieliby z nim wspólnego? Z powodu tej tragicznej sytuacji, żeby nie zostać niechcący wciągniętym, należy być bardzo ostrożnym. Kto czyta książki, które oparte są na przekazach, ten odróżni prawdę od kłamstwa. Wyrażając się w ten sposób, nie znaczy, że jest się przeciwko tarikat. Powiedzieć, żeby się uciekało od czegoś fałszywego, nie znaczy powiedzieć, że powinno się uciekać od tego, co jest dobre. Na ogół wszystko ma wiele swoich falsyfikatów. Ostrzeżenie przed falsyfikatami nie jest obrażaniem oryginału. Uczonych od tasawwuf prawie już nie ma, tzn. jest ich bardzo mało. Zresztą to, co jest wartościowe, tego jest mało. Występowanie przeciwko prawdziwemu tasawwuf jest występowaniem przeciwko islamowi. Jednak każdy muzułmanin powinien występować przeciwko fałszywemu tasawwuf.
Hadis-i szerif głosi: „Jeśli zobaczycie kogoś, kto lata w powietrzu i chodzi po morzu albo połyka ogień włożony do ust, jednak robi czyn, który nie jest właściwy w religii, choć powie, że należy do ehli keramet, to wiedzcie, że jest on czarodziejem, kłamcą, spaczony i tym, który sprowadza ludzi z prawidłowej drogi!” .
Hazrat Imam Rabbani oznajmił: „Niektórzy z tych, którzy wypolerowali swój nefs, okazując nadzwyczajne stany, wleką się do spaczonej otchłani. Najwyraźniejszą różnicą, która odróżnia ewlija od takich kłamców jest to, że każde słowo i każdy ruch ewlija jest właściwy z religią, a u tych, którzy znajdują się obok niego, powstaje w sercu lęk przed Allahem i miłość do Niego i są wobec wszystkiego innego oziębli” .]]> Wszystkie tarikat pochodzą od fejz (duchowej wiedzy wypływającej z serca) naszego Proroka (sallallahu alejhi we sellem). Sahabi (rahimehumullah) wprost z tego źródła pobrali tę światłość i te zdolności. Późniejsi muzułmanie poznali to od nich. Tylko po Ebu Bekrze i Alim (rahimehumallah) pobrany fejz i umiejętności od Proroka (sallallahu alejhi we sellem) doszły do dzisiejszych czasów, a pozostałych Sahabi do kilku wieków. By zyskać ten fejz należy znaleźć kogoś prawidłowego [obecnie zachodzi to poprzez czytanie książek wielkich uczonych sunnickich], kto zyskał ten fejz, jego kochać i wykształcić się przy nim. Tych prawidłowych uczonych z fejz nazywa się murszid-i kamil.
Nawet jeśli istnieje w obecnych czasach prawdziwy tarikat, to wejście do niego nie jest fard lub wadżib. Gdyby tak było, to powiadomiono by o tym świętym ajetem lub hadis-i szerif. Uczeni tasawwuf powiadomili, że wejście do tarikat jest mustehab. Religię poznać samemu jest trudno. Nasz Prorok (sallallahu alejhi we sellem) oznajmił: „Ilim poznaje się od mistrza (nauczyciela, alim)”. Z tego względu do tarikat wchodzi się, żeby poznać religię od murszid-i kamil. Jednak obecnie istnieje wiele zepsutych tarikat. Wszyscy tam wchodzą, będąc przekonanym, że są one prawidłowe. Każdy z tych szejchów ma wielu swoich uczniów. Niektórzy z nich mówią o sobie, że są mehdim, kalifem, a nawet prorokiem. Każdy z nich mówi o swoim tarikat, że jest on prawidłowy. Zresztą, gdyby tak nie uważali, to co mieliby z nim wspólnego? Z powodu tej tragicznej sytuacji, żeby nie zostać niechcący wciągniętym, należy być bardzo ostrożnym. Kto czyta książki, które oparte są na przekazach, ten odróżni prawdę od kłamstwa. Wyrażając się w ten sposób, nie znaczy, że jest się przeciwko tarikat. Powiedzieć, żeby się uciekało od czegoś fałszywego, nie znaczy powiedzieć, że powinno się uciekać od tego, co jest dobre. Na ogół wszystko ma wiele swoich falsyfikatów. Ostrzeżenie przed falsyfikatami nie jest obrażaniem oryginału. Uczonych od tasawwuf prawie już nie ma, tzn. jest ich bardzo mało. Zresztą to, co jest wartościowe, tego jest mało. Występowanie przeciwko prawdziwemu tasawwuf jest występowaniem przeciwko islamowi. Jednak każdy muzułmanin powinien występować przeciwko fałszywemu tasawwuf.
Hadis-i szerif głosi: „Jeśli zobaczycie kogoś, kto lata w powietrzu i chodzi po morzu albo połyka ogień włożony do ust, jednak robi czyn, który nie jest właściwy w religii, choć powie, że należy do ehli keramet, to wiedzcie, że jest on czarodziejem, kłamcą, spaczony i tym, który sprowadza ludzi z prawidłowej drogi!” .
Hazrat Imam Rabbani oznajmił: „Niektórzy z tych, którzy wypolerowali swój nefs, okazując nadzwyczajne stany, wleką się do spaczonej otchłani. Najwyraźniejszą różnicą, która odróżnia ewlija od takich kłamców jest to, że każde słowo i każdy ruch ewlija jest właściwy z religią, a u tych, którzy znajdują się obok niego, powstaje w sercu lęk przed Allahem i miłość do Niego i są wobec wszystkiego innego oziębli” .]]> http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=588 Sun, 13 May 2012 05:57:29 -0700 http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=588 W Świętym Koranie powiadomione jest w tym znaczeniu: „Mnie wspominajcie (róbcie zikr)! Ja wtedy też będę was wspominał” . „O muzułmanie! Powtarzajcie imię Allaha sercem i językiem, a zyskacie ocalenie” . „Zawsze często wspominajcie Allaha! Zyskacie na ziemi i w ahiret ocalenie!” . „Ej, wierzący zawsze i bardzo wspominajcie Allaha” . „Utrzymanie wiary w sercu zachodzi tylko poprzez zikr” .
Hazrat Imam Rabbani oznajmił: „Zikr nie jest to tylko mówienie Słów Tewhid i powtarzanie słowa: ‘Allah’. Każdy sposób, który doprowadza do uratowanie siebie od zapomnienia o Allahu teala, jest zikr. Według tego spełnianie nakazów i unikanie zakazów to również zikr. Dokonywanie sprzedaży i zakupów przestrzegając nakazów religii jest zaliczane do zikr, ponieważ podczas ich robienia przypomina się zawsze właściciela tych nakazów i zakazów i tak zapomnienie odchodzi. Jednak zikr robiony poprzez wypowiadanie szlachetnych imion Allahu teala i Jego atrybutów działa szybko i doprowadza do powstania miłości do Allahu teala. Z tego powodu uczeni tasawwuf powiadomili, że zikr podczas którego wypowiada się Słowa Tewhid, jest bardzo wartościowy. Hadis-i szerif głosi: ‘Kto coś bardzo wspomina, ten kocha to bardzo’. Z tego względu kochający często wspomina ukochanego. Kto często wspomina Allahu teala, ten Jego kocha. Gdy pokocha się Allahu teala, to wiara w sercu umieści się mocno. Wtedy podporządkowanie się nakazom i zakazom stanie się łatwe. Jeśli nie pokocha się całkowicie Allahu teala i Jego Wysłannika, być podporządkowanym nakazom jest bardzo trudne”.
Innym razem Hazrat Imam Rabbani oznajmił: „Powinno się w każdym czasie robić zikr. Nie powinno się mieć w sercu miejsca dla czegoś innego. Idąc, stojąc, siedząc powinno się robić zikr”. Wypowiadanie Besmele, Słów Tewhid, salewat i tym podobne dua jest wspominaniem Allahu teala, jest zikr.
Hadis-i szerif głoszą: „Najwyższy stopień posiadają ci, którzy Allaha wspominają (robią zikr). Znakiem, że Allah kogoś kocha, jest lubienie zikr. Allah kocha tych, którzy Jego wspominają” . „Kto Mnie wspomina, ten okazuje Mi wdzięczność. Kto o Mnie zapomina, ten nie okazuje Mi wdzięczności” . „Kto nie wstaje w nocy, by robić ibadet; kto nie wydaje swojego majątku w dobrych celach, ten niech często wspomina Allaha!” . „Najlepszym zikr jest powiedzenie: La ilahe illallah” . „Najwartościowszym czynem jest powiedzenie: La ilahe illallah” . „Najlepszy zikr to ten, który robiony jest potajemnie” .]]> W Świętym Koranie powiadomione jest w tym znaczeniu: „Mnie wspominajcie (róbcie zikr)! Ja wtedy też będę was wspominał” . „O muzułmanie! Powtarzajcie imię Allaha sercem i językiem, a zyskacie ocalenie” . „Zawsze często wspominajcie Allaha! Zyskacie na ziemi i w ahiret ocalenie!” . „Ej, wierzący zawsze i bardzo wspominajcie Allaha” . „Utrzymanie wiary w sercu zachodzi tylko poprzez zikr” .
Hazrat Imam Rabbani oznajmił: „Zikr nie jest to tylko mówienie Słów Tewhid i powtarzanie słowa: ‘Allah’. Każdy sposób, który doprowadza do uratowanie siebie od zapomnienia o Allahu teala, jest zikr. Według tego spełnianie nakazów i unikanie zakazów to również zikr. Dokonywanie sprzedaży i zakupów przestrzegając nakazów religii jest zaliczane do zikr, ponieważ podczas ich robienia przypomina się zawsze właściciela tych nakazów i zakazów i tak zapomnienie odchodzi. Jednak zikr robiony poprzez wypowiadanie szlachetnych imion Allahu teala i Jego atrybutów działa szybko i doprowadza do powstania miłości do Allahu teala. Z tego powodu uczeni tasawwuf powiadomili, że zikr podczas którego wypowiada się Słowa Tewhid, jest bardzo wartościowy. Hadis-i szerif głosi: ‘Kto coś bardzo wspomina, ten kocha to bardzo’. Z tego względu kochający często wspomina ukochanego. Kto często wspomina Allahu teala, ten Jego kocha. Gdy pokocha się Allahu teala, to wiara w sercu umieści się mocno. Wtedy podporządkowanie się nakazom i zakazom stanie się łatwe. Jeśli nie pokocha się całkowicie Allahu teala i Jego Wysłannika, być podporządkowanym nakazom jest bardzo trudne”.
Innym razem Hazrat Imam Rabbani oznajmił: „Powinno się w każdym czasie robić zikr. Nie powinno się mieć w sercu miejsca dla czegoś innego. Idąc, stojąc, siedząc powinno się robić zikr”. Wypowiadanie Besmele, Słów Tewhid, salewat i tym podobne dua jest wspominaniem Allahu teala, jest zikr.
Hadis-i szerif głoszą: „Najwyższy stopień posiadają ci, którzy Allaha wspominają (robią zikr). Znakiem, że Allah kogoś kocha, jest lubienie zikr. Allah kocha tych, którzy Jego wspominają” . „Kto Mnie wspomina, ten okazuje Mi wdzięczność. Kto o Mnie zapomina, ten nie okazuje Mi wdzięczności” . „Kto nie wstaje w nocy, by robić ibadet; kto nie wydaje swojego majątku w dobrych celach, ten niech często wspomina Allaha!” . „Najlepszym zikr jest powiedzenie: La ilahe illallah” . „Najwartościowszym czynem jest powiedzenie: La ilahe illallah” . „Najlepszy zikr to ten, który robiony jest potajemnie” .]]> http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=587 Sun, 13 May 2012 05:55:36 -0700 http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=587 Tasawwuf ehli głosi: „Żeby móc zrozumieć prawidłowo Święty Koran i być prawidłowym muzułmaninem należy być podporządkowanym naszemu Prorokowi nie tylko w nakazach i zakazach, lecz także Jego etyce i każdemu z Jego stanów.
Zasadami dróg sofi są:
1. Ubóstwo: w każdym czynie, zawsze powinno się wiedzieć, że potrzebuje się Allahu teala. Nikt nic nie stworzy. Jednak może stać się przyczyną stworzenia przez Allahu teala. Allahu teala wszystko stworzył.
2. Asceza i pobożność (zuhd i takwa): wszystkie czyny powinny być zgodne z islamem. Należy pracować całkowicie zgodnie ze wszystkimi nakazami religii, powinno się spełniać dobre uczynki i wolny czas spędzać na robieniu ibadet. Obecnie słowo sofi używane jest odnośnie tych, którzy są bardzo przywiązani do religii.
