Ocena wątku:
  • 1 Głosów - 5 Średnio
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Walki pomiędzy muzułmanami, Hz. Ali, idżtihad, mudżtehidowie
#1
Bitwy Dżemel (Wielbłąd) i Syffin nie można uznać za powód do oszczerstwa:

Do wadżib dla nas należy wypowiadanie z szacunkiem i umiłowaniem imion wszystkich Sahabi, którzy na Drodze Wysłannika Allaha poświęcili swoje życie i majątki, pomogli Mu. Nie jest nam absolutnie dozwolone wypowiadanie słów, które nie oddają ich wielkości. Wypowiadanie ich imion bez respektu jest dalalet, zejściem na złą drogę.
Ten, kto kocha Wysłannika Allaha, powinien kochać też wszystkich Jego Towarzyszy, ponieważ święty hadis głosi: „Ci, którzy ich kochają, Mnie kochają. Ci, którzy okazują im wrogość, Mi okazują wrogość. Ci, którzy ich gnębią, Mnie gnębią. Ci, którzy Mnie gnębią, na pewno sprawią ból Allahowi Najwyższemu. Ten, kto sprawia ból Allahowi Najwyższemu, na pewno zostanie ukarany”. W jeszcze innym świętym hadisie oznajmił: „Allah Najwyższy jeśli zechce uczynić dobro komuś z Mojej wspólnoty, to umieści w jego sercu miłość do Mojego Eshabu. On pokocha ich wszystkich jak swoje życie”.
Dlatego też nie powinno się uważać, że do wojen między Sahabi doszło z powodu złych myśli i chęci przejęcia kalifatu, zaspokojenia swoich pragnień. Takie myślenie i – z tego powodu – złe wyrażanie się o tych wielkich ludziach, doprowadzi do niewiary i nieszczęścia, ponieważ znajdowanie się w obecności Wysłannika Allaha, słuchanie Jego Błogosławionych słów prowadzi do odejścia z serca wszelkiej zawziętości, zazdrości, żądzy posiadania stanowisk i przywiązania do życia ziemskiego. Oni zostali całkowicie oczyszczeni, pozbawieni zachłanności [nienasycenia, namiętności], nienawiści i złych cech charakteru. Jeśli ktoś spędzi kilka dni z jednym Ewlija ze wspólnoty tego Wielkiego Proroka (sallallahu alejhi we sellem) i skorzysta z pięknego charakteru i wyższości tego Weli, to pozbędzie się pragnień ziemskich. Więc jak można pomyśleć, że Sahabi, którzy kochali ponad wszystko Wysłannika Allaha (sallallahu alejhi we sellem), poświęcili dla Niego swoje majątki i życie, opuścili swoją ojczyznę, uwielbiali Jego słowa, które były pokarmem dla ducha, że nie pozbyli się złych cech charakteru, nie oczyścili swoich nefs i walczyli o padlinę tego świata, który jest przejściowy i się skończy? Ci wielcy ludzie na pewno są cnotliwsi od wszystkich innych. Niewłaściwe jest utożsamianie sporów i walk między nimi do tych, które toczą się między nami, u ludzi o złych intencjach, czy też powiedzieć, że walczyli dla zaspokojenia swoich niewłaściwych pragnień zmysłowych i ziemskich. Nie jest dopuszczalne myślenie w ten niewłaściwy sposób o Sahabi. Czy nie zastanowi się w ogóle nad tym ten, kto myśli lub mówi w ten sposób, że okazanie wrogości Towarzyszom Proroka, jest okazaniem wrogości Wysłannikowi Allaha (sallallahu alejhi we sellem), który ich kształcił i wychowywał. Ich oczernienie jest oczernianiem Wysłannika Allaha. Z tego powodu uczeni islamscy ogłosili: „Kto nie uznaje wielkości Towarzyszy Proroka, nie okazuje im szacunku, ten nie uwierzył Wysłannikowi Allaha”. Bitwy Dżemel (Wielbłąd) i Syffin nie można uznać za powód do oszczerstwa. W tych bitwach wszyscy, którzy wystąpili przeciwko Hazrat Aliemu, posiadali powody religijne, które uratowały ich od bycia złymi, a nawet zyskali za nie sewab. W świętym hadisie powiadomiono: „Mudżtehid, który popełnił błąd, zyska jeden sewab, a mudżtehid, który znajdzie prawdę, to dwa albo dziesięć sewab. Pierwszym z dwóch sewab jest sewab za wykonanie idżtihad. Drugi sewab jest za znalezienie prawdy”. Spory, walki między tymi wielkimi ludźmi nie pochodziły z uporu, wrogości, lecz toczyły się z powodu ich idżtihad, ponieważ chcieli doprowadzić do spełnienia nakazu islamu. Każdy z Sahabi był mudżtehidem. [I tak np. o tym, że Amr bin As (radyjallahu teala anh) był mudżtehidem, powiadomiono w świętym hadisie, który zapisano w książce pt. „Hadika” na str. 298].
