Ocena wątku:
  • 1 Głosów - 5 Średnio
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Wierzenie sunnickie
#21
Wśród dowodów że wiara wzrasta i maleje, jest także

Prorok sall allahu alayhi wa sallam powiedział:
Cytat:„Wiara (iman) zdziera się w sercu każdego z was, tak samo jak ubrania się zdzierają, tak więc proście Allaha aby wznowił wiarę w waszych sercach.” (Przekazał al-Hâkim w al-Mustadrak, 1/4;. Al-Haythami powiedział w Madżma' al-Zawâ'id, 1/52, „Przekazane to zostało przez al-Tabarâni w al-Kabir, i ma sahih isnâd.”)
#22
RE: Wierzenie sunnickie
A ja ten dowod rozumie w ten sposob:
sciera sie, zdzieranie to: slabnie, nie jest wytrzymale,traci na sile, wartosci.
odnawiajacie to: wzmacniajcie, poprawcie
Ubranie to samo, ale stare, nie ma go wiecej, w takim samym wymiarze, taka sama ilosc materialu, nie doszywa sie wiecej materialu, ani nie odcina, nie rosnie i nie maleje, a wiec jesli porowna sie do wiary w sercu, to nie chodzi tutaj o to, ze ta wiara rosnie, czy maleje.

Nasi uczeni (wg ktorych przedstawiamy wiedze na tym forum) wyjasnili wg mezheb Eszari i Maturidi, ze wiara moze byc silna albo slaba, rosnie lub maleje swiatlo wiary, jej blask, moc. Poprzez robienie dobrych uczynkow sila wiary wzrasta, a poprzez robienie zlych maleje. Silnie wierzacy unika haram i stara sie spelniac nakazy. Slabo wierzacy nie zaprzeczy zadnemu z tych praw, jednak grzeszy. Sama wiara nie maleje i nie wzrasta, bo to, w co powinno sie uwierzyc jest dla wszystkich muzulmanow takie same i wiadome. Nie przyjda nowe nakazy, zakazy lub zasady wiary. Wierzyc, ze jakis czyn jest nakazem to co innnego i wykonywac ten czyn to co innego. Zaprzeczenie choc jednej zasadzie, nakazowi, zakazowi jest kufur. Ten kto przeczy i nie robi jest kafir. A ten kto wierzy w te zasady wiary, nakazy i zakazy, ale nie robi ich z lenistwa, ten jest grzesznikiem.

Tutaj tj na tym forum przedstawiamy wiedze, w jaka my wierzymy, a nie kazdego, kto powoluje sie na naszych uczonych i blednie te wiedze interpretuje, nie rozumie lub zle tlumaczy czy wyjasnia lub bez poznania wszystkich wyjasnien z jednego zdania wyciaga wnioski i tylko tym zdaniem udowadnia, ze ma racje.
religia: islam
itikad: sunna
mezheb: hanefi
źródło wiedzy: Ilmihal Seadet Ebediyye, http://www.dinimizislam.com , http://www.hakikatkitabevi.com
#23
Wiara powinna być stabilna, silna. Nie powinno się myśleć nawet przez chwilę o wystąpieniu z niej. Ten, kto powie, że trzy lata później odejdzie z islamu, straci w tym momencie wiarę, przestanie być muzułmaninem.

Wiara wierzącego powinna być pomiędzy lękiem a nadzieją. Powinno się bać kary Allahu teala, jednak nawet przez chwilę nie tracić też nadziei na Jego miłosierdzie. Powinno się bardzo unikać grzechów i lękać, że z tego powodu straci się wiarę. Jednakże nawet jeśli popełni się wszystkie grzechy, to nie powinno się stracić ani przez chwilę nadziei, że Allahu teala wybaczy. Powinno się żałować grzechów, okazać za nie skruchę, ponieważ postępujący w ten sposób stanie się takim, jakby w ogóle nie zgrzeszył.

