Ocena wątku:
  • 1 Głosów - 5 Średnio
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Listy Imama Rabbaniego
#1
WYŻSZOŚCI W SALACIE
Imam Rabbani (rahmetullahi alejh) w dziele pt. „Mektubat”, w pierwszym tomie, w 261. Liście napisał:
Powinno się koniecznie o tym wiedzieć, że salat jest drugim z pięciu filarów islamu. Zebrał w sobie wszystkie ibadet. Zostało powiedziane też, że choć jest jedną piątą islamu, to ze względu na to zgromadzenie w sobie wszystkich ibadet, jest też sam w sobie islamem. Jest pierwszym wśród czynów, który doprowadza do zyskania miłości Allaha Najwyższego. Sułtanowi Świata i najwyższemu spośród Proroków (alejhi we alejhimussalewatu wesselam) odpowiednio do stanu doczesnego po zejściu na ziemię tylko podczas salatu zostały przybliżone Noc Miradż i zaszczyt duchowego widzenia okiem serca, jakiego dostąpił w Raju. Dlatego oznajmił: „Salat jest dla wierzących Miradżem”. W jeszcze innym świętym hadisie przekazał: „Człowiek jest najbliżej Allaha Najwyższego podczas salatu”. To szczęście duchowego widzenia, wielki dar na tym świecie, ma miejsce tylko podczas salatu u wielkich ludzi, którzy idą Jego Drogą, dokładnie po Jego śladach. Tak, nie jest możliwe zobaczenie Allaha Najwyższego na tym świecie. Świat nie jest do tego odpowiedni. Jednak uzależnieni od Niego wielcy muzułmanie podczas wykonywania salatu coś zyskują z tego duchowego widzenia. Gdyby salat nie został nakazany, to kto podniósłby zasłonę z pięknej twarzy celu? Jak znaleźliby zakochani swojego ulubieńca? Salat jest tym, co przynosi smutnym duszom radość. Salat niesie ulgę chorym. Salat jest dla duszy pokarmem, a dla serca uzdrowieniem. O tym świadczy święty hadis: „O Bilal, przynieś Mi ukojenie!”, którym nakazał recytowanie Ezanu i święty hadis: „Salat jest radością Mojego serca, źrenicą Moich oczu”, który wyraża to życzenie. Doznawane przyjemności, ekstaza, wiedza, sprawności, duchowe stanowiska, światła, kolory, w sercu przeróżne stany i ukojenie, zrozumiałe i niezrozumiałe widzenia, z atrybutami i bez nich — jeśli którekolwiek z nich zaszły poza salatem i nic nie zrozumiało się z prawdziwości salatu, to wszystkie one powstały z cienia, odbicia, zewnętrznego wyglądu. Być może nie są niczym innym jak tylko wyobrażeniem. Doskonały muzułmanin, który rozumie prawdziwość salatu, gdy stanie do niego, to jakby odchodził z tego świata, wchodzi do życia ahiret i zyskuje coś z jego specyficznych darów. Nie mieszając do tego cieni, wyobraźni, czerpie z pierwowzoru przyjemność i ma w nim udział, ponieważ wszelka doskonałość na świecie, wszelkie dary powstają z cienia, wyglądu, objawów zewnętrznych. Bez wyglądu, cienia bezpośrednie otrzymywanie wyników z pierwowzoru ma miejsce w życiu pozagrobowym. Żeby móc czerpać z pierwowzoru na ziemi, potrzebny jest Miradż. Tym Miradżem jest salat wierzącego. Ten dar należy tylko do tej wspólnoty, otrzyma się go przez podporządkowanie się Prorokowi, ponieważ tej wspólnoty Prorok (sallallahu alejhi we sellem) w Noc Miradż opuścił świat i udał się do ahiret. Wszedł do Raju i został uhonorowany szczęściem, darem widzenia duchowego świata. O Panie! Ty temu wielkiemu Prorokowi (sallallahu alejhi we sellem) podaruj z naszych dobrych uczynków te, które są godne Jego wielkości! Wszystkich Proroków (ala nebijjina we alejhimussalewatu wetteslimat) obdarz dobrem, ponieważ oni nawoływali ludzi do poznania Ciebie, zyskania Twojej aprobaty i pokazali Drogę, z której jesteś zadowolony.