Obowiązkiem każdego mudżtehida było postępować zgodnie z konkluzją, do jakiej doszedł dzięki własnemu idżtihad. Nawet jeśli jego idżtihad był sprzeczny z idżtihad mudżtehida, który był od niego wyższy stopniem. Nie jest dopuszczalne dla niego postępowanie zgodnie z idżtihad kogoś innego. Ebu Jusuf i Muhammed Szejbani, uczniowie Imama a’zama Ebu Hanify , a także Ebu Sewr i Ismail Muzeni, którzy byli uczniami Imama Muhammeda Szafi’iego , w wielu aspektach nie zgadzali się ze swoimi mistrzami. W niektórych sprawach, o których ich mistrzowie powiedzieli, że są haram, oni powiedzieli, że są helal. A tam, gdzie ich mistrzowie powiedzieli, że coś jest helal, oni powiedzieli, że jest haram. Z tego względu nie powie się o nich, że popełnili oni grzech, byli źli. Nikt też tak nie powiedział, ponieważ oni byli – tak jak ich mistrzowie – mudżtehidami.
Tak, Ali (radyjallahu anh) był wyższy stopniem, większym uczonym od Mu’awijego i Amra bin Asa (radyjallahu anhuma). Posiadał wiele wyższości, które go od nich odróżniały. Jego idżtihad był mocniejszy i trafniejszy od idżtihad ich obu. Jednak z tego powodu, że wszyscy z Sahabi byli mudżtehidami, a więc i oni obaj, nie było odpowiednie dla nich podporządkowanie się idżtihad tego wielkiego imama. Powinni oni postępować według swojego idżtihad.
Pytanie:
W walkach Dżemel i Syffin wielu Sahabi z Muhadżirów i Ensarów było razem z Imamem Alim. Byli mu posłuszni. Podporządkowali się mu. Choć sami byli mudżtehidami, to uznali za wadżib podporządkowanie się Imamowi Aliemu. Przez to rozumie się, że podporządkowanie się Imamowi Aliemu jest też wadżib dla tych, którzy są mudżtehidami. Gdyby ich idżtihad nie był zgodny, czy też powinni się z nim połączyć, czy nie?

Odpowiedź:
Podporządkowani Aliemu (radyjallahu anh), walczący po jego stronie, nie połączyli się z nim z powodu naśladowania jego idżtihad. Ich idżtihad, ponieważ był zgodny z idżtihad imama, wskazał im, że wadżib jest dla nich naśladowanie Imama Aliego. Podobnie było z idżtihad u większości ze starszych z Sahabi, którzy nie zgadzali się z idżtihad Imama Aliego. Dla nich stało się wadżib walczenie z tym wielkim imamem. W tym czasie doszło do powstania trzech rodzajów idżtihad. Pierwsza grupa zrozumiała, że Imam Ali ma rację. Dla nich stało się wadżib bycie posłusznym Imamowi Aliemu. Druga grupa uznała za prawidłowy idżtihad tych, którzy z nim walczyli. Dla nich wadżib była walka po stronie tych, którzy walczyli z Alim (radyjallahu anh). Trzecia grupa uznała, że nie powinno się podporządkowywać obu stronom, nie powinno się z nimi walczyć. Ich idżtihad wymagał od nich, żeby się nie mieszali do walki. Wszystkie te trzy grupy z pewnością miały rację i zyskały sewab.
Pytanie:
Powyższa wypowiedź wskazuje na to, że mieli też rację ci, którzy walczyli z Imamem Alim (radyjallahu teala anh). Gdy tymczasem uczeni sunniccy powiadomili o tym, że Imam Ali miał rację, a występujący przeciwko niemu pomylili się i z tego powodu, że mieli usprawiedliwienie, uzyskali wybaczenie lub też zyskali sewab. Co można powiedzieć na ten temat?
Odpowiedź:
Tacy wielcy ludzie religii jak Imam Szafi’i i Omar bin Abdulaziz powiadomili, że nie jest dopuszczalne powiedzenie o którymkolwiek z Sahabi, że się pomylił. Z tego powodu, że powiedziano: „Powiedzieć, że starsi się pomylili, jest błędem”. Nie jest dopuszczalne, żeby młodsi powiedzieli o starszych takie słowa jak: „zrobił prawidłowo”, „popełnił błąd”, „przyjmujemy”, „odrzucamy”. Jak Allah Najwyższy nie pobrudził naszych rąk krwią tych wielkich ludzi, tak i my powinniśmy chronić nasze języki od wypowiadania takich słów jak: „miał rację” lub „nie miał racji”. Wielcy uczeni islamscy, którzy zrozumieli dowody i zbadali wydarzenia, choć powiedzieli, że Imam Ali miał rację i występujący przeciwko niemu pomylili się, to też chcieli przez to powiedzieć: „Gdyby Ali (radyjallahu anh) miał możliwość porozmawiania z tymi, którzy przeciwko niemu wystąpili, to doprowadziłby do tego, że mieliby oni idżtihad zgodny z jego”. W końcu Zubejr bin Awwam podczas walk Dżemel, choć był przeciwko Hazrat Aliemu, to po dokładniejszym zbadaniu okoliczności zmienił swój idżtihad i zrezygnował z walki. Właśnie w ten sposób powinno się tłumaczyć słowa uczonych sunnickich o tym, że błąd uznają za dopuszczalny. Nie wolno też mówić, że Hazrat Ali i ci, którzy byli razem z nim, byli na prawidłowej Drodze, a Hazrat Aisze Syddyka, matka muzułmanów i Sahabi, którzy byli po jej stronie, postąpili nieprawidłowo.