Powinno się uwierzyć przed śmiercią. Umierając, zostaną ukazane wszystkie stany w ahiret. Wtedy to wszyscy niewierzący będą chcieli przyjąć wiarę. Gdy tymczasem powinno się wierzyć, nie widząc. Po zobaczeniu nie jest to wierzenie. Jednak w tym ostatnim momencie zostanie przyjęta skrucha wierzących.

Powinno się uwierzyć przed wystąpieniem jednego z wielkich znaków kyjamet, tj. przed wzejściem słońca z zachodu. Ludzie widząc to, wszyscy uwierzą, lecz ich wiara nie zostanie przyjęta, ponieważ drzwi skruchy zostaną zamknięte.

Powinno się wierzyć w to, że poza Allahu teala nikt nie zna przyszłości i tego, co jest tajemne. Przyszłość zna tylko Allahu teala. Zna się tylko to, o czym On powiadomił. Aniołowie, dżinny, szatany, a nawet prorocy nie znają przyszłości. Allahu teala poinformował jednak proroków i prawidłowych ludzi o niektórych sprawach z tej wiedzy.

Nie powinno się zaprzeczyć bez powodu i świadomie żadnego prawa dotyczącego religii, iman i ibadet. Lekceważenie nakazów lub zakazów islamu, żartowanie ze Świętego Koranu, z jednego z aniołów i proroków, a także zaprzeczenie słowem bez przymusu i bez powodu w jedną głoszoną przez nich informację jest bluźnierstwem. Zaprzeczający pod groźbą śmierci w istnienie Allahu teala, aniołów, obowiązek modlitwy salat i ablucji nie stanie się niewierzącym.

Nie powinno być się niepewnym lub wątpić w wyjaśnioną jasno przez islam niezbędną wiedzę. Nazwanie tego, co jest zakazane, że jest dozwolone, np. picie alkoholu, jedzenie wieprzowiny, hazard, lichwiarstwo, przekupstwo lub wątpienie w to, lub nazwanie zakazanym tego, co jest dozwolone, jest powodem wystąpienia z wiary.

Iman powinien być zgodny ze sposobem wierzenia głoszonym przez islam. Iman nie jest wierzeniem według swojego zrozumienia, głoszeń filozofów i naśladowców nauk ścisłych. Powinno się wierzyć zgodnie z formą głoszoną przez Proroka Muhammeda (sallallahu alejhi we sellem).

Wierzący powinien kochać tylko ze względu na Allaha i tylko ze względu na Niego odczuwać wrogość. Powinno się kochać przyjaciół Allahu teala, tj. muzułmanów i nie kochać tych, którzy swoim czynem i pismem są wrogami islamu. Serce jest miejscem tej wrogości. Nie-muzułmanów powinno traktować się uprzejmie i starać się, by poprzez poznanie naszej pięknej etyki polubili naszą religię.



Wierzenie sunnickie


Pierwszym warunkiem zostania muzułmaninem jest uwierzyć. Zaś prawidłowa wiara jest związana z prawidłowym wierzeniem sunnickim (itikad sunna). Pierwszym obowiązkiem każdego zdrowego umysłowo mężczyzny i każdej zdrowej umysłowo kobiety, którzy osiągnęli wiek dojrzałości, jest wierzyć tak, jak wierzył i powiadomił o tym Prorok Muhammed (sallallahu alejhi we sellem). Szlachetny Prorok powiadomił tylko o jednym sposobie wierzenia. Wszyscy z Jego Towarzyszy wierzyli tak, jak On przekazał. W wierzeniu nie było między nimi żadnej różnicy. Po śmierci Szlachetnego Proroka ludzie poznali islam od Towarzyszy Proroka przez słuchanie ich i zadawanie im pytań. Wszyscy oni powiadomili o tej samej wierze. Tę wiedzę powinno się poznać z książek uczonych sunnickich i według tego wierzyć. Ratunek przed mękami Piekła w Dniu Sądu Ostatecznego związany jest z prawidłowym wierzeniem. Tylko ci, którzy podążają tą drogą, uratują się przed Piekłem. Nazywa się ich „sunnitami, ehli sunnet wel dżemaat”.