3. Zaduma (tefekkur), milczenie (sukut) i wspominanie Allahu teala (zikr): zawsze powinno się myśleć o istnieniu Allahu teala i Jego darach, nie powinno się mówić bez potrzeby, z nikim się nie spierać, mówić tak mało, jak to jest tylko możliwe i zawsze wspominać imię Allahu teala.
4. Stan i stanowisko: powinno się światłem, które dociera do serca, zrozumieć swój stopień oczyszczenia duszy i znać swoją granicę.
Według uczonych tasawwuf prawdziwą egzystencją jest tylko Allahu teala. Allahu teala jest absolutną egzystencją, absolutnym dobrem, absolutnym pięknem. On będąc ukrytym skarbem, chciał samego Siebie pokazać. Stworzenie świata i wszystkiego, co żyje na ziemi, jest tego powodem. Allahu teala nie znajduje się w żadnym człowieku. Żaden człowiek nie stanie się bogiem. Allahu teala stworzył atrybuty człowieka podobne do wyglądu Jego atrybutów. Jednak to podobieństwo jest tak małe, że jeśli Jego atrybuty przyjmiemy za morze, to atrybuty człowieka będą tylko jego pianą.
Hazrat Mewlana Dżelaluddin Rumi powiedział: „Przyjdź, przyjdź, bez względu na to kim jesteś, przyjdź. Jeśli jesteś nawet niewierzącym, politeistą, bałwochwalcą, czcicielem ognia, to przyjdź! Nasz dergah derwiszów nie jest dergah beznadziei. Jeśli nawet złamałeś obiecane słowo poprawy 100 razy, to przyjdź!”. Jednakże to ‘przyjdź’, nie znaczy: ‘przyjdź i takim samym pozostań’. Te słowa znaczą: ‘Jeśli nie jesteś muzułmaninem, to nim zostań, jeśli jesteś grzesznikiem, to okaż skruchę i z powodu swojego byłego stanu nie trać nadziei. Allahu teala wybaczy każdy grzech, jeśli okaże się za niego skruchę i obieca, że nie popełni się go ponownie’.
Najsłynniejszym i pierwszym z tasawwuf ehli jest Hazrat Hasan Basri, wielki uczony hadis, mudżtehid. Do słynnych tasawwuf ehli należą tacy wielcy weli jak: Imam Rabbani, Dżunejd Bagdadi, Sejjid Abdulkadir Gejlani, Mewlana Dżelaleddin Rumi, Sejjid Abdulhakim Arwasi i tacy wielbiciele Allaha jak: Sultan Weled, Junus Emre, Mewlana Halid Bagdadi (rahmetullahi alejhim).]]> Tasawwuf ehli głosi: „Żeby móc zrozumieć prawidłowo Święty Koran i być prawidłowym muzułmaninem należy być podporządkowanym naszemu Prorokowi nie tylko w nakazach i zakazach, lecz także Jego etyce i każdemu z Jego stanów.
Zasadami dróg sofi są:
1. Ubóstwo: w każdym czynie, zawsze powinno się wiedzieć, że potrzebuje się Allahu teala. Nikt nic nie stworzy. Jednak może stać się przyczyną stworzenia przez Allahu teala. Allahu teala wszystko stworzył.
2. Asceza i pobożność (zuhd i takwa): wszystkie czyny powinny być zgodne z islamem. Należy pracować całkowicie zgodnie ze wszystkimi nakazami religii, powinno się spełniać dobre uczynki i wolny czas spędzać na robieniu ibadet. Obecnie słowo sofi używane jest odnośnie tych, którzy są bardzo przywiązani do religii.
3. Zaduma (tefekkur), milczenie (sukut) i wspominanie Allahu teala (zikr): zawsze powinno się myśleć o istnieniu Allahu teala i Jego darach, nie powinno się mówić bez potrzeby, z nikim się nie spierać, mówić tak mało, jak to jest tylko możliwe i zawsze wspominać imię Allahu teala.
4. Stan i stanowisko: powinno się światłem, które dociera do serca, zrozumieć swój stopień oczyszczenia duszy i znać swoją granicę.
Według uczonych tasawwuf prawdziwą egzystencją jest tylko Allahu teala. Allahu teala jest absolutną egzystencją, absolutnym dobrem, absolutnym pięknem. On będąc ukrytym skarbem, chciał samego Siebie pokazać. Stworzenie świata i wszystkiego, co żyje na ziemi, jest tego powodem. Allahu teala nie znajduje się w żadnym człowieku. Żaden człowiek nie stanie się bogiem. Allahu teala stworzył atrybuty człowieka podobne do wyglądu Jego atrybutów. Jednak to podobieństwo jest tak małe, że jeśli Jego atrybuty przyjmiemy za morze, to atrybuty człowieka będą tylko jego pianą.
Hazrat Mewlana Dżelaluddin Rumi powiedział: „Przyjdź, przyjdź, bez względu na to kim jesteś, przyjdź. Jeśli jesteś nawet niewierzącym, politeistą, bałwochwalcą, czcicielem ognia, to przyjdź! Nasz dergah derwiszów nie jest dergah beznadziei. Jeśli nawet złamałeś obiecane słowo poprawy 100 razy, to przyjdź!”. Jednakże to ‘przyjdź’, nie znaczy: ‘przyjdź i takim samym pozostań’. Te słowa znaczą: ‘Jeśli nie jesteś muzułmaninem, to nim zostań, jeśli jesteś grzesznikiem, to okaż skruchę i z powodu swojego byłego stanu nie trać nadziei. Allahu teala wybaczy każdy grzech, jeśli okaże się za niego skruchę i obieca, że nie popełni się go ponownie’.
Najsłynniejszym i pierwszym z tasawwuf ehli jest Hazrat Hasan Basri, wielki uczony hadis, mudżtehid. Do słynnych tasawwuf ehli należą tacy wielcy weli jak: Imam Rabbani, Dżunejd Bagdadi, Sejjid Abdulkadir Gejlani, Mewlana Dżelaleddin Rumi, Sejjid Abdulhakim Arwasi i tacy wielbiciele Allaha jak: Sultan Weled, Junus Emre, Mewlana Halid Bagdadi (rahmetullahi alejhim).]]> http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=586 Sun, 13 May 2012 05:54:10 -0700 http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=586 • Tasawwuf to trzymanie się sunny Proroka i unikanie wszystkich bidat.
• Tasawwuf to iman, posłuszeństwo nefs, doskonałość w ibadet i spełnianie dobrych uczynków.
• Tasawwuf to odwracanie się od wszystkich przemijających rzeczy w kierunku wiecznych.
• Tasawwuf to ozdobienie siebie etyką islamu.
• Tasawwuf oznacza uznanie siebie za umarłego przed nadejściem śmierci.
• Tasawwuf oznacza posiadanie dobrych manier.
• Tasawwuf jest zgodny z przeznaczeniem.
• Tasawwuf to posłuszeństwo Allahowi i bezwarunkowe poddanie się Jemu.
• Tasawwuf to porzucenie swych ambicji i zajęcie się dobrymi uczynkami.
• Tasawwuf to oczyszczenie serca ze zła i wypełnienie go dobrem.
• Tasawwuf to nieobrażanie ludzi. Osoba, która potrafi to zrobić, osiągnęła cel.
• Tasawwuf to droga, która prowadzi osobę w kierunku osiągnięcia szczerości w oddawaniu czci wobec Allaha i zyskania dobrych manier względem innych.
• Tasawwuf to ścisłe trzymanie się religii podczas każdego wykonywanego zajęcia i przy każdym wypowiadanym słowie.
• Tasawwuf to zadręczanie siebie. Wygoda i spokój nie idą w parze z tasawwuf, tj. zakochany powinien szukać Ukochanego, nie powinien czuć się beztrosko przy innych.
• Tasawwuf to wiedza pochodząca z serca Proroka i odbijająca się w sercach ewlija.
• Tasawwuf to rozumienie swoich błędów i wad oraz cieszenie się z łatwości i przyjemności w podporządkowaniu się religii i trzymanie się z dala od niewiary i ukrytego bluźnierstwa.
• Tasawwuf to okazywanie litości każdemu i porzucenie czynów mubah.
Tych, którzy podążają drogą tasawwuf, dzieli się na dwie grupy: zapominających o wszystkim innym z wyjątkiem Allaha (jak mówił Junus Emre: „Tylko Ciebie potrzebuję”) i poszukiwaczy Raju. Imam Rabbani (rahimehullah) oznajmił: „Podążający za tasawwuf posiadają nadzwyczajne maniery i wiedzę dzięki dodatkowej miłości Allaha”. Miłość do Allaha tak bardzo wypełniła tych uczonych, że nic nie widzieli. Pochłonięci miłością do Allahu teala nie wierzyli oni w istnienie niczego innego prócz Allaha tak, jak ukazuje to wypowiedź Halladża Mansura (rahmetullahi alejh): „Enel Hak”, co znaczy: ‘mnie nie ma, jest Allahu teala’. Nie widząc samego siebie, nie wiedział, że istnieje. Nie powiedział tego o sobie, że sam jest Allahem, jak to jest rozumiane przez tych, którzy nie posiadają wiedzy o tasawwuf. Podobnie jest ze słowem wypowiedzianym przez Bajezida Bistamiego (rahmetullahi alejh): „Subhani”, które jest błędnie wyjaśniane: ‘nie posiadam braków, które posiadają stworzenia, moja chwała jest wielka’. Tymczasem te słowa wychwalają Allahu teala. Hazrat Bistami tym słowem nie wychwalał siebie samego. Muhjidin Arabi (rahmetullahi alejh) oznajmił: „Bajezid Bistami poprzez słowo Subhani głosi w najdoskonalszy sposób o wielkości Allahu teala, że nie posiada On żadnych braków”. Te wyglądające na nieprawidłowe słowa zostały przez uczonych tasawwuf wyjaśnione, że są zgodne z religią.
Nasz Prorok Muhammed (sallallahu alejhi we sellem) w każdej chwili wspominał Allahu teala. Tasawwuf znaczy Allahu teala zawsze wspominać. Na tej drodze najwyższym stopniem jest poznanie Allahu teala. Poznanie Allahu teala znaczy wiedzieć o Jego istnieniu, że poza Nim wszystko nie istnieje. To nieistnienie nazywa się Fenaa. Są dwa rodzaje fenaa:
1. Fenaa-i kalb: w sercu poza Allahem o wszystkim zapomnieć, tylko o Nim pamiętać, serce poza Nim nikogo i nic innego nie kocha i nie zna.
2. Fenaa-i nefs: zniknięcie naszego „ja”, tj. naszego nefs; człowiek znajdzie się w takim stanie, że nie będzie mówił: ‘ja’.
I tak ci, którzy należą do tasawwuf ehli, poza Allahem nikogo innego nie kochają, nie są związani ze swoją osobą i z innymi ludźmi, nie posiadają żadnych pragnień. Wszystkie ich czyny są zgodne z islamem. Podporządkowanie się nakazom i zakazom jest dla nich przyjemne i łatwe. Nie posiadają brzydkich manier. Każdy czyn i ibadet robią z ihlas, tzn. tylko dla Allaha. Oni należą do prawdziwych prawidłowych muzułmanów.
Imam Malik (rahmetullah alejh) powiadomił: „Osoba, która angażuje się w tasawwuf, nie znając wiedzy fikih, wystąpi z religii, stanie się zyndyk. Także osoba, która zdobywa wiedzę fikih i lekceważy tasawwuf, stanie się ehli bidat, spaczy. Osoba, która stosuje się do obu wiedzy (fikih i tasawwuf), odnajduje prawdę .
By posiadać serce wolne od złych cech charakteru powinno się odrzucić każdą miłość z wyjątkiem tej jedynej do Allahu teala. Osiągnięcie postępów pod tym względem należy do etyki Proroka (sallallahu alejhi we selem). Złymi charakterami są: ignorancja, złość, hipokryzja, nienawiść, zazdrość, pycha, wywyższanie się, skąpstwo, miłość do majątku i stanowiska, pochlebstwo, brak strachu przed winą, złe myślenie o innych i chwalenie się. Ładnymi charakterami są: wiedza, medytacja, posłuszeństwo, skromność, pokora, litość, wielkoduszność. Serce wobec tego może być oczyszczane przez zdobienie go ładnymi charakterami i przez unikanie złych.
W celu zyskania w życiu na ziemi i w życiu pozagrobowym dobra, pokoju, szczęścia należy:
1. Posiadać prawidłową wiarę, a to zyska się poprzez poznanie wierzenia ehli sunnet i i uwierzenie w nie.
2. Poznać nakazy i zakazy religii, które są potrzebne dla szczęścia człowieka. Znać helal i haram i według nich prawidłowo postępować.
3. Oczyszczać serce ze zła i opanować swój nefs. Nefs zawsze pragnie robić zło. By uchronić się od tych pragnień i mieć serce wypełnione miłością do Allahu teala, powinno się czytać książki uczonych sunnickich i żyć, stosując się do nich.