Te walki między Sahabi pochodzą z różnic w idżtihad, który jest jednym z działów ahkam-i szerijje. Nie ma u nich żadnych różnic w sprawach podstawowych, w zasadach islamu. Obecnie niektórzy wyrażają się źle i bez szacunku o wielkich ludziach islamu, jak Mu’awijje i Amr bin As (radyjallahu anhuma). Nie potrafią zrozumieć tego, że zniesławiając Sahabi, zniesławią i poniżą Wysłannika Allaha (sallallahu alejhi we sellem). W książce pt. „Şifa-i şerif” napisane jest, że Imam Malik bin Enes oznajmił: „Osoba, która przeklina, zniesławia Mu’awijego lub Amra bin Asa (radyjallahu anhuma), sama zasługuje na słowa, które o nich mówi. Powinno się ciężko ukarać tych, którzy nie okazują im szacunku, mówią i piszą przeciwko nim”. Niech Allah Najwyższy wypełni nasze serca miłością do Towarzyszy Jego Ulubieńca! On kocha tych wielkich ludzi i tych, którzy są prawidłowi i pobożni. Nie kocha tych, którzy są obłudni i są grzesznikami.
Pytanie:

Osoba, która przeczytała pisma z przetłumaczonych książek ehli bidat powiedziała: „Powinniśmy czytać interpretacje Świętego Koranu. Strasznym i niebezpiecznym poglądem jest twierdzenie, że powinno się zostawić naszą religię, zrozumienie Świętego Koranu uczonym w religii. Święty Koran nie mówi: „O uczeni w religii!”. Znajdują się w nim takie zwroty jak: „O wierzący!”, „O ludzie!”. W związku z tym, każdy muzułmanin powinien sam zrozumieć Święty Koran, nie oczekiwać, żeby mu wyjaśniono”.
Ta osoba poleca wszystkim czytanie interpretacji Świętego Koranu i świętych hadisów. Jest przeciwna temu, żeby czytano książki ilmihal uczonych islamskich i mistrzów sunnitów o Kelam i fikh. Wydana w roku Hidżri 1394 (1974) przez Ministerswto ds. Religii pod numerem 157 książka Egipcjanina Reszida Ryzy pt. „Islamda Birlik ve Fikh Mezhebleri” całkowicie zdezorientowała czytelników. W tej książce w wielu miejscach, i tak np. w szóstym dialogu, napisane jest:

Oni wywyższają mudżtehidów imamów do stopnia Proroków (salewatullahi teala alejhim edżmain). A nawet preferowali słowa mudżtehida, które nie były zgodne ze świętym hadisem Proroka (sallallahu alejhi we sellem) i odrzucali ten święty hadis. Powiedzieli, że możliwe jest, że ten hadis został unieważniony lub według imama mógł to być inny hadis.
Ci naśladowcy, postępując zgodnie ze słowami tych, którzy mogli popełnić błąd w orzeczeniu lub nie znali sprawy, odsunęli się od hadisu Proroka, który był bezbłędny i od naśladowania mudżtehidów, a nawet od Świętego Koranu. Mówią, że poza mudżtehidami imamami nikt nie zrozumie Koranu. Takie słowa ludzi od fikh i pozostałych naśladowców wskazują na to, że przejęli je od żydów i chrześcijan. Gdy tymczasem łatwiej jest zrozumieć Koran i hadisy niż książki napisane przez ludzi od fikh. Ci, którzy znają słownictwo arabskie i gramatykę, nie będą mieli trudności ze zrozumieniem Koranu i hadis. Kto może zaprzeczyć temu, że Allah Najwyższy jest w mocy jasno wyjaśnić Swoją religię? Kto może zaprzeczyć temu, że Wysłannik Allaha rozumiał od wszystkich lepiej to, co Allah Najwyższy chciał przekazać i w wyjaśnieniu tego jest lepszy od innych? Powiedzieć, że wyjaśnienia Hazrat Proroka nie są wystarczające dla wspólnoty, znaczy powiedzieć, że nie spełnił On w całości Swojego obowiązku powiadomienia. Gdyby większość ludzi nie rozumiała Świętego Koranu i Sunny, to Allah Najwyższy nie uczyniłby wszystkich ludzi odpowiedzialnymi wobec praw z tej księgi i Sunny. Człowiek powinien znać z dowodami to, w co wierzy. Allah Najwyższy gani naśladowanie. Oznajmił, że nie wybaczy naśladowania ojców i dziadków. Święte ajety wskazują na to, że naśladowanie nigdy nie będzie przyjęte przez Allaha. Łatwiej jest zrozumieć część wiedzy o ibadet na podstawie dowodów, niż z części dotyczącej wiary. Jak może nie być obowiązkiem wykonywanie tego, co nie jest trudne, gdy zaproponuje się coś trudnego? Choć rzadko, ale zdarza się, że z niektórych hadisów trudno jest wyciągnąć orzeczenie, wtedy to niewiedza i nierobienie tego będą uznane za usprawiedliwione. Ludzie od fikh wymyślili różne sprawy. Dla nich sformułowali zasady. Starali się wprowadzić jako dowód takie sprawy jak: re’j, kyjas-i dżeli, kijas-i hafi. Wprowadzili to w dziedzinie ibadet, której nie można poznać przez rozumowanie. W ten sposób zwiększyli religię kilkakrotnie. Sprowadzili na muzułmanów trudności. Ja nie zaprzeczam kyjas. Mówię, że w dziedzinie ibadet nie ma kyjas. Wiara i ibadet zostały ukończone za Hazrat Proroka. Nikt do tego nic nie doda. Mudżtehidowie imamowie zabraniali ludziom naśladowania, uznali je za haram.