W jednym z hadis-i szerif[1] zostało powiadomione: „Moja wspólnota podzieli się na siedemdziesiąt trzy grupy. Z pośród nich tylko jedna grupa uratuje się od Piekła, pozostałe pójdą tam na pewną zgubę”. Każda z tych siedemdziesięciu trzech grup twierdzi, że stosuje się do nakazów islamu i że to właśnie ona zostanie uratowana od Piekła.
W Surze Mumin 54 i w Surze Rum 32 głoszone jest w tym znaczeniu: „Każda grupa raduje się, mniemając, że znajduje się na właściwej drodze”. Jednak Prorok Muhammed (sallallahu alejhi we sellem) poinformował o oznakach, które będą charakteryzowały tę zbawioną grupę. O nich powiedział: „Ci, którzy znajdują się na Mojej drodze i Mojego Eshabu”. Ten, kto nie odczuwa szacunku do któregokolwiek z Towarzyszy Proroka, nie będzie należał do sunnitów. Ten, kto nie posiada wierzenia sunnickiego, należy do ehli bidat albo do niewierzących.

Za czasów naszego Proroka i Czterech Kalifów żadna z tych grup nie istniała. Do ich powstania zaszło wiele lat później, tj. po śmierci siedmiu wielkich uczonych fikih zwanych Fukaha-i Seb’a (radyjallahu anhum).



W itikad jest tylko jeden mezheb


W wierze, w sposobie wierzenia jest tylko jeden mezheb. Jest nim mezheb ehli sunnet wel dżemaat, ponieważ islam nakazuje wszystkim ludziom tylko jedną wiarę i jeden sposób wierzenia. Nie powinno być różnic w tym, w co powinno się wierzyć. O tych zasadach wiary i jak powinno się wierzyć Prorok Muhammed (alejhisselam) powiadomił osobiście. Szlachetny Prorok przekazał ludziom, że ich samych i wszystko, co istnieje, stworzył Allahu teala. Wyjaśnił, jak powinna wyglądać wiara, powiadomił o Jego nakazach i zakazach oraz w co powinno się wierzyć.

Nie powinno się mylić grup bidat z czteroma prawidłowymi mezheb. Muzułmanie z czterech mezheb mówią o sobie nawzajem, że są na prawidłowej drodze i darzą siebie wzajemnym szacunkiem. Zaś grupy bidat doprowadzają do podziału wśród muzułmanów. Uczeni islamscy powiadomili jednogłośnie, że nie dojdzie do połączenia się tych czterech mezheb w jedną. Allahu teala nie chce połączenia mezheb. Chce, żeby były one osobno. W ten sposób ułatwia religię. W Świętym Koranie Allahu teala głosi: „O wierzący! Przylgnijcie do religii Allaha. Nie odchodźcie od siebie nawzajem”[2]. Hazrat Ebussuud Efendi[i] wyjaśnił ten święty ajet w ten sposób: „Rozdzieliwszy się, nie odchodźcie od prawidłowej wiary jak wyznawcy ehli kitab, gdy rozbili się na części! Nie dzielcie się jak w okresie ignorancji, gdy walczyliście ze sobą!”. Hazrat Ibni Hadżer Mekki Hejtemi powiedział: „Ehli bidat to ten, kto przyjmuje inne wierzenie od sunny. Wszyscy ci, którzy doprowadzają do powstania tego, czego nie ma w islamie, są ehli bidat[3].