Powinno się mieć właściwą wiarę i z sercem stosować się do nakazów religii, upodabniając się do proroków, aniołów, alim, ewlija, przybliżać się do nich. Tak samo, jak podobne rzeczy przyciągają się wzajemnie, tak osoba jest przyciągana przez nich. Jak duży magnes przyciąga igłę, tak i oni przyciągają i udoskonalają charakter osoby, prowadząc ją do Raju. Jeśli porównamy to udoskonalenie charakteru, a także osiągnięcie szczęścia w tym życiu na ziemi i w wiecznym do lotu samolotem, to wiara i oddawanie czci byłyby konstrukcją samolotu i silnikiem, a udoskonalenie na drodze tasawwuf będzie przypominało potrzebną energię, tj. paliwo.
W tasawwuf są dwa cele:
1. Wzmocnienie wiary przeciwko wpływom, które mogłyby nią zachwiać. Allahu teala oznajmił: „Utrzymanie wiary w sercu zachodzi tylko poprzez zikr” . Zikr oznacza pamiętanie o Allahu teala we wszystkim, co robimy, szukając Jego woli w każdym czynie.
2. Pokonanie każdego rodzaju pragnienia pochodzącego z nefs i czerpanie przyjemności z robienia ibadet. Czerpanie przyjemności z robienia ibadet, robienie tego z zadowoleniem i niechęć do grzechów jest tylko możliwe przez poznawanie i ulepszanie siebie w tasawwuf.
Tasawwuf jest nauką, która powiadamia o nieodzownej wiedzy do osiągnięcia islamskiej etyki. Jak medycyna mówi o zdrowiu ciała, tak tasawwuf uczy, jak zachować serce i duszę od wszelkiej wrogości i utrzymać osobę z daleka od złych uczynków, które są oznakami choroby serca.
Dążeniem tasawwuf jest zetknięcie człowieka z „boskimi sprawnościami”, czyli poznanie atrybutów Allahu teala. Jego samego poznanie nie jest możliwe. Nasz Prorok (sallallahu alejhi we sellem) powiedział: „Zastanówcie się nad darami Allaha Najwyższego. Nie zastanawiajcie się nad Jego osobą!” , a to znaczy, że nie powinno się myśleć o tym, jak On sam wygląda, lecz o Jego właściwościach i darach, którymi ludzi obdarza. Pewnego dnia powiedział też: „Wszystko to, co przyjdzie wam na myśl wtedy, kiedy myślicie o Allahu teala, nie jest Allahem”.
Zasadą tasawwuf jest poznanie samego siebie, swojej niemocy, biedy. Tasawwuf oparty jest na zasadzie miłowania tylko Allaha, wielkiej miłości do Niego, a to można uzyskać tylko poprzez naśladowanie Proroka Muhammeda (sallallahu alejhi we sellem).]]> • Tasawwuf to trzymanie się sunny Proroka i unikanie wszystkich bidat.
• Tasawwuf to iman, posłuszeństwo nefs, doskonałość w ibadet i spełnianie dobrych uczynków.
• Tasawwuf to odwracanie się od wszystkich przemijających rzeczy w kierunku wiecznych.
• Tasawwuf to ozdobienie siebie etyką islamu.
• Tasawwuf oznacza uznanie siebie za umarłego przed nadejściem śmierci.
• Tasawwuf oznacza posiadanie dobrych manier.
• Tasawwuf jest zgodny z przeznaczeniem.
• Tasawwuf to posłuszeństwo Allahowi i bezwarunkowe poddanie się Jemu.
• Tasawwuf to porzucenie swych ambicji i zajęcie się dobrymi uczynkami.
• Tasawwuf to oczyszczenie serca ze zła i wypełnienie go dobrem.
• Tasawwuf to nieobrażanie ludzi. Osoba, która potrafi to zrobić, osiągnęła cel.
• Tasawwuf to droga, która prowadzi osobę w kierunku osiągnięcia szczerości w oddawaniu czci wobec Allaha i zyskania dobrych manier względem innych.
• Tasawwuf to ścisłe trzymanie się religii podczas każdego wykonywanego zajęcia i przy każdym wypowiadanym słowie.
• Tasawwuf to zadręczanie siebie. Wygoda i spokój nie idą w parze z tasawwuf, tj. zakochany powinien szukać Ukochanego, nie powinien czuć się beztrosko przy innych.
• Tasawwuf to wiedza pochodząca z serca Proroka i odbijająca się w sercach ewlija.
• Tasawwuf to rozumienie swoich błędów i wad oraz cieszenie się z łatwości i przyjemności w podporządkowaniu się religii i trzymanie się z dala od niewiary i ukrytego bluźnierstwa.
• Tasawwuf to okazywanie litości każdemu i porzucenie czynów mubah.
Tych, którzy podążają drogą tasawwuf, dzieli się na dwie grupy: zapominających o wszystkim innym z wyjątkiem Allaha (jak mówił Junus Emre: „Tylko Ciebie potrzebuję”) i poszukiwaczy Raju. Imam Rabbani (rahimehullah) oznajmił: „Podążający za tasawwuf posiadają nadzwyczajne maniery i wiedzę dzięki dodatkowej miłości Allaha”. Miłość do Allaha tak bardzo wypełniła tych uczonych, że nic nie widzieli. Pochłonięci miłością do Allahu teala nie wierzyli oni w istnienie niczego innego prócz Allaha tak, jak ukazuje to wypowiedź Halladża Mansura (rahmetullahi alejh): „Enel Hak”, co znaczy: ‘mnie nie ma, jest Allahu teala’. Nie widząc samego siebie, nie wiedział, że istnieje. Nie powiedział tego o sobie, że sam jest Allahem, jak to jest rozumiane przez tych, którzy nie posiadają wiedzy o tasawwuf. Podobnie jest ze słowem wypowiedzianym przez Bajezida Bistamiego (rahmetullahi alejh): „Subhani”, które jest błędnie wyjaśniane: ‘nie posiadam braków, które posiadają stworzenia, moja chwała jest wielka’. Tymczasem te słowa wychwalają Allahu teala. Hazrat Bistami tym słowem nie wychwalał siebie samego. Muhjidin Arabi (rahmetullahi alejh) oznajmił: „Bajezid Bistami poprzez słowo Subhani głosi w najdoskonalszy sposób o wielkości Allahu teala, że nie posiada On żadnych braków”. Te wyglądające na nieprawidłowe słowa zostały przez uczonych tasawwuf wyjaśnione, że są zgodne z religią.
Nasz Prorok Muhammed (sallallahu alejhi we sellem) w każdej chwili wspominał Allahu teala. Tasawwuf znaczy Allahu teala zawsze wspominać. Na tej drodze najwyższym stopniem jest poznanie Allahu teala. Poznanie Allahu teala znaczy wiedzieć o Jego istnieniu, że poza Nim wszystko nie istnieje. To nieistnienie nazywa się Fenaa. Są dwa rodzaje fenaa:
1. Fenaa-i kalb: w sercu poza Allahem o wszystkim zapomnieć, tylko o Nim pamiętać, serce poza Nim nikogo i nic innego nie kocha i nie zna.
2. Fenaa-i nefs: zniknięcie naszego „ja”, tj. naszego nefs; człowiek znajdzie się w takim stanie, że nie będzie mówił: ‘ja’.
I tak ci, którzy należą do tasawwuf ehli, poza Allahem nikogo innego nie kochają, nie są związani ze swoją osobą i z innymi ludźmi, nie posiadają żadnych pragnień. Wszystkie ich czyny są zgodne z islamem. Podporządkowanie się nakazom i zakazom jest dla nich przyjemne i łatwe. Nie posiadają brzydkich manier. Każdy czyn i ibadet robią z ihlas, tzn. tylko dla Allaha. Oni należą do prawdziwych prawidłowych muzułmanów.
Imam Malik (rahmetullah alejh) powiadomił: „Osoba, która angażuje się w tasawwuf, nie znając wiedzy fikih, wystąpi z religii, stanie się zyndyk. Także osoba, która zdobywa wiedzę fikih i lekceważy tasawwuf, stanie się ehli bidat, spaczy. Osoba, która stosuje się do obu wiedzy (fikih i tasawwuf), odnajduje prawdę .
By posiadać serce wolne od złych cech charakteru powinno się odrzucić każdą miłość z wyjątkiem tej jedynej do Allahu teala. Osiągnięcie postępów pod tym względem należy do etyki Proroka (sallallahu alejhi we selem). Złymi charakterami są: ignorancja, złość, hipokryzja, nienawiść, zazdrość, pycha, wywyższanie się, skąpstwo, miłość do majątku i stanowiska, pochlebstwo, brak strachu przed winą, złe myślenie o innych i chwalenie się. Ładnymi charakterami są: wiedza, medytacja, posłuszeństwo, skromność, pokora, litość, wielkoduszność. Serce wobec tego może być oczyszczane przez zdobienie go ładnymi charakterami i przez unikanie złych.
W celu zyskania w życiu na ziemi i w życiu pozagrobowym dobra, pokoju, szczęścia należy:
1. Posiadać prawidłową wiarę, a to zyska się poprzez poznanie wierzenia ehli sunnet i i uwierzenie w nie.
2. Poznać nakazy i zakazy religii, które są potrzebne dla szczęścia człowieka. Znać helal i haram i według nich prawidłowo postępować.
3. Oczyszczać serce ze zła i opanować swój nefs. Nefs zawsze pragnie robić zło. By uchronić się od tych pragnień i mieć serce wypełnione miłością do Allahu teala, powinno się czytać książki uczonych sunnickich i żyć, stosując się do nich.
Powinno się mieć właściwą wiarę i z sercem stosować się do nakazów religii, upodabniając się do proroków, aniołów, alim, ewlija, przybliżać się do nich. Tak samo, jak podobne rzeczy przyciągają się wzajemnie, tak osoba jest przyciągana przez nich. Jak duży magnes przyciąga igłę, tak i oni przyciągają i udoskonalają charakter osoby, prowadząc ją do Raju. Jeśli porównamy to udoskonalenie charakteru, a także osiągnięcie szczęścia w tym życiu na ziemi i w wiecznym do lotu samolotem, to wiara i oddawanie czci byłyby konstrukcją samolotu i silnikiem, a udoskonalenie na drodze tasawwuf będzie przypominało potrzebną energię, tj. paliwo.
W tasawwuf są dwa cele:
1. Wzmocnienie wiary przeciwko wpływom, które mogłyby nią zachwiać. Allahu teala oznajmił: „Utrzymanie wiary w sercu zachodzi tylko poprzez zikr” . Zikr oznacza pamiętanie o Allahu teala we wszystkim, co robimy, szukając Jego woli w każdym czynie.
2. Pokonanie każdego rodzaju pragnienia pochodzącego z nefs i czerpanie przyjemności z robienia ibadet. Czerpanie przyjemności z robienia ibadet, robienie tego z zadowoleniem i niechęć do grzechów jest tylko możliwe przez poznawanie i ulepszanie siebie w tasawwuf.
Tasawwuf jest nauką, która powiadamia o nieodzownej wiedzy do osiągnięcia islamskiej etyki. Jak medycyna mówi o zdrowiu ciała, tak tasawwuf uczy, jak zachować serce i duszę od wszelkiej wrogości i utrzymać osobę z daleka od złych uczynków, które są oznakami choroby serca.
Dążeniem tasawwuf jest zetknięcie człowieka z „boskimi sprawnościami”, czyli poznanie atrybutów Allahu teala. Jego samego poznanie nie jest możliwe. Nasz Prorok (sallallahu alejhi we sellem) powiedział: „Zastanówcie się nad darami Allaha Najwyższego. Nie zastanawiajcie się nad Jego osobą!” , a to znaczy, że nie powinno się myśleć o tym, jak On sam wygląda, lecz o Jego właściwościach i darach, którymi ludzi obdarza. Pewnego dnia powiedział też: „Wszystko to, co przyjdzie wam na myśl wtedy, kiedy myślicie o Allahu teala, nie jest Allahem”.
Zasadą tasawwuf jest poznanie samego siebie, swojej niemocy, biedy. Tasawwuf oparty jest na zasadzie miłowania tylko Allaha, wielkiej miłości do Niego, a to można uzyskać tylko poprzez naśladowanie Proroka Muhammeda (sallallahu alejhi we sellem).]]> http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=584 Fri, 04 May 2012 05:15:20 -0700 http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=584 To defeat the extreme chilly through the winters inside of your own home, people use unique kinds of heating techniques.
There were far more than the usual very few with the extra innovative and technical methods employed with the way the styles had been styled, and also you could cop individuals for making rather quite a few daunting outfits additional wearable.
They are able to combine and max gown shirts around a maxi gown, or even jazz up some jeans.
It would be best to use a Camisole beneath "V Neck" Tops.