Ten fragment pochodzi z książki pt. „Islamda Birlik ve Fikh Mezhebleri” i jak wszystkie książki przeciwników mezheb, zabrania naśladowania imamów z czterech prawidłowych szkół. Nakazuje wszystkim poznanie interpretacji i hadisów. Co powiecie na ten temat?

Odpowiedź: Jeśli dokładnie przeczyta się to, co napisali przeciwnicy mezheb, to od razu zrozumie się, że swoimi spaczonymi myślami i poglądami doprowadzającymi do podziału, szeregiem bezsensownych argumentów ozdobionych kłamliwymi słowami, starają się oszukać muzułmanów. Ignoranci uwierzą im, myśląc, że te pisma mieszczą się w granicach logiki i rozumu, są poparte nauką i pójdą za nimi. Jednak ci, którzy są wykształceni i o prawidłowych poglądach, nigdy nie wpadną w ich pułapki.
Od czternastu wieków uczeni islamscy (rahime-humullahu teala) napisali tysiące wartościowych książek, żeby ostrzec młodzież przed niebezpieczeństwem przeciwników mezheb, które doprowadza do wiecznego nieszczęścia. Odpowiadając na powyższe pytanie, uznaliśmy za odpowiednie zacytowanie tłumaczenia fragmentu od strony 771 z książki Jusufa Nebhaniego pt. „Huccet-ullahi alel-alemin”:
„Wyciąganie praw ze Świętego Koranu nie jest czynem, którego każdy mógłby dokonać. Nawet mudżtehidowie imamowie nie byli w stanie wyciągnąć wszystkich zasad ze Świętego Koranu i dlatego też wyjaśniali je na podstawie świętych hadisów, w których Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) wytłumaczył prawa ze Świętego Koranu. Jak tylko Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) jest tym, który wyjaśnił Święty Koran, tak tylko Sahabi oraz mudżtehidowie imamowie są tymi, którzy potrafili zrozumieć święte hadisy i je wyjaśnili.
Żeby oni mogli je zrozumieć, Allah Najwyższy obdarzył mudżtehidów imamów mądrością, naukami nakli, bystrym rozumem i wieloma jeszcze innymi wyższościami. Na czele tych wyższości stoi ich takwa (pobożność), a potem światło boskie w ich sercach. Mudżtehidowie imamowie za pomocą tych wyższości potrafili zrozumieć ze słów Allaha Najwyższego i Wysłannika Allaha to, co Oni chcieli przez nie przekazać. Zaś o tym, czego nie zrozumieli, powiadomili za pomocą kyjas. Każdy imam z czterech prawidłowych szkół powiadomił, że nie wyraża swojej opinii i swoim uczniom powiedział: »Jeśli napotkacie na sahih hadis, to zostawcie moje słowo i podporządkujcie się hadisowi Wysłannika Allaha!«. Imamowie mezheb wypowiedzieli te słowa do wielkich uczonych, którzy tak jak i oni byli mudżtehidami. Ci uczeni znali dowody czterech mezheb i należeli do terdżih ehli. Uczeni mudżtehidowie studiowali dokumenty oraz przekaźniki hadisu, na których imam mezheb oparł swój idżtihad i nowo poznane sahih hadisy, a także zbadali to, które z nich zostały przekazane później oraz wiele innych warunków i zrozumieli, który z nich powinno się wybrać. Albo mudżtehid imam podejmował decyzję o sprawie przez kyjas, ponieważ nie dotarł do niego sahih hadis. Jego uczniowie zaś poznali święty hadis, który był w tej sprawie dowodem i zadecydowali jeszcze inaczej. Jednak uczniowie, robiąc taki idżtihad, nie występowali poza reguły swojego mudżtehida imama. Późniejsi mudżtehidowie mufti również wydawali orzeczenia w ten sposób. Przez to wszystko rozumie się, że muzułmanie, którzy naśladują imamów czterech mezheb i mudżtehidów wykształconych w ich mezheb, są posłuszni prawom Allaha Najwyższego i Jego Wysłannika. Ci mudżtehidowie zrozumieli prawa ze Świętego Koranu i świętych hadisów, które nie są rozumiane przez innych i przekazali o tym, co zrozumieli. Zaś muzułmanie, zrozumiawszy z ich książek i Sunny, naśladowali to, co oni przekazali, ponieważ powiadomione jest w Surze Nahl, w 43. świętym ajecie w tym znaczeniu: «Jeśli nie wiecie, to pytajcie się tych, którzy wiedzą!».