Wielu z tych, którzy znajdują się na drodze tasawwuf, szukało lekarstwa na swoje kłopoty gdzie indziej, ponieważ nie powiadomiono ich o prawdziwości salatu i nie zapoznano ich z jego szczególną doskonałością. Przylgnęli do czegoś innego, żeby osiągnąć swój cel. A nawet niektórzy z nich sądzili, że salat jest poza tą drogą, że nie ma związku z celem. Uważali, że post jest ważniejszy od salatu. Wielu też z tych, którzy nie zrozumieli prawdziwości salatu, swoje cierpienia koiło i swoje dusze pocieszało muzyką, dochodząc do euforii, wpadając w trans. Myśleli, że ich cel, ich umiłowany, znajduje się za zasłoną muzyki. Z tego względu zaczęli pląsać, tańczyć. Gdy tymczasem usłyszeli o świętym hadisie: „Allah Najwyższy nie stworzył z tego, co jest zakazane, uzdrowienia”. Tak, słaby pływak chwyta się, gdy tonie, każdego zielska. Miłość do czegoś sprawia, że ci, którzy miłują, stają się głusi i ślepi. Gdyby skosztowali oni coś z doskonałości salatu, to nie krążyliby w rytm muzyki i nie śpiewaliby, a ekstaza nie przyszłaby im na myśl.
O mój bracie! Jak wielka odległość jest pomiędzy muzyką a salatem, tak daleko jest doskonałość wynikająca z salatu od smutku, który pochodzi z muzyki. Mądry człowiek z tych wielu znaków dużo zrozumie.
Zyskanie przyjemności z ibadet i wykonywanie ich bez wysiłku to jeden z największych darów Allaha Najwyższego. Szczególnie odczuwanie rozkoszy z salatu nie będzie przeznaczone dla tych, którzy nie doszli do końca ku dojrzałości. Przeważnie ci, którzy zbliżają się do końca, odczuwają przyjemność z salatów nafile, ponieważ przyjemność z salatów fard jest charakterystyczna tylko dla tych, którzy doszli do końca, tylko oni czerpią z nich przyjemność. Ich salaty nafile nie pociągają, zaś salaty fard traktują jako duży zysk.
(Salaty nafile to salaty poza salatami fard i wadżib. Sunny codziennego pięciokrotnego salatu i pozostałe salaty, które nie należą do wadżib, należą do nafile. Wszystkie sunny, które są muekked i nimi nie są, są nafile).
Nie ma udziału nefs w przyjemności, którą sprawiają wszystkie salaty. Gdy człowiek odczuwa to szczęście, nefs jęczy, wyje. O Panie! Jak wielka to godność! Jak wielkim darem, prawdziwym szczęściem jest usłyszenie tych słów przez takich jak my, mających chore dusze.
Dobrze wiedzcie o tym, że zobaczenie Allaha Najwyższego w ahiret jest jak wysokość godności, stopnia salatu na ziemi. Czas wykonywania salatu jest czasem, kiedy człowiek na ziemi jest najbliżej Allaha Najwyższego. Zaś w ahiret najbliższej jest, gdy zobaczy Allaha Najwyższego. Wszystkie ibadet na ziemi są po to, żeby doprowadzić człowieka do stanu wykonywania salatu. Głównym celem jest wykonywanie salatu. Wieczne szczęście i nieskończone dary zyska się tylko przez wykonywanie salatu.
Salat jest wartościowszy od wszystkich ibadet i postu. Salat jest tym, co wypełni szczęściem złamane serca. Salat jest tym, co niszczy grzechy, chroni człowieka od zła. Święty hadis głosi: „Salat jest wesołością Mojego serca i źródłem radości”. Salat smutnym duszom przynosi pocieszenie. Salat jest pożywieniem dla duszy. Salat jest uzdrowieniem dla serca. Podczas salatu nadchodzi taka chwila, że język Weli staje się jak drzewo, które mówiło do Musy (alejhisselam).