replica white diamond chanel j12 watch
burberry watches]]> To defeat the extreme chilly through the winters inside of your own home, people use unique kinds of heating techniques.
There were far more than the usual very few with the extra innovative and technical methods employed with the way the styles had been styled, and also you could cop individuals for making rather quite a few daunting outfits additional wearable.
They are able to combine and max gown shirts around a maxi gown, or even jazz up some jeans.
It would be best to use a Camisole beneath "V Neck" Tops.


replica white diamond chanel j12 watch
burberry watches]]> http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=583 Sat, 21 Apr 2012 12:39:26 -0700 http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=583 Czas ahir jest to ostatni okres czasu na ziemi. Na ogół przyjmuje się, że ten czas rozpoczął się tysiąc lat po narodzinach naszego Proroka (sallallahu alejhi we sellem).

Hadis-i szerif głosi: „W czasie ahir ciągle będą zachodziły fitne i nieszczęścia”.[1]

Gdy czas ahir będzie się zbliżał, to zwiększą się bidat i stany i czyny, które będą wskazywały na brak wiary. O islamie się zapomni. Nasz Prorok Muhammed (sallallahu alejhi we sellem) powiadomił:

„Przyjdzie taki czas, że w Mojej wspólnocie pozostanie tylko jej muzułmańska nazwa. Wierzący będą spełniać tylko kilka reguł islamu. Nie będą posiadali wiary. Święty Koran będzie tylko czytany. Nie będą mieli nawet pojęcia o nakazach i zakazach. Ich myśli będą tylko o jedzeniu i piciu. O Allahu teala zapomną. Będą czcili tylko pieniądze. Będą niewolnikami kobiet. Nie będą potrafili zadowolić się niskim zarobkami. A gdy dużo zarobią, to będą nienasyceni”.[2]

Czas ahir to czas, w którym powinno się chronić swoją wiarę.