Ten święty ajet wskazuje na to, że nie wszyscy zrozumieją prawidłowo z Księgi i Sunny, ale jeśli będą szukać, to też znajdą. Nakazane jest nie starać się zrozumieć ze Świętego Koranu i świętych hadisów, lecz poznać przez pytanie się tych, którzy zrozumieli. Gdyby wszyscy potrafili zrozumieć znaczenie Świętego Koranu i świętych hadisów, to nie powstałyby siedemdziesiąt dwie grupy bidat. Do powstania tych grup doprowadzili uczeni. Jednak żaden z nich nie zrozumiał prawidłowo nass, czyli znaczenia Świętego Koranu i świętych hadisów. Błędnie rozumiejąc, odłączyli się od prawidłowej Drogi i stali się powodem doprowadzenia do nieszczęścia milionów muzułmanów. Niektórzy z nich w wyciąganiu błędnego znaczenia z nass przesadzili w tym do tego stopnia, że nazwali prawidłowych muzułmanów kafir, heretykami. W przetłumaczonej na j. turecki książce wehhabitów pt. Keşf-üs-sübühat, sprowadzonej nielegalnie do naszej ojczyzny, napisane jest, że mubah jest zabijanie muzułmanów wierzenia sunnickiego i grabienie ich majątków.
Allah Najwyższy obdarzył darem robienia idżtihad, zakładania mezheb i gromadzenia się w tych mezheb tylko wspólnotę Swojego Umiłowanego Proroka (sallallahu teala alejhi we sellem). Allah Najwyższy jak przez stworzenie imamów itikad zapobiega zepsuciu wiary i wiedzy o wierze głoszonej przez ehli bidat, zyndyk, heretyków i szatańskich ludzi, tak też, stworzywszy imamów mezheb, chroni religię przed upadkiem. Z tego względu, że tego daru nie ma w chrześcijaństwie i judaizmie, te religie doznały zepsucia, zamieniły się w zabawki.
Uczeni islamscy powiadomili jednogłośnie, że 1400 lat po śmierci Wysłannika Allaha (sallallahu alejhi we sellem) nie ma już więcej głęboko zaawansowanych w wiedzy uczonych, którzy mogliby dokonać idżtihad. Obecnie tych, którzy mówią, że powinno się dokonać idżtihad, uznaje się za ignorantów religijnych lub za szalonych. Wielki uczony Dżelaleddin Sujuti (rahime-hullahu teala) powiedział, że doszedł do stopnia idżtihad. Ówcześni uczeni zadali mu pytanie i gdy otrzymali dwie odpowiedzi, to powiedzieli, żeby powiadomił, która z nich jest mocniejsza. On nie dał odpowiedzi. Oznajmił, że jest bardzo zajęty i nie ma na to czasu. Gdy tymczasem chciano od niego wykonania idżtihad o orzeczeniu. A to jest najniższy stopień w idżtihad. Jeśli taki wielki uczony jak Imam Sujuti unika wykonania idżtihad w orzeczeniu, to czy nie nazwie się obłąkanym lub ignorantem tego, kto zmusza muzułmanów do wykonywania mutlak idżtihad? Imam Gazali (rahime-hullahu teala) powiadomił w książce pt. Ihya-ül-ulum, że za jego czasów nie było mudżtehidów.
Muzułmanin, który nie jest mudżtehidem i pozna sahih hadis, jeśli nie jest w stanie postępować zgodnie z prawem podanym przez imama jego mezheb, które jest sprzeczne z tym hadisem, to powinien znaleźć spośród czterech mezheb mudżtehida, który wykonał idżtihad zgodny z tym hadisem i ten czyn wykonać według jego mezheb. Wielki uczony Imam Newewi (rahime-hullahu teala) wyjaśnia to obszernie w książce pt. Ravdat-üt-talibin, ponieważ nie jest dopuszczalne wyciąganie zasad z Księgi i Sunny tym, którzy nie zyskali stopnia idżtihad. Obecnie niektórzy ignoranci mówią o sobie, że zyskali stopień mutlak idżtihad, potrafią wyciągać zasady z nass, czyli z Księgi i Sunny, i nie ma więcej potrzeby naśladowania jednej z czterech mezheb. Opuszczają mezheb, którą od lat naśladowali. Starają się swoimi zepsutymi poglądami obalić prawidłowe szkoły. Mówią, że nie będą się podporządkowywali opinii uczonych w religii, którzy są takimi uczonymi jak oni. Oszukani przez szatana i sprowokowani przez swój nefs pretendują do wyższości. Nie rozumieją, że takimi słowami nie udowadniają swojej wyższości lecz swoją głupotę i podłość. Wśród nich napotkać można też na głupców, którzy mówią i piszą, że wszyscy powinni czytać komentarze i z komentarzy oraz z Buhari wyciągać zasady. Uważaj mój bracie muzułmanie! Chroń siebie przed przyjaźnią z takimi ignorantami i czytaniem książek tych, których oni uważają za uczonych! Przylgnij ściśle do mezheb swojego imama! Możesz wybrać z czterech tego, którego zechcesz, który się tobie podoba. Jednak nie jest dopuszczalne badanie ułatwień mezheb czyli telfik. [Telfik oznacza zbieranie ułatwień mezheb odnośnie jednego czynu i nienależenie do żadnej z tych mezheb. Dokonawszy jakiegoś czynu, po wykonaniu go zgodnie z jedną z mezheb, czyli gdy ten czyn jest prawidłowy według tej mezheb, należy także starać się w miarę możliwości, żeby był on również zaliczony przez pozostałe trzy mezheb i żeby był właściwy. To nazywa się takwa. Za takwa zyskuje się dużo sewab].