Hazrat Imam Rabbani w książce pt. „Mektubat”
w I. tomie, 266. liście oznajmił:
Po poprawieniu iman oraz itikad, poznanie tego, co nakazuje i zakazuje nam religia, jest oczywiście potrzebne. Fard, wadżib, helal, haram, sunnę, mekruh i tego, co jest wątpliwe, powinno się poznać tyle, ile się potrzebuje i według tej wiedzy powinno się postępować. Poznanie książek fikh jest konieczne dla każdego muzułmanina. Powinno starać się spełniać nakazy Allaha Najwyższego i żyć w sposób, z którego On jest zadowolony. Jego nakazem i najbardziej upodobanym czynem jest wykonywanie codziennie pięć razy salatu. Salat jest filarem religii. Tutaj powiadomię o znaczeniu salatu i jak powinno się go robić. Uważnie słuchajcie! Najpierw powinno się pobrać ablucję całkowicie zgodnie z sunną. Wykonując ablucję miejsca, które powinno się umyć, powinno się je umyć trzy razy i za każdym razem uważać na to, żeby myć dokładnie w każdym miejscu. W ten sposób pobierze się ablucję zgodnie z sunną. Powinno się zrobić mesh na całej głowie. Powinno się dobrze zrobić mesh na uszach i karku. Powiadomione zostało, że oczyszczając miejsca między palcami nóg, wkłada się od spodniej strony palców u nogi między nie mały palec lewej ręki. Powinno się na to uważać, nie powinno się lekko traktować mustehab. To jest to, co lubi Allah Najwyższy i co Jemu się podoba. Gdyby wiedziało się, jak dużo zyskuje się za dokonanie czynu, który podoba się Allahowi Najwyższemu, to by się to zrobiło, nawet jeśli byłoby to ofiarowanie całego świata; a nagroda za to będzie tak wielka, jak gdy za danie kilku doniczek, zyska się wartościowy diament albo za kilka kamieni, przywróci się życie ukochanej, zmarłej osobie.
Salat jest Miradżem muzułmanów, tzn. dary, którymi został obdarzony nasz Prorok (sallallahu alejhi we sellem) w Noc Miradż, są dane Jego wspólnocie do skosztowania na tym świecie tylko podczas salatu. Mężczyźni powinni bardzo się starać wykonywać salaty fard razem ze wspólnotą, a nawet powinni starać się nie stracić odebrania pierwszego tekbir razem z imamem. (Kobiety nie powinny mieszać się z mężczyznami, żeby wykonać salat ze wspólnotą, czy też wysłuchać hafiza lub uczestniczyć w mewlid, a tym bardziej grzechem jest ich przychodzenie na salat piątkowy, żeby zyskać sewab).
Wykonywać salat o jego porze (i wiedzieć o wykonywanym czasie) to warunek. (Według Ibni Abidina: Wykonując samemu każdy salat, powinno wykonywać się go w jego pierwszym czasie, a salat popołudniowy i nocny według opinii Imama a’zama. Salat, im później się go robi, tym mniej zyskuje się sewab. Czasy mustehab są dla wykonywania salatu ze wspólnotą, żeby pójść do meczetu. Jeśli minie czas, nim zrobi się salat, to jest to tak duży grzech, jak zamordowanie człowieka. Odrobienie salatu nie stanie się powodem wybaczenia tego grzechu. Nadrobi się tylko zaległości. Aby zyskać wybaczenie za ten grzech, powinno się zrobić tewbe nasuh lub hadżdż mebrur ).
Podczas salatu powinno się recytować Święty Koran w ilości, jaka jest sunną. Oczywiście powinno się w ruku i sedżde zatrzymać bez ruchu, ponieważ jest to fard lub wadżib. Gdy wstanie się z ruku, to powinno stać się tak, żeby kości weszły na swoje miejsce. Powiedziano, że po tym w tej pozycji zatrzymanie się na trochę jest fard albo wadżib, albo sunną. Podobnie jest z siedzeniem między dwoma sedżde. Na to oczywiście powinno się uważać. W ruku i sedżde powinno się wypowiedzieć tesbih przynajmniej trzy razy. Najwięcej to siedem albo jedenaście. Jeśli chodzi o imama, to wypowiada on według stanu wspólnoty. Silnemu człowiekowi, gdy nic nie stoi na przeszkodzie, podczas robienia salatu samemu, wypowiedzenie trzy razy tesbih, jak wstydliwym jest stanem. Powinien on wypowiedzieć przynajmniej pięć razy. Kładąc się do sedżde, powinno się położyć najpierw części ciała, które są najbliżej ziemi. W tym wypadku najpierw kolana, a potem nos i na końcu czoło. Z kolan i rąk kładzie się najpierw prawe. Wstając z sedżde, podnosi się te części ciała, które są na górze. W tym wypadku najpierw podnosi się czoło. Stojąc, patrzy się na miejsce sedżde, w ruku na nogi, w sedżde na koniec nosa, a siedząc — na ręce. Jeśli nie wodzi się wzrokiem dookoła, gdy patrzy się na te powyżej wymienione miejsca, to można wykonywać salat razem ze wspólnotą. Znaczy to, że serce też może się uratować od myśli doczesnych. Dochodzi do poddania. W końcu Szlachetny Prorok (sallallahu alejhi we sellem) tak oznajmił. Do sunny należy rozsunięcie palców w ruku, a w sedżde ich złączenie. Powinno się na to uważać. Nie bez powodu, rozwiera lub łączy się palce. Właściciel islamu (tj. nasz Prorok sallallahu alejhi we sellem) robił w ten sposób, mając na myśli wynikające z tego korzyści. Zaś dla nas nie ma większej korzyści od tej, by Jemu się podporządkować. To, o czym tutaj powiedzieliśmy, jest zachętą do robienia tego, o czym zostało poinformowane w książkach fikh. Niech Allah Najwyższy obdarzy nas i was dokonywaniem właściwych czynów, które wskazał islam! Niech przyjmie tę naszą dua: „alejhi ve alejhim ve alâ âli küllin minessalevâti efdalühâ ve minetteslîmâti ekmelühâ”, którą wyrażamy najwyższy szacunek dla najszlachetniejszego, najważniejszego, najlepszego z Proroków! Amin.