Imamowie mezheb w wierzeniu i w czynach


Tabiin poznali islam od Towarzyszy Proroka. Od nich uczyli się Tebe-i Tabiin, którzy w wiedzy religijnej zyskali wysoki stopień. Wśród nich wykształcili się wielcy imamowie, którzy osiągnęli stopień mutlak mudżtehid. Oni posiadali też swój mezheb w czynach. Każdy z nich swoim idżtihad doprowadził do powstania praw i był nazywany uczonym tej mezheb. Mezheb większości z tych uczonych zostały zapomniane, ponieważ nie zostały spisane. Tylko idżtihad czterech wielkich Imamów zostały zapisane w księgach, były przechowywane przez ich uczniów i zostały rozpowszechnione wśród muzułmanów.

Czterech wielkich Imamów pokazało wszystkim muzułmanom na świecie prawidłową drogę i stało się powodem tego, że Drogę Muhammeda (alejhisselam) poznaliśmy niezmienioną. Pierwszym z nich jest Imam a’zam Ebu Hanife Numan bin Sabit, który jest największym spośród uczonych islamskich, przewodnikiem muzułmanów sunnitów. Drugim jest Imam Malik bin Enes, trzecim Imam Muhammed bin Idris Szafii, a czwartym Imam Ahmed bin Hanbel (rahmetullahi aleyhim edżmain). Dwóch uczniów tych czterech uczonych zyskało bardzo wysoki stopień w wiedzy o iman. W ten sposób doszło do powstania dwóch mezheb iman. Wiara powiadomiona w Świętym Koranie i w hadis-i szerif jest zgodna z wiarą głoszoną przez tych dwóch uczonych. To oni rozpowszechnili na całym świecie wiedzę o wierze Fyrka-i nadżijje, czyli sunnę. Jednym z nich jest Ebu Mansur Maturidi, a drugim Ebul Hasen Ali Eszari.

Tych dwóch imamów powiadomiło o wierze tak samo. Kilka różnic, które pomiędzy nimi istnieją, nie są ważne. W słuszności są tacy sami. Uczeni islamscy są wychwalani w Świętym Koranie. W jednym ze świętych ajetów głoszone jest w tym znaczeniu: „Jeśli nie wiecie, to pytajcie się tych, którzy wiedzą (alim)”[4]. Hazrat Imam Szarani oznajmił: „Hadis-i szerif wyjaśniają Święty Koran. Imamowie mezheb wyjaśnili hadis-i szerif. Zaś uczeni islamscy wyjaśnili słowa imamów mezheb. Nie jest możliwe poznanie ze Świętego Koranu wiedzy o taharet (oczyszczanie z brudu), ile rekat mają modlitwy salat, jakie wypowiada się tesbih w ruku i w sedżde, jak wykonuje się salat świąteczny i pogrzebowy, jaka jest granica bogactwa w zekat, jakie są fard w poście i w hadżdż”.

Obecnie w wielkim niebezpieczeństwie znajdują się ci, którzy nie są podporządkowani jednemu z tych czterech Imamów. Tacy zeszli z prawidłowej drogi.

[1] Abdulhaki Dehlewi, Imam Rabbani

[2] Al Imran 103

[3] Fetawa-ji hadisijje

[4] Sura Nahl 43

[i] Ebussuud Efendi (1492-1574), jeden z najsłynniejszych uczonych osmańskich tefsir, fikih i w innych naukach, jeden z wielkich weli, przez 30 lat był trzynastym szejh-ul-islam w Państwie Osmańskim. Najsłynniejszym z jego wielu dziel jest tefsir pt. İrşâdü Akl-is-Selîm, który jest też bardzo ceniony i wychwalany przez uczonych islamskich. Pisząc ten tefsir, skorzystał on z wiedzy 3 000 uczonych islamskich i z 1 700 godnych zaufania innych tefsir.
[/align]
religia: islam
itikad: sunna
mezheb: hanefi
źródło wiedzy: Ilmihal Seadet Ebediyye, http://www.dinimizislam.com , http://www.hakikatkitabevi.com


Skocz do:




Kontakt | Islam Sunna | Wróć do góry | Wróć do forów | Wersja bez grafiki | RSS