Muzułmanin, który potrafi zrozumieć przeczytane święte hadisy, powinien poznać najpierw dowody tych hadisów ze swojej mezheb, potem dokonywać czynów wychwalanych przez te hadisy i unikać tego, co jest w nich zakazane, a także poznać wielkość i wartość religii islamskiej, imiona i doskonałości atrybutów Allaha Najwyższego i Wysłannika Allaha (sallallahu alejhi we sellem), życie Wysłannika Allaha, Jego zalety i cuda, stany na ziemi, w życiu wiecznym, w Raju i Piekle, aniołów, dżinny, byłe wspólnoty, byłych Proroków, poprzednie księgi, Święty Koran, wyższości Wysłannika Allaha, Jego Rodziny i Towarzyszy (rydwanullahi teala alejhim edżmain), oznaki Końca świata i wiele innych informacji na temat życia doczesnego i po śmierci. W świętych hadisach Wysłannika Allaha (sallallahu alejhi we sellem) została zebrana wiedza o życiu doczesnym i po śmierci.
Z tego, co napisaliśmy powyżej, można zrozumieć, jak wielkim ignorantem jest ten, kto mówi, że bezużyteczne są zasady wyciągnięte ze świętych hadisów przez mudżtehidów. Wśród świętych hadisów informujących o niezliczonych naukach jest bardzo mało świętych hadisów, które powiadamiają o ibadet i mu’amelat. Według niektórych uczonych jest ich około pięćset. [Jeśli doda się też te, które się powtarzają, to nie przekroczą one trzech tysięcy]. Nie przyjdzie na myśl, że wśród tak małej liczby świętych hadisów którykolwiek z imamów czterech mezheb nie usłyszał o hadisie, który jest sahih. Każdy z sahih hadisów był wykorzystany jako dowód przynajmniej przez jednego imama z czterech mezheb. Muzułmanin, który widzi, że jakiś czyn w jego mezheb nie jest zgodny ze świętym hadisem, który jest sahih, powinien wykonać ten czyn, podporządkowując się innej mezheb, która wykonała idżtihad według tego świętego hadisu. Może też być tak, że imam z jego mezheb usłyszał o tym świętym hadisie, jednak podporządkował się innemu świętemu hadisowi, ponieważ uznał go za bardziej prawdziwy lub później ten hadis unieważnił tamten pierwszy, lub nie wykorzystał go jako dowód z innych powodów znanych mudżtehidowi. Muzułmanin rozumiejący, że ten hadis jest sahih, jeśli odstąpi od orzeczenia swojej mezheb, które nie jest zgodne z tym świętym hadisem, choć ładnie postąpi, to jednak powinien naśladować inną mezheb, która wyciągnęła prawo z tego hadisu, ponieważ imam z tej mezheb znał dowody orzeczeń, których on nie znał i zrozumiał, że nic nie stoi na przeszkodzie, żeby postępować zgodnie z tym hadisem. Oprócz tego, wykonanie tego czynu, podporządkowawszy się swojej mezheb, jest dopuszczalne, ponieważ w ten sposób wykonany idżtihad oparty jest na pewno na mocnym dowodzie. W islamie nieznanie dowodu przez zwykłego muzułmanina jest uznane za usprawiedliwione, ponieważ żaden z czterech imamów mezheb, wykonując idżtihad, nie odłączył się od Księgi i Sunny. Ich mezheb są wyjaśnieniem Księgi i Sunny. Oni wyjaśnili muzułmanom znaczenia i prawa z Księgi oraz Sunny w sposób dla nich zrozumiały i napisali o tym w swoich książkach. Ta praca imamów mezheb (rahimehumullahu teala) jest tak wielką służbą dla religii islamskiej, że gdyby Allah Najwyższy im nie pomógł, to nie starczyłoby siły człowiekowi w dokonaniu tego. Te mezheb są jednym z najsilniejszych dowodów powiadamiających o tym, że Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) jest prawdziwym Prorokiem a islam jest prawdziwą religią.
Różnice w idżtihad naszych imamów religii istnieją tylko w sprawach fikh. W wiedzy o itikad i wierze nie ma między nimi żadnej różnicy. Nie ma też między nimi różnic w naukach fikh, które mają zasadnicze znaczenie w religii i ich dowody pochodzą ze świętych hadisów, którym nie jest możliwe zaprzeczyć, są silnymi przekazami. Różnią się tylko w niektórych aspektach dotyczących wiedzy fikh. A to wynikło z powodu różnic w zrozumieniu przez nich mocy dowodów tych aspektów. Te małe różnice są też dla wspólnoty miłosierdziem. Muzułmanom dozwolone jest należenie do tej mezheb, do której zechcą i która jest dla nich łatwa. Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) powiadomił o tym, że te różnice są radosną nowiną i stało się tak, jak przepowiedział.