Hazrat Imam Rabbani w „Mektubat”,
w II. tomie, w 69. Liście napisał:
Niech będą dzięki Allahowi Najwyższemu! Niech będą pozdrowieni Jego wybrani, niech będzie pokój Jego upodobanym poddanym! Przyszedł wasz list. Ucieszyło nas bardzo to, że wasi przyjaciele, znajomi nie zeszli z Prawidłowej Drogi. Niech Allah Najwyższy wzbogaci waszą prawość i przebywanie na Właściwej Drodze! Z naszymi przyjaciółmi wykonujemy dalej zadanie, które nam powierzyliście. Napisaliście, że codzienny pięciokrotny salat robicie w pięćdziesięcio - sześćdziesięcioosobowej wspólnocie. Z tego powodu niech będą dzięki i chwała Allahowi Najwyższemu! Jak wielkim darem jest ozdobienie serca Allahem Najwyższym, a ciało i kończyny przez wykonywanie prawideł religii islamskiej. W dzisiejszych czasach większość ludzi jest opieszałych w wykonywaniu salatu. Nie przywiązują wagi do tumaninet i tadil-i erkan. Dlatego też zostałem zmuszony wyjaśnić wam, moim ukochanym, tę kwestię. Dobrze słuchajcie! Nasz Prorok (sallallahu alejhi we sellem) oznajmił: „Największym złodziejem jest ten, kto kradnie ze swojego salatu”. Spytano się: „O Wysłanniku Allaha! Jak może ktoś ukraść ze swojego salatu?”. Odpowiedział: „Nie wykonując w całości ruku i sedżde”. Innym razem oznajmił: „Allah Najwyższy nie przyjmie salatu tego, kto umieściwszy w ruku i sedżde swój pas, nie zatrzymał się trochę”. Nasz Prorok (sallalalhu alejhi we sellem), gdy zobaczył, że ktoś podczas wykonywania salatu nie zrobił ruku i sedżde w całości, powiedział: „Z tego względu, że wykonałeś salat w ten sposób, czyżbyś nie bał się umrzeć w innej religii od religii Muhammeda (alejhissalatu wesselam)?”. Ponownie powiedział: „Jeśli jeden z was podczas wykonywania salatu, po ruku całkowicie nie wstanie, nie wyprostuje się i stojąc, każda jego koniczyna nie znajdzie się na swoim miejscu, to ten salat nie będzie w całości”. Pewnego razu tak powiedział: „Jeśli między dwoma sedżde nie usiądzie się wyprostowany, to salat nie będzie w całości”. Gdy pewnego dnia nasz Prorok (sallallahu alejhi we sellem) zobaczył, że ktoś podczas wykonywania salatu nie uważał na prawidła i warunki wstając z ruku, nie zatrzymał się wyprostowany i między dwoma sedżde nie siedział, oznajmił: „Jeśli umrzesz, wykonując w ten sposób salat, to w Dniu Sądu nie powiedzą o tobie, że należysz do Mojej wspólnoty”. Gdzieś indziej powiedział: „Jeśli umrzesz w tym stanie, to nie umrzesz jako ten, kto jest w religii Muhammeda (alejhisselam)”. Ebu Hurejre (radyjallahu anh) powiedział: „Tym, którego przez sześćdziesiąt lat robione wszystkie salaty nie zostaną przyjęte, jest ten, kto nie wykonywał w całości ruku i sedżde”. Zejd bin Wehb (rahmetullahi alejh) zobaczył, że ktoś nie robi w całości ruku i sedżde. Zawołał go do siebie i spytał się, od kiedy robi on w ten sposób salat. Gdy ten odpowiedział, że od czterdziestu lat, to powiedział: „Ty przez czterdzieści lat nie wykonywałeś salatu. Jeśli umrzesz, to nie umrzesz w sunnie (tj. w religii Muhammeda sallallahu alejhi we sellem)”.