Uczeni islamscy powiadomili, że w czasie ahir powinno się poznać dobrze wierzenie sunnickie i, że jest to czas, w którym chroni sę swoją wiarę przed złodziejami wiary. Jeśli coś innego zostanie nam ukradzione, to nie jest to tak ważne; niech Allahu teala chroni nas, jeśli zostanie ukradziony iman, to pójdzie się w nieskończoność do Piekła. Kto nie zna ilmihal, ten nie ochroni swojej wiary.

Słuchać zepsutych ludzi religii, czytać zepsute książki o religii jest bardzo szkodliwe, ponieważ istnieje niebezpieczeństwo straty wiary. Człowiek nie zostawi na ulicy złota, brylantów. Wręcz przeciwnie będzie starał się jak najlepiej je chronić. Zaś wiara jest tak wysoce wartościowa, że nie da się jej porównać z nimi. Z tego względu słuchać takich ludzi, czytać takie książki jest bardzo niebezpieczne.

W książce pt. Mişkat-ül-mesabih znajduje się na ten temat hadis-i szerif:

Jednego dnia Hazrat Huzejfe spytał się Wysłannika Allaha:

- O Wysłanniku Allaha, czy możliwe jest, by muzułmanie wrócili do swoich poprzednich stanów przed islamem?

- Nie, nie wrócą; ale po Nas przyjdzie czas, który będzie mętny.

- O Wysłanniku Allaha, co to znaczy mętny?

- To znaczy, że będą ludzie dobrzy, będą ludzie źli, będą alim i będą tyranie, będzie to czas mieszany. Potem przyjdzie jeszcze gorszy czas.

- O Wysłanniku Allaha, a co będzie w tym czasie?

- Wtedy ci, którzy będą szli za tymi, którzy wyjaśniają religię, pójdą do Piekła.

- Co będą mówić o religii?

- Będą wspominać o Swiętym Koranie, hadis-i szerif. Jednak nie będą mówić tak, jak powiadomił Allah i Jego Wysłannik, tylko swoje poglądy przedstawią jakby to były nakazy Allaha, Jego Proroka.

- O Wysłanniku Allaha, gdybym ja przyszedł na świat w tym czasie, to co powinienem zrobić?

- Do końca świata na ziemi zawsze znajdzie się jedna wspólnota, która będzie na prawidłowej drodze. Znajdź tę wspólnotę, podporządkuj się niej i uratuj siebie!

- O Wysłanniku Allaha, jeśli nie znajdę tej wspólnoty, to co powinienem zrobić?

- Jeśli jej nie znajdziesz, to siedź w domu i nie mieszaj się z innymi!





[1] Hadis-i szerif-Ramuz-ul-Ehadis

[2] Kurtubi, Mektubat

.]]> Czas ahir jest to ostatni okres czasu na ziemi. Na ogół przyjmuje się, że ten czas rozpoczął się tysiąc lat po narodzinach naszego Proroka (sallallahu alejhi we sellem).

Hadis-i szerif głosi: „W czasie ahir ciągle będą zachodziły fitne i nieszczęścia”.[1]

Gdy czas ahir będzie się zbliżał, to zwiększą się bidat i stany i czyny, które będą wskazywały na brak wiary. O islamie się zapomni. Nasz Prorok Muhammed (sallallahu alejhi we sellem) powiadomił:

„Przyjdzie taki czas, że w Mojej wspólnocie pozostanie tylko jej muzułmańska nazwa. Wierzący będą spełniać tylko kilka reguł islamu. Nie będą posiadali wiary. Święty Koran będzie tylko czytany. Nie będą mieli nawet pojęcia o nakazach i zakazach. Ich myśli będą tylko o jedzeniu i piciu. O Allahu teala zapomną. Będą czcili tylko pieniądze. Będą niewolnikami kobiet. Nie będą potrafili zadowolić się niskim zarobkami. A gdy dużo zarobią, to będą nienasyceni”.[2]

Czas ahir to czas, w którym powinno się chronić swoją wiarę.

Uczeni islamscy powiadomili, że w czasie ahir powinno się poznać dobrze wierzenie sunnickie i, że jest to czas, w którym chroni sę swoją wiarę przed złodziejami wiary. Jeśli coś innego zostanie nam ukradzione, to nie jest to tak ważne; niech Allahu teala chroni nas, jeśli zostanie ukradziony iman, to pójdzie się w nieskończoność do Piekła. Kto nie zna ilmihal, ten nie ochroni swojej wiary.

Słuchać zepsutych ludzi religii, czytać zepsute książki o religii jest bardzo szkodliwe, ponieważ istnieje niebezpieczeństwo straty wiary. Człowiek nie zostawi na ulicy złota, brylantów. Wręcz przeciwnie będzie starał się jak najlepiej je chronić. Zaś wiara jest tak wysoce wartościowa, że nie da się jej porównać z nimi. Z tego względu słuchać takich ludzi, czytać takie książki jest bardzo niebezpieczne.

W książce pt. Mişkat-ül-mesabih znajduje się na ten temat hadis-i szerif:

Jednego dnia Hazrat Huzejfe spytał się Wysłannika Allaha:

- O Wysłanniku Allaha, czy możliwe jest, by muzułmanie wrócili do swoich poprzednich stanów przed islamem?

- Nie, nie wrócą; ale po Nas przyjdzie czas, który będzie mętny.

- O Wysłanniku Allaha, co to znaczy mętny?

- To znaczy, że będą ludzie dobrzy, będą ludzie źli, będą alim i będą tyranie, będzie to czas mieszany. Potem przyjdzie jeszcze gorszy czas.

- O Wysłanniku Allaha, a co będzie w tym czasie?

- Wtedy ci, którzy będą szli za tymi, którzy wyjaśniają religię, pójdą do Piekła.

- Co będą mówić o religii?

- Będą wspominać o Swiętym Koranie, hadis-i szerif. Jednak nie będą mówić tak, jak powiadomił Allah i Jego Wysłannik, tylko swoje poglądy przedstawią jakby to były nakazy Allaha, Jego Proroka.

- O Wysłanniku Allaha, gdybym ja przyszedł na świat w tym czasie, to co powinienem zrobić?

- Do końca świata na ziemi zawsze znajdzie się jedna wspólnota, która będzie na prawidłowej drodze. Znajdź tę wspólnotę, podporządkuj się niej i uratuj siebie!

- O Wysłanniku Allaha, jeśli nie znajdę tej wspólnoty, to co powinienem zrobić?

- Jeśli jej nie znajdziesz, to siedź w domu i nie mieszaj się z innymi!





[1] Hadis-i szerif-Ramuz-ul-Ehadis

[2] Kurtubi, Mektubat

.]]> http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=582 Tue, 11 Oct 2011 02:29:11 -0700 http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=582 http://www.dinimizislam.com.

Otoz jest to sunna muekked, ktora zostala potwierdzona przez idżma. Tespih wypowiadając, liczyć za pomoca supha lub palcami jest dozwolone.Wg Reddul-muhtar: Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) zobaczyl, jak jedna kobieta wypowiadała tespih, licząc je pestkami, jednak nie zabronil jej tego.A to znaczy, że tespih można wypowiadac za pomocą tespih-supha, kamyków, pestek.

.]]> http://www.dinimizislam.com.

Otoz jest to sunna muekked, ktora zostala potwierdzona przez idżma. Tespih wypowiadając, liczyć za pomoca supha lub palcami jest dozwolone.Wg Reddul-muhtar: Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) zobaczyl, jak jedna kobieta wypowiadała tespih, licząc je pestkami, jednak nie zabronil jej tego.A to znaczy, że tespih można wypowiadac za pomocą tespih-supha, kamyków, pestek.

.]]> http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=581 Tue, 11 Oct 2011 02:26:02 -0700 http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=581 http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=580 Mon, 10 Oct 2011 07:10:25 -0700 http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=580
"W dzisiejszych czasach stało się nawykiem wielu ludzi, klasyfikowanie każdego kto nawołuje do Tauhiid i przestrzega przed Szirk, jako Wahabi. Ponieważ stało się to widoczne wśród niektórych Muzułmanów, nazywających siebie Sunnitami, należy w celu rozstrzygnięcia tej kwestii powrócić do Koranu i Sunny, tak jak rozumiały je pierwsze trzy generacje Muzułmanów, aby odnaleźć prawdę".

Odp. W tym artykule zarzuca się sunnitom, ze każdego kto nawoluje do tevhid i przestrzega szirk, nazywaja wahhabitami. Z tego zdania wynika, ze autor tego artykulu uwaza, ze sunnici nie nawokuja do tewhid i nie przestrzegaja szirku. A wiec wg niego sunnici sa niewierzący, bo tevhid to wiara, ze Stworzyciel, Allah jest jeden. Jest to wielkie oszczerstwo.nikt lepiej nie nawoluje do tewhid i przestrzega przed szirkiem od sunnitow.