Nie jest dozwolone wykonywanie idżtihad w wiedzy o wierzeniu, która została jasno powiadomiona w Świętym Koranie i świętych hadisach, czyli w tym, w co powinno się wierzyć, w nakazach i zakazach religii. To doprowadza do dalalet, zejścia na złą drogę i jest wielkim grzechem. W wiedzy o wierzeniu jest tylko jedna prawidłowa Droga. Jest nią mezheb ehli sunnet wel dżemaat. Przekazana w świętym hadisie różnica, która jest miłosierdziem, jest różnicą w nakazach i zakazach.
W sprawie, w której orzeczenia czterech mezheb dotyczące czynów różnią się od siebie, tylko jedno orzeczenie jest prawidłowe. Dla tych, którzy naśladują to prawidłowe orzeczenie, są dwa sewab, a dla tych, którzy naśladują nieprawidłowe orzeczenie, jest jeden sewab. To miłosierdzie istnienia mezheb wskazuje na to, że zostawienie jednej mezheb i naśladowanie orzeczenia innej mezheb będzie dozwolone. Jednak nie jest dozwolone naśladowanie innej mezheb, która należy do Sunny, poza czteroma mezheb, a nawet do mezheb Towarzyszy Proroka, ponieważ ich mezheb nie zostały zapisane w książkach, zostały zapomniane. Obecnie nie ma możliwości naśladowania innych mezheb od znanych czterech. Imam Ebu Bekr Razi (rahime-hullahu teala) powiadomił o tym, że uczeni islamscy uznali jednogłośnie, że naśladowanie Towarzyszy Proroka nie jest dozwolone. Dla tych, którzy chcą dobrze zrozumieć mezheb i mudżtehidów, a szczególnie wyższości imamów czterech mezheb i to, że mezheb nie wyszły poza Święty Koran i Sunnę, a powiadomione przez nich prawa nie były ich osobistą opinią, tylko powstały przez kyjas i idżma, tzn. pochodzą ze Świętego Koranu i Sunny, polecam przeczytać książki Imama Abdulwehhaba Szaraniego (rahime-hullahu teala) pt. Mizan-ül-kübra i Mizan-ül-hıdriyye”. Tutaj kończy się tłumaczenie książki „Huccetullahi alel’alemin”, które zostało przełożone z oryginału arabskiego. Oryginał w j. arabskim został wydany w Stambule w roku Hidżri 1394 (1974).
Nie są prawdą słowa: W Świętym Koranie nie ma mowy o uczonych w religii. Różne święte ajety wychwalają uczonych i naukę. Hazrat Abdulgani Nablusi w książce pt. „Hadika” napisał, jak następuje:
„W Surze Enbija, w siódmym świętym ajecie, oznajmiono w tym znaczeniu: «O to, czego nie wiecie, pytajcie się tych, którzy posiadają zikr!». Zikr znaczy ‘nauka’. Ten święty ajet nakazuje tym, którzy nie wiedzą, znaleźć uczonych i od nich poznać, zadając im pytania”. W Surze Al- Imran, w siódmym ajecie podane jest w tym znaczeniu: «Znaczenie ajetów muteszabih zrozumieją tylko ci, którzy posiadają wiedzę», a w osiemnastym ajecie, w tym znaczeniu: «Posiadający wiedzę zrozumieją i powiadomią o tym, że Allah Najwyższy istnieje i jest jedyny»; zaś w Surze Kasas, w osiemdziesiątym pierwszym ajecie, w tym znaczeniu: «Posiadający wiedzę powiedzieli do nich: ‘Wstydźcie się! Sewab, jakim Allah Najwyższy obdarzy tych, którzy uwierzyli i dokonali prawidłowych czynów, jest jeszcze lepszy od darów ziemskich’»; w Surze Rum, w pięćdziesiątym szóstym ajecie, w tym znaczeniu: «Ci, którzy posiadają wiedzę i wiarę, o tym zaprzeczonym przez was na ziemi Dniu Końca Świata, powiedzą, że jest to właśnie ten dzień»; w Surze Isra, w sto ósmym ajecie, w tym znaczeniu: «Posiadający wiedzę, gdy usłyszą Święty Koran, to wykonają sedżde i powiedzą, że nie ma u Naszego Pana żadnej wady, On nigdy nie zaprzeczy Swoim słowom»; w Surze Hadżdż, w pięćdziesiątym czwartym ajecie, w tym znaczeniu: «Posiadający wiedzę zrozumieją, że Święty Koran, jest Słowem Allaha»; w Surze Ankebut, w pięćdziesiątym ajecie, w tym znaczeniu: «Święty Koran osiedlił się w sercach tych, którzy posiadają wiedzę»; w Surze Sebe, w szóstym ajecie, w tym znaczeniu: «Posiadający wiedzę wiedzą o tym, że Święty Koran jest Słowem Allaha i doprowadzi do Jego aprobaty»; w Surze Mudżadele, w jedenastym ajecie, w tym znaczeniu: «Posiadający wiedzę zostaną obdarzeni wysokimi stopniami w Raju»; w Surze Fatir, w dwudziestym siódmym ajecie, w tym znaczeniu: «Allaha Najwyższego boją się tylko ci, którzy posiadają wiedzę»; w Surze Hudżurat, w czternastym ajecie, w tym znaczeniu: «Najwartościowszym z was jest ten, kto najbardziej się boi Allaha Najwyższego»”.