Taberani (rahmetullahi alejh) w książce pt. „Evsat” powiadomił: „Gdy muzułmanin wykona ładnie salat, zrobi w całości ruku i sedżde, to salat się ucieszy i stanie się światłem. Aniołowie wzniosą go do nieba. Salat ten dla tego, kto go zrobił, będzie zmawiał dobrą dua i powie: jak ty mnie chroniłeś od tego, żebym nie był błędnie zrobiony, tak niech Allah Najwyższy ciebie chroni. Jeśli nie wykona się ładnie salatu, to stanie się on czarny. Aniołowie będą się brzydzili tego salatu. Nie wzniosą go do nieba. Taki powie: jak ty mnie zmarnowałeś, doprowadziłeś do złego stanu, tak niech ciebie Allah Najwyższy pośle na straty. Dlatego powinno starać się wykonywać salat w całości, uważać na tadil-i erkan i dobrze robić ruku, sedżde, kawme (tzn. po wstaniu z ruku wyprostować się) i dżelse (czyli usiąść między dwoma sedżde). Gdy zobaczy się też błąd u innych, powinno się im powiedzieć. Powinno się pomóc braciom w religii w prawidłowym wykonywaniu salatu. Powinno się otworzyć drogę w robieniu tumaninet (tzn. nie poruszanie się kończyn) i tadil-i erkan (być w bezruchu, jak długo trwa wypowiedzenie Suphanallah). Większość muzułmanów jest pozbawiona tego zaszczytu. Ten dar został stracony. Bardzo ważne jest doprowadzenie do dokonania tego czynu. Nasz Prorok (sallallahu alejhi we sellem) oznajmił: „Temu, kto ujawni zapomnianą sunnę, będzie dane sewab stu szehidów”.
Powinno się uważać podczas wykonywania salatu ze wspólnotą na stanie w równych szeregach. Nie powinno stać się z przodu lub z tyłu szeregu. Wszyscy powinni starać się stać w tej samej linii. Nasz Prorok (sallallahu alejhi we sellem) najpierw poprawiał szereg i potem stawał do salatu. Oznajmił: „Poprawienie szeregu jest częścią robienia salatu”. O Panie! Obdarz nas nieskończonym miłosierdziem z Twojego skarbca! Nikogo z nas nie zawróć z Właściwej Drogi!
TAJEMNICA SALATU
İmam Rabbani (kuddise sirruh) w pierwszym tomie, w 313. Liście dzieła pt. „Mektubat” oznajmił:
Po wyrażeniu wdzięczności Allahowi Najwyższemu i wypowiedzeniu salewat Jego Prorokowi (sallallahu alejhi we sellem), modlę się o to, byście zyskali wieczne szczęście. Allah Najwyższy w wielu świętych ajetach przekazuje, że do Raju wejdą ci muzułmanie, którzy dokonują prawidłowych czynów. Jak to jest z tymi prawidłowymi czynami, czy są to wszystkie dobre czyny, czy też tylko kilka z nich? Gdyby były nimi wszystkie dobre, to nikt by ich nie robił. A jeśli kilka z nich, to o które dobre czyny Mu chodzi? W końcu Allah Najwyższy, okazując łaskę, oznajmił, że prawidłowe czyny to przestrzeganie pięciu warunków, filarów islamu. Jeśli ktoś będzie bezbłędnie stosował się do pięciu fundamentów, to ma wielką nadzieję, że uratuje się z Piekła, ponieważ one są prawidłowymi czynami, które chronią człowieka od popełnienia grzechu i złych czynów. W końcu w Świętym Koranie, w Surze Ankebut, w czterdziestym piątym ajecie oznajmia w tym znaczeniu: «Wykonany bezbłędnie salat chroni człowieka przed zrobieniem brudnych, złych uczynków». Jeśli człowiekowi uda się spełnić te pięć warunków islamu, to niech złoży dziękczynienie za dary, ponieważ Allah Najwyższy głosi w Surze Nisa, w 146. ajecie w tym znaczeniu: «Jeśli uwierzycie i wyrazicie dziękczynienie, to nie ukarzę». Dlatego powinno się starać z całego serca dotrzymać tych pięciu warunków.