Autor jako dowod na to przedstawia:

(1) Po pierwsze Al-Wahabb jest jednym z pięknych Imion Allaha (`azza ła dziall) , które znaczy wszech-obdarzający. Jak więc ktokolwiek może wykrzywić to piękne Imię, Auudhubillah (szukamy przed tym schronienia u Allaha).

Odp. Wg autora sunnici wykrzywiaja piekne imie Allahu teala “Wehhab” nazywajac zwolennikow Abudlwehhaba, wierzacych wg niego, wahhabitami. Pomijajac to, ze wahhabici wszystkich, ktorzy nie wierza wg wierzenia Abdulwehhaba, nazywaja muszrik, tj niewierzacymi, zadaje pytanie, czy wykrzywianiem jest tez nazywanie tych, ktorzy naleza do mezheb maliki (malikickiej) malikitami, bo jest tez imie Allaha MALIK lub tych, co nalezą do sekty kaderijje, bo jest atrybut Allahu teala KADIR? Sami uzywaja tych nazw, czy nie wg tego sami nie wykrzywiaja?

(2) Słowa takie jak 'Wahabbi', 'Wahabita' czy 'Wahabizm', pochodzą od nazwiska uczonego Muhammad Bin Abdul-Wahaab (zmarł w 1206H), który nawoływał ludzi do Tauhiid (czystego Monoteizmu), stawał w jego obronie, przestrzegał przed Szirk (bałwochwalstwem) i walczył z jej ludźmi. Jeżeli więc ludzie używający tych określeń byliby prawdomówni, używali by określeń takich jak 'Muhammadi', 'Muhammadyta' czy 'Muhammadyzm', ponieważ Abdul Wahhab było imie niem ojca tego uczonego.

Odp. Zarzuca sie tutaj nieprawdomownosc mowiacym w ten sposob, co jest tez oszczerstwem. Dowodem naszym na to sa nazwy mezheb, ktorych nazwy pochodza od imion ojcow, a nawet i dziadkow zalozycieli tych mezheb. İ tak np:

Mezheb szafii, szaficka, nalezący do tej mezheby nazywa sie szafitami.Nazwa pochodzi od Imama Szafii. İmie Imama Szafii to Muhammed Idrys. Szafi jest imieniem dziadka jego dziadk i z tego wzgledu, ze ten dziadek o imieniu Szafii nalezał do plemienia kurajsz i do Sahabe, ten imam stal sie znany z imieniem Szafii. Zas dziadkiem dziadka o imeniu Szafii byl Haszim bin Abdi Menaf.

Mezheb maliki, malikicka, nalezący do tej mezheby nazywa sie malikitami. Nazwa pochodzi od Imama Malika bin Enesa. Pelne imie to: Ebu Abdillah Mâlik bin Enes bin Mâlik bin Ebî Âmir el-Asbahi el-Jemenî. Jego dziadek tez Malik. Ebu Amr nalezy do Sahabe. Jego dziadek Malik, ojciec Enes i wujek Suhejl naleza do tych, ktorzy przekazali swiete hadisy.

Mezheb hanbeli, hanbelicka, należących do tej mezheby nazywa sie hanbelitami. Nazwa pochodzi od Imama Ahmeda bin Hanbeli. Jego ojciec nazywał sie Muhammed bin Hanbel.

A także:

İmam Eszari. Jego mezheb w itikad nazywa sie eszarije. İmam eszari nazywał sie ali bin ismail, a jego rąd pochodzi od wielkeigo Sahabe: Ali bin İsmail bin İshak bin Sâlim bin İsmail bin Abdullah bin Musa bin Bilal bin Ebi Bürde bin Ebu Müsel-Eszari.

İmam Maturidi, jego mezheb w itikad nazywa sie maturidije. İmam Maturidi nazywał sie Muhammed bin Muhammed Maturidi.

Z tego wynika, ze zwyczajem bylo nazywanie imieniem przodkow nurty, mezheby itd ich założycieli. W obecnych czasach tez niektore nazwy pochodza od nazwisk ich zalozycieli, np stalinizm, darwinizm, marksizm itd. Dlaczego to, co jest za ogolnie przyjete, nie mialoby dotyczyc nazwy wehhabitow?

(3) Allah (`azza ła dziall) zabronił nam ubliżać używając przezwisk, mówiąc:"I nie obrzucajcie się wyzwiskami" (Sura al Hudziuraat, 49:11)

Odp. Tak, Allahu teala zakazal uzywac brzydkich przezwisk, ale nie zakazal uzywac przydomkow, ktore maja ladne znaczenie.i tak np Imam A’zam jest znany z przydomka Ebu Hanife. czyzby autor tego artykulu uwazal, ze wehhabi jest brzydkim przydomkiem?

(4) W przeszłości, ludzie oskarżali Imama Szafi`i mówiąc że jest Rafidi (odłam szyitów), na co im odpowiadał: 'Jeżeli Rafid kocha rodzinę Muhammada (sal allahu alejhi ła sallam), to ludzie i Dzinny świadczą że jestem Rafidi.' Jak napisał jeden poeta: 'Jeżeli osoba która podąża za Prorokiem (sal allahu alejhi ła sallam) jest Wahabitą, to potwierdzam że jestem Wahabitą.'

Odp. Rafizi kochaja Hazrat Alego, okazuja wrogosc Hazrat Ebu Bekrowi i Hazrat Omarowi. Kogo nazywa sie rodzina Muhammeda (alejhisselam)? Kto do niej nalezy? Na pewno tez nalezy do niej ziec i tesc, a wiec i Ebu Bekr, bo byl ojcem zony hazrat Ajsze tj zony naszego Proroka (sallallahu alejhi we sellem), czyli Jego tesciem. Na pewno tez nalezy do niej Hazrat Omar, bo był też poprzez Hazrat Hafsa tesciem Wysłannika Allaha. Jasne jest wiec, dlaczego Imam Szafii odpowiedzial w ten sposób.

Pozostale punkty, w ktorych stara sie przedstawic prawidlowsc wehhabitow, a poprzez to wg nich bledna droge sunnitow, są na roznych forach i stronach omawiane.na temat wehhabitow w internecie mozna znalezc wystarczajaco duzo informacji.wehhabizm istnieje przede wszystkim w Arabii Saudyjskiej, stamtad tez pochodzi. Muzułmanie tam zyjacy mowia o sobie, ze salafitami w wierzeniu a w czynach w mezhebie hanbeli. Salafici i wehhabici maja wspolne korzenie, tzn ich wierzenie oparte jest na ksiazkach ibni tejmijego, a wiec normalne jest ze salafici bronia wehhabitow.poza tym wehhabici tych, ktorzy nie wierza tak jak oni nazwyja niewierzacymi, a z tego wzgledu, ze zostalo przekazane, ze ten kto nazwie muzulmanina niewierzacym sam staje sie niewierzacym, ilu z nich pozostalo przy wierze, to Allahu teala wie najlepiej. Dlatego też trzeba bardzo uważac na to, od kogo poznaje sie islam. Na pewno jest to trudne, bo zaden z nich na poczatku swojego gloszenia o islamie, nie przedstawi sie jako salafita czy wehhabita nim nie zyska wystarczajaco zainteresowania, popularnosci, zaufania.A to jest tez ich szczegolna cecha, bo inni muzulmanie pisza wprost, jakiego sa wierzenia, nie maja jakichkolwiek obaw i z duma o tym pisza,nie ukrywaja kim sa.

Arabia Saudyjska nazywana jest przez nich jest jako panstwo islamskie, poniewaz wg nich iprawo tam oparte jest na szeriacie. Nie mowiac juz o tym iszeriacie, zastanawiajace jest jednak to, ze to prawo nie dotyczy ich wszystkich, bo ich krol, rodzina krolewska naleza do nietykalnych, a wiec sa poza tym prawem. A wiadome jest, ze prawo w religii islamskiej obowiazuje wszystkich jednakowo, bez wzgledu na to, czy jest to prorok, kalif, krol, sluzacy czy tez niewolnik.jest rowne dla wszystkich, nie ma w nim wyjatkow dla pewnych ludzi lub grup.



.]]>
"W dzisiejszych czasach stało się nawykiem wielu ludzi, klasyfikowanie każdego kto nawołuje do Tauhiid i przestrzega przed Szirk, jako Wahabi. Ponieważ stało się to widoczne wśród niektórych Muzułmanów, nazywających siebie Sunnitami, należy w celu rozstrzygnięcia tej kwestii powrócić do Koranu i Sunny, tak jak rozumiały je pierwsze trzy generacje Muzułmanów, aby odnaleźć prawdę".

Odp. W tym artykule zarzuca się sunnitom, ze każdego kto nawoluje do tevhid i przestrzega szirk, nazywaja wahhabitami. Z tego zdania wynika, ze autor tego artykulu uwaza, ze sunnici nie nawokuja do tewhid i nie przestrzegaja szirku. A wiec wg niego sunnici sa niewierzący, bo tevhid to wiara, ze Stworzyciel, Allah jest jeden. Jest to wielkie oszczerstwo.nikt lepiej nie nawoluje do tewhid i przestrzega przed szirkiem od sunnitow.

Autor jako dowod na to przedstawia:

(1) Po pierwsze Al-Wahabb jest jednym z pięknych Imion Allaha (`azza ła dziall) , które znaczy wszech-obdarzający. Jak więc ktokolwiek może wykrzywić to piękne Imię, Auudhubillah (szukamy przed tym schronienia u Allaha).