W „Hadika” na stronie trzysta sześćdziesiątej piątej podane są święte hadisy: „Allah Najwyższy i aniołowie, i wszystkie żywe stworzenia modlą się za ludzi, którzy uczą muzułmanów dobrych spraw”. „W Dniu Końca Świata najpierw Prorocy, potem uczeni, potem szehidowie będą orędownikami”. „O ludzie, wiedzcie o tym, że wiedzę poznaje się przez słuchanie uczonego”. „Poznajcie wiedzę. Poznawanie wiedzy należy do ibadet. Dla tych, którzy nauczają i się uczą, czeka sewab, jaki zyskuje się za dżihad”. „Nauczanie, to jak dawanie jałmużny. Poznanie wiedzy od uczonego, jest jak robienie salatu tehedżdżud”. „Tahir Buhari (rahime-hullahu teala) , autor książki z orzeczeniami (fetwa) pt. Hülâsa, oznajmił: »Czytać książki fikh jest lepiej niż robić salat w nocy«. Ponieważ obowiązkiem jest poznać fard, haram [od uczonego islamskiego lub napisanych przez niego książek]. Czytać książki fikh, żeby się nauczyć lub nauczyć innych jest większym sewab od wykonania salat tesbih. Powiadomione jest w świętych hadisach: »Zgłębianie wiedzy jest większą zasługą od wszystkich ibadet nafile, ponieważ jest to korzystne dla tego, kto naucza i się uczy«. »Ten, kto się uczy, żeby nauczać innych, zostaje obdarzony sewab wiernych«. Wiedzę islamską poznaje się tylko od mistrza i z książki. Ci, którzy mówią, że nie są potrzebne książki o islamie i przewodnicy, są kłamcami, heretykami. Oni oszukują muzułmanów i prowadzą ich na wieczną zgubę. Wiedza w książkach o religii została zaczerpnięta ze Świętego Koranu i świętych hadisów”. Tutaj kończy się tłumaczenie z „Hadika” .
Allah Najwyższy posłał Swojego Wysłannika, żeby powiadomił i nauczył o Świętym Koranie. Towarzysze Proroka poznali wiedzę ze Świętego Koranu od Wysłannika Allaha. Uczeni w religii zaś poznali od Towarzyszy Proroka. Wszyscy muzułmanie poznali od uczonych w religii i z ich książek. Święte hadisy głoszą: „Nauka jest skarbcem. Kluczem do niego jest uczenie się, zadając pytania”. „Poznajcie naukę i uczcie innych!”. „Wszystko ma swoje źródło. Źródłem pobożności są serca tych, którzy są arif”. „Uczenie innych, jest powodem oczyszczenia się z grzechów”.
Imam Rabbani (rahimetullahi alejh) w pierwszym tomie „Mektubat”, w 193. Liście oznajmił: „Mukellef czyli osoba, która jest zdrowa umysłowo i osiągnęła wiek dojrzałości, powinna najpierw poprawić swoją wiarę i itikad zgodnie z wiedzą z książek napisanych przez uczonych sunnickich i według tego wierzyć. Niech Allah Najwyższy obdarzy tych wielkich uczonych za ich pracę wieloma sewab! Amin. Uratowanie się od kary Piekła w Dniu Końca świata jest związane z wierzeniem w to, o czym oni powiadomili. Z Piekła uratują się tylko ci, którzy poszli ich Drogą. [Tych, którzy idą ich Drogą, nazywa się sunnitami]. Tylko oni idą Drogą Wysłannika Allaha (sallallahu alejhi we sellem) i Jego Towarzyszy (rydwanullahi alejhim edżmain). Prawidłową i wartościową wiedzą pochodzącą ze Świętego Koranu i ze świętych hadisów jest tylko wiedza przekazana przez tych uczonych. Każdy ehli bidat, czyli każdy reformator, każdy heretyk i przeciwnik mezheb mówi o swoich zepsutych poglądach, że wyciągnął je z Księgi i Sunny. Stara się poniżyć uczonych sunnickich. Znaczy to, że nie powinno się uważać za prawidłowe każde słowo, każde pismo, o których powiadomione jest, że zostały wyciągnięte z Księgi i Sunny, nie powinno się dawać oszukać kłamliwej propagandzie.
Książka wielkiego uczonego islamskiego Hazrat Turpusztiego pt. El-mu’temed napisana w j. perskim jest bardzo wartościowym dziełem, które jasno wyjaśnia przekazany przez uczonych sunnickich prawidłowy itikad. Z niej można go łatwo zrozumieć. [Wydawnictwo Hakikat Kitabevi wydało ją w roku Hidżri 1410 (1989). Fadlullah bin Hasen Turpuszti jest hanefickim uczonym fikh. Zmarł w roku Hidżri 661 (1263)].
religia: islam
itikad: sunna
mezheb: hanefi
źródło wiedzy: Ilmihal Seadet Ebediyye, http://www.dinimizislam.com , http://www.hakikatkitabevi.com


Skocz do:




Kontakt | Islam Sunna | Wróć do góry | Wróć do forów | Wersja bez grafiki | RSS