Z tych pięciu warunków najważniejszy jest salat, który jest filarem religii. Powinno się starać nie opuścić żadnego z jego edeb. Jeśli wykona się salat w całości, to wzniesie się podstawę islamu i położy wielki fundament. Złapie się mocną linę ratującą przed Piekłem. Niech Allah Najwyższy obdarzy nas wszystkich darem wykonywania salatu prawidłowo!
Stając do salatu, mówiąc: „Allahü ekber”, powiadamia się o tym, że: „Allah Najwyższy nie potrzebuje od żadnego stworzenia ibadet, pod żadnym względem niczego nie potrzebuje, salat ludzi nie przynosi Mu żadnej korzyści”. Zaś tekbir w salacie wskazuje na to, że: „nie mamy siły, zdolności wykonania wobec Allaha Najwyższego ibadet, który byłby Jego godny”. Z tego względu, że tesbih podczas ruku ma też to znaczenie, tekbir nie został nakazany po ruku. Gdy tymczasem został nakazany w tesbih podczas sedżde, ponieważ sedżde jest okazaniem pokory w najwyższym stopniu, uniżenia i gdy to się zrobi prawidłowo, to sądzi się, że ibadet został zrobiony w całości. W celu chronienia się od takich myśli, jak sunną jest wypowiedzenie tekbir podczas kładzenia się do sedżde i wstawania z niej, tak i nakazane zostało wypowiedzenie w tesbih do sedżde: „a’la”. Z tego powodu, że salat jest Miradżem wierzącego, zostało nakazane wypowiadanie słów, których wypowiedzeniem został zaszczycony nasz Szlachetny Prorok (sallallahu alejhi we sellem) podczas Nocy Miradż, tj. Ettehyjjatu. Dlatego ten, kto wykonuje salat, powinien robić sobie z salatu Miradż. Powinien szukać ostatecznej bliskości z Allahem Najwyższym w salacie.
Nasz Prorok (alejhi we ala alihissalatu we sellem) oznajmił: „Czas, w którym człowiek jest najbliżej Allaha Najwyższego, to czas wykonywania salatu”. Kto wykonuje salat, ten rozmawia z Allahem, błaga Go, widzi Jego wielkość i że wszystko poza Nim jest niczym. Ponieważ podczas salatu będzie się czuło lęk, przerażenie, nakazane zostało wykonanie na końcu salatu dwa razy selam, żeby znaleźć pocieszenie i ukojenie. Nasz Prorok w jednym ze świętych hadisów nakazał: „Po salatach fard wypowiadajcie 33 tesbih, 33 tahmid, 33 tekbir i jeden tehlil”. Powodem tego jest to, że przez wypowiedzenie tesbih zostaną uzupełnione braki w salacie. Zawiadamia się, że ibadet nie został wykonany w całości, należycie, godnie. Przez tahmid, wiedząc o tym, że dostąpiło się zaszczytu wykonania salatu przy Jego pomocy i Jego wstawiennictwu, okazuje się dziękczynienie za ten wielki dar. Wypowiadając tekbir, powiadamia się, że nikt poza Nim nie jest godny czczenia.
Salat, który został wykonany odpowiednio z warunkami i edeb, w ten sposób wypełnia powstałe braki i gdy okaże się wdzięczność, że zostało się nim obdarzonym, że nikt inny nie ma prawa do czczenia, a szczerym, czystym sercem wypowie się Słowa Tewhid, to ten salat może należeć do przyjętych. Taki ktoś będzie należał do tych, którzy robią salat i się uratują. O Panie! Ze względu na szacunek najwyższego z Proroków (alejhi we ala alihimussalewatu) uczyń nas Twoimi szczęśliwymi poddanymi, którzy wykonują salat i się uratują! Amin.
religia: islam
itikad: sunna
mezheb: hanefi
źródło wiedzy: Ilmihal Seadet Ebediyye, http://www.dinimizislam.com , http://www.hakikatkitabevi.com


Skocz do:




Kontakt | Islam Sunna | Wróć do góry | Wróć do forów | Wersja bez grafiki | RSS