Odp. Wg autora sunnici wykrzywiaja piekne imie Allahu teala “Wehhab” nazywajac zwolennikow Abudlwehhaba, wierzacych wg niego, wahhabitami. Pomijajac to, ze wahhabici wszystkich, ktorzy nie wierza wg wierzenia Abdulwehhaba, nazywaja muszrik, tj niewierzacymi, zadaje pytanie, czy wykrzywianiem jest tez nazywanie tych, ktorzy naleza do mezheb maliki (malikickiej) malikitami, bo jest tez imie Allaha MALIK lub tych, co nalezą do sekty kaderijje, bo jest atrybut Allahu teala KADIR? Sami uzywaja tych nazw, czy nie wg tego sami nie wykrzywiaja?

(2) Słowa takie jak 'Wahabbi', 'Wahabita' czy 'Wahabizm', pochodzą od nazwiska uczonego Muhammad Bin Abdul-Wahaab (zmarł w 1206H), który nawoływał ludzi do Tauhiid (czystego Monoteizmu), stawał w jego obronie, przestrzegał przed Szirk (bałwochwalstwem) i walczył z jej ludźmi. Jeżeli więc ludzie używający tych określeń byliby prawdomówni, używali by określeń takich jak 'Muhammadi', 'Muhammadyta' czy 'Muhammadyzm', ponieważ Abdul Wahhab było imie niem ojca tego uczonego.

Odp. Zarzuca sie tutaj nieprawdomownosc mowiacym w ten sposob, co jest tez oszczerstwem. Dowodem naszym na to sa nazwy mezheb, ktorych nazwy pochodza od imion ojcow, a nawet i dziadkow zalozycieli tych mezheb. İ tak np:

Mezheb szafii, szaficka, nalezący do tej mezheby nazywa sie szafitami.Nazwa pochodzi od Imama Szafii. İmie Imama Szafii to Muhammed Idrys. Szafi jest imieniem dziadka jego dziadk i z tego wzgledu, ze ten dziadek o imieniu Szafii nalezał do plemienia kurajsz i do Sahabe, ten imam stal sie znany z imieniem Szafii. Zas dziadkiem dziadka o imeniu Szafii byl Haszim bin Abdi Menaf.

Mezheb maliki, malikicka, nalezący do tej mezheby nazywa sie malikitami. Nazwa pochodzi od Imama Malika bin Enesa. Pelne imie to: Ebu Abdillah Mâlik bin Enes bin Mâlik bin Ebî Âmir el-Asbahi el-Jemenî. Jego dziadek tez Malik. Ebu Amr nalezy do Sahabe. Jego dziadek Malik, ojciec Enes i wujek Suhejl naleza do tych, ktorzy przekazali swiete hadisy.

Mezheb hanbeli, hanbelicka, należących do tej mezheby nazywa sie hanbelitami. Nazwa pochodzi od Imama Ahmeda bin Hanbeli. Jego ojciec nazywał sie Muhammed bin Hanbel.

A także:

İmam Eszari. Jego mezheb w itikad nazywa sie eszarije. İmam eszari nazywał sie ali bin ismail, a jego rąd pochodzi od wielkeigo Sahabe: Ali bin İsmail bin İshak bin Sâlim bin İsmail bin Abdullah bin Musa bin Bilal bin Ebi Bürde bin Ebu Müsel-Eszari.

İmam Maturidi, jego mezheb w itikad nazywa sie maturidije. İmam Maturidi nazywał sie Muhammed bin Muhammed Maturidi.

Z tego wynika, ze zwyczajem bylo nazywanie imieniem przodkow nurty, mezheby itd ich założycieli. W obecnych czasach tez niektore nazwy pochodza od nazwisk ich zalozycieli, np stalinizm, darwinizm, marksizm itd. Dlaczego to, co jest za ogolnie przyjete, nie mialoby dotyczyc nazwy wehhabitow?

(3) Allah (`azza ła dziall) zabronił nam ubliżać używając przezwisk, mówiąc:"I nie obrzucajcie się wyzwiskami" (Sura al Hudziuraat, 49:11)

Odp. Tak, Allahu teala zakazal uzywac brzydkich przezwisk, ale nie zakazal uzywac przydomkow, ktore maja ladne znaczenie.i tak np Imam A’zam jest znany z przydomka Ebu Hanife. czyzby autor tego artykulu uwazal, ze wehhabi jest brzydkim przydomkiem?

(4) W przeszłości, ludzie oskarżali Imama Szafi`i mówiąc że jest Rafidi (odłam szyitów), na co im odpowiadał: 'Jeżeli Rafid kocha rodzinę Muhammada (sal allahu alejhi ła sallam), to ludzie i Dzinny świadczą że jestem Rafidi.' Jak napisał jeden poeta: 'Jeżeli osoba która podąża za Prorokiem (sal allahu alejhi ła sallam) jest Wahabitą, to potwierdzam że jestem Wahabitą.'

Odp. Rafizi kochaja Hazrat Alego, okazuja wrogosc Hazrat Ebu Bekrowi i Hazrat Omarowi. Kogo nazywa sie rodzina Muhammeda (alejhisselam)? Kto do niej nalezy? Na pewno tez nalezy do niej ziec i tesc, a wiec i Ebu Bekr, bo byl ojcem zony hazrat Ajsze tj zony naszego Proroka (sallallahu alejhi we sellem), czyli Jego tesciem. Na pewno tez nalezy do niej Hazrat Omar, bo był też poprzez Hazrat Hafsa tesciem Wysłannika Allaha. Jasne jest wiec, dlaczego Imam Szafii odpowiedzial w ten sposób.

Pozostale punkty, w ktorych stara sie przedstawic prawidlowsc wehhabitow, a poprzez to wg nich bledna droge sunnitow, są na roznych forach i stronach omawiane.na temat wehhabitow w internecie mozna znalezc wystarczajaco duzo informacji.wehhabizm istnieje przede wszystkim w Arabii Saudyjskiej, stamtad tez pochodzi. Muzułmanie tam zyjacy mowia o sobie, ze salafitami w wierzeniu a w czynach w mezhebie hanbeli. Salafici i wehhabici maja wspolne korzenie, tzn ich wierzenie oparte jest na ksiazkach ibni tejmijego, a wiec normalne jest ze salafici bronia wehhabitow.poza tym wehhabici tych, ktorzy nie wierza tak jak oni nazwyja niewierzacymi, a z tego wzgledu, ze zostalo przekazane, ze ten kto nazwie muzulmanina niewierzacym sam staje sie niewierzacym, ilu z nich pozostalo przy wierze, to Allahu teala wie najlepiej. Dlatego też trzeba bardzo uważac na to, od kogo poznaje sie islam. Na pewno jest to trudne, bo zaden z nich na poczatku swojego gloszenia o islamie, nie przedstawi sie jako salafita czy wehhabita nim nie zyska wystarczajaco zainteresowania, popularnosci, zaufania.A to jest tez ich szczegolna cecha, bo inni muzulmanie pisza wprost, jakiego sa wierzenia, nie maja jakichkolwiek obaw i z duma o tym pisza,nie ukrywaja kim sa.

Arabia Saudyjska nazywana jest przez nich jest jako panstwo islamskie, poniewaz wg nich iprawo tam oparte jest na szeriacie. Nie mowiac juz o tym iszeriacie, zastanawiajace jest jednak to, ze to prawo nie dotyczy ich wszystkich, bo ich krol, rodzina krolewska naleza do nietykalnych, a wiec sa poza tym prawem. A wiadome jest, ze prawo w religii islamskiej obowiazuje wszystkich jednakowo, bez wzgledu na to, czy jest to prorok, kalif, krol, sluzacy czy tez niewolnik.jest rowne dla wszystkich, nie ma w nim wyjatkow dla pewnych ludzi lub grup.



.]]> http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=578 Mon, 26 Sep 2011 13:02:57 -0700 http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=578 http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=577 Fri, 09 Sep 2011 00:29:26 -0700 http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=577
niech Allah obdarzy was swoim blogoslawienstwem,
mam pytanie inszaAllah

jak wyglada kwestia deplilacji, zmieniania formy brwi, jest nam to dozwolone?
czytalam hadisy gdzie kobiety wytatuowane i te ktore im to robily ,kobiety depilujace brwi i te ktore im to robily, kobiety pilujace szpary miedzy zebami i te ktore im to robily, kobiety przedluzajace wlosy innymi wlosami ... ze Allah przeklna te kobiety, to jedno, co mi bylo znane do tej pory
niedawno czytalam ze wedlug iman Hanifa, niech Allah bedzie z niego zadowolony, dozwolona jest depilacja jesli maz kobiety wyraza zgade...
czy zeczywiscie mozna znalezc takie werdykty w pismach imana Hanafiego, albo jego uczniow?

dzazak Allahu hairum]]>
niech Allah obdarzy was swoim blogoslawienstwem,
mam pytanie inszaAllah

jak wyglada kwestia deplilacji, zmieniania formy brwi, jest nam to dozwolone?
czytalam hadisy gdzie kobiety wytatuowane i te ktore im to robily ,kobiety depilujace brwi i te ktore im to robily, kobiety pilujace szpary miedzy zebami i te ktore im to robily, kobiety przedluzajace wlosy innymi wlosami ... ze Allah przeklna te kobiety, to jedno, co mi bylo znane do tej pory
niedawno czytalam ze wedlug iman Hanifa, niech Allah bedzie z niego zadowolony, dozwolona jest depilacja jesli maz kobiety wyraza zgade...
czy zeczywiscie mozna znalezc takie werdykty w pismach imana Hanafiego, albo jego uczniow?

dzazak Allahu hairum]]> http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=576 Sun, 28 Aug 2011 15:12:09 -0700 http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=576 Rano i w dzień święta do sunny należy robienie:
1-Wstać wcześnie.
2-Zrobić gusl, całkowitą ablucję.
3-Używać myswak.
4-Posmarować się ładnym zapachem.
5-Ubrać się w nowe i czyste ubranie.
6-Przed salatem jeść coś słodkiego lub daktyle.
7-Jeść w ilości pojedynczej.
8-Nałożyć pierścionek.
9-Pójść do meczetu wcześnie.
10-Idąc wypowiadać cicho tekbir.
11-Pozdrawiać muzułmanów.
12-Być uśmiechniętym i miłym.
13-Złożyć wierzącym życzenia świąteczne.
14-Dać biednym jałmużnę.
15-Pogodzić pogniewanych.
16-Odwiedzić krewnych.
17-Odwiedzić braci w religii.
18-Odwiedzanym przynieść prezenty.
19-Odwiedzić groby.
20-Poczęstować gości.
21-Dużo się modlić i okazywać skruchę.
22-Pokazać po sobie, że się cieszy.
23-Przed salatem świątecznym dać sadaka fitri.

---

Święto robimy nie dlatego, że Ramadan się skończył, lecz dlatego, że zostały wybaczone grzechy, zyskało się wiele darów i nagród. Hadis szerif głosi:
„Gdy muzułmanie rano w dniu święta zbiorą się na salat świąteczny w meczecie, to Allahu teala pyta się aniołów: Co zyskuje się po zakończeniu pracy? Aniołowie odpowiedzą: Otrzymuje się wypłatę. Allahu teala na to raczy: Bądźcie świadkami, sługom za post i salat w Ramadanie dałem moją aprobatę i przebaczenie. Ej, moi słudzy, dzisiaj chciejcie ode mnie, ze względu na moją godność i wielkość dam wam to, czego pragniecie.” (Bejheki)
Gdy nasz szanowny Prorok powiedział: „Allahu teala wybaczy tym, co ostatniego dnia Ramadanu pościli,” to Sahabi spytali się: „Resulullahu, czy tego dnia jest Noc Kadir? Szanowny Prorok odpowiedział: „Czy nie wiecie o tym, że dla pracującego po skończeniu pracy daje się wypłatę.” (Bejheki)
Te nagrody znający muzułmanin, czy nie będzie się cieszył i robił święta? W dni święta należy się cieszyć i być radosnym.
Gdy Hz. Ebu Bekir poszedł do swojej córki Ajsze i zobaczył jak w jej domu dwie branki uderzały w bębenek i tańczyły, wypowiadały wychwalające opowieści o Sahabi, to nakazał im uciszenie się i nie robienie tego w domu Proroka. Nasz szanowny Prorok powiedział do Ebu Bekira: „Nie przeszkadzaj im! Każdy lud ma swoje święto, a to jest nasze. Święto jest dniem radości.” (Buhari)
Hz. Ali powiedział: „Dzisiaj jest świętem tych, których post został przyjęty, za pracę zostali wynagrodzeni i grzechy zostały im wybaczone.”

„Allahu teala wybaczy grzechy wszystkim oprócz ludzi należących do tych czterech grup: pijących alkohol, nieposłusznym swoim rodzicom, nie odwiedzających rodzinę, o których straciło się nadzieję, że będą wierzącymi.” (Gunje)
Jeśli oni okażą skruchę, to Allahu teala wybaczy im grzechy.

Szczęśliwi ci, co pościli chroniąc się od grzechów. Oni to będą robić święto w ahiret.

---

Odwiedziny świąteczne
Nie potrzeba odwiedzać rodziny, która nie żyje zgodnie z Islamem, która będzie powodem popełnienia przez nas grzechu. Jednak prawidłową rodzinę powinno się odwiedzić. Za odwiedzenie prawidłowych znajomych zyska się wiele nagród. Odwiedziny powinny być robione tylko w celu zyskania łaski Allahu teala.
Hadis szerif głosi:
„Gdy pewien człowiek udał się w drogę, żeby odwiedzić swojego przyjaciela ze wsi, to Allahu teala ześle do niego anioła. Anioł spyta się tego człowieka:
-Gdzie tak idziesz?
-W tej wsi mam przyjaciela. Idę go odwiedzić.
-Czy idziesz dlatego, że zrobił tobie dobry uczynek lub ci pomógł?
-Nie. Idę tylko dlatego, by zyskać łaskę Allahu teala.
-Dobra nowina dla ciebie! Allahu teala zesłał mnie tobie. Allahu teala obdarzył ciebie miłością, ponieważ nie oczekując cokolwiek poszedłeś odwiedzić swojego przyjaciela.” (Hakim)

Prawidłową rodzinę powinno się odwiedzać przynajmniej raz w tygodniu lub miesiącu, nie powinno się doprowadzić do nie odwiedzania więcej niż czterdzieści dni. W innych krajach mieszkającą poprzez telefon lub list powinno zyskać się ich przychylność. Jeśli się jest pogniewanym, to powinno się pogodzić. Prawidłowy muzułmanin nie jest pogniewany więcej niż przez trzy dni.]]> Rano i w dzień święta do sunny należy robienie:
1-Wstać wcześnie.
2-Zrobić gusl, całkowitą ablucję.
3-Używać myswak.
4-Posmarować się ładnym zapachem.
5-Ubrać się w nowe i czyste ubranie.
6-Przed salatem jeść coś słodkiego lub daktyle.
7-Jeść w ilości pojedynczej.
8-Nałożyć pierścionek.
9-Pójść do meczetu wcześnie.
10-Idąc wypowiadać cicho tekbir.
11-Pozdrawiać muzułmanów.
12-Być uśmiechniętym i miłym.
13-Złożyć wierzącym życzenia świąteczne.
14-Dać biednym jałmużnę.
15-Pogodzić pogniewanych.
16-Odwiedzić krewnych.
17-Odwiedzić braci w religii.
18-Odwiedzanym przynieść prezenty.
19-Odwiedzić groby.
20-Poczęstować gości.
21-Dużo się modlić i okazywać skruchę.
22-Pokazać po sobie, że się cieszy.
23-Przed salatem świątecznym dać sadaka fitri.

---

Święto robimy nie dlatego, że Ramadan się skończył, lecz dlatego, że zostały wybaczone grzechy, zyskało się wiele darów i nagród. Hadis szerif głosi:
„Gdy muzułmanie rano w dniu święta zbiorą się na salat świąteczny w meczecie, to Allahu teala pyta się aniołów: Co zyskuje się po zakończeniu pracy? Aniołowie odpowiedzą: Otrzymuje się wypłatę. Allahu teala na to raczy: Bądźcie świadkami, sługom za post i salat w Ramadanie dałem moją aprobatę i przebaczenie. Ej, moi słudzy, dzisiaj chciejcie ode mnie, ze względu na moją godność i wielkość dam wam to, czego pragniecie.” (Bejheki)
Gdy nasz szanowny Prorok powiedział: „Allahu teala wybaczy tym, co ostatniego dnia Ramadanu pościli,” to Sahabi spytali się: „Resulullahu, czy tego dnia jest Noc Kadir? Szanowny Prorok odpowiedział: „Czy nie wiecie o tym, że dla pracującego po skończeniu pracy daje się wypłatę.” (Bejheki)
Te nagrody znający muzułmanin, czy nie będzie się cieszył i robił święta? W dni święta należy się cieszyć i być radosnym.
Gdy Hz. Ebu Bekir poszedł do swojej córki Ajsze i zobaczył jak w jej domu dwie branki uderzały w bębenek i tańczyły, wypowiadały wychwalające opowieści o Sahabi, to nakazał im uciszenie się i nie robienie tego w domu Proroka. Nasz szanowny Prorok powiedział do Ebu Bekira: „Nie przeszkadzaj im! Każdy lud ma swoje święto, a to jest nasze. Święto jest dniem radości.” (Buhari)
Hz. Ali powiedział: „Dzisiaj jest świętem tych, których post został przyjęty, za pracę zostali wynagrodzeni i grzechy zostały im wybaczone.”

„Allahu teala wybaczy grzechy wszystkim oprócz ludzi należących do tych czterech grup: pijących alkohol, nieposłusznym swoim rodzicom, nie odwiedzających rodzinę, o których straciło się nadzieję, że będą wierzącymi.” (Gunje)
Jeśli oni okażą skruchę, to Allahu teala wybaczy im grzechy.

Szczęśliwi ci, co pościli chroniąc się od grzechów. Oni to będą robić święto w ahiret.

---

Odwiedziny świąteczne
Nie potrzeba odwiedzać rodziny, która nie żyje zgodnie z Islamem, która będzie powodem popełnienia przez nas grzechu. Jednak prawidłową rodzinę powinno się odwiedzić. Za odwiedzenie prawidłowych znajomych zyska się wiele nagród. Odwiedziny powinny być robione tylko w celu zyskania łaski Allahu teala.
Hadis szerif głosi:
„Gdy pewien człowiek udał się w drogę, żeby odwiedzić swojego przyjaciela ze wsi, to Allahu teala ześle do niego anioła. Anioł spyta się tego człowieka:
-Gdzie tak idziesz?
-W tej wsi mam przyjaciela. Idę go odwiedzić.
-Czy idziesz dlatego, że zrobił tobie dobry uczynek lub ci pomógł?
-Nie. Idę tylko dlatego, by zyskać łaskę Allahu teala.
-Dobra nowina dla ciebie! Allahu teala zesłał mnie tobie. Allahu teala obdarzył ciebie miłością, ponieważ nie oczekując cokolwiek poszedłeś odwiedzić swojego przyjaciela.” (Hakim)

Prawidłową rodzinę powinno się odwiedzać przynajmniej raz w tygodniu lub miesiącu, nie powinno się doprowadzić do nie odwiedzania więcej niż czterdzieści dni. W innych krajach mieszkającą poprzez telefon lub list powinno zyskać się ich przychylność. Jeśli się jest pogniewanym, to powinno się pogodzić. Prawidłowy muzułmanin nie jest pogniewany więcej niż przez trzy dni.]]>