Ocena wątku:
  • 1 Głosów - 5 Średnio
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Wierzenie sunnickie
#11
Temat wiary i uczynków omówiony tutaj:
http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=458
#12
Odp wg uczonych sunnickich przedstawiona tutaj:

http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=459

[abu anas]:
nie wiem jak, ale temat przeniósł się tutaj: http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=460
religia: islam
itikad: sunna
mezheb: hanefi
źródło wiedzy: Ilmihal Seadet Ebediyye, http://www.dinimizislam.com , http://www.hakikatkitabevi.com
#13
Wg wierzenia sunnickiego:
Czyny nie sa czescia wiary. Wiara nie wrosnie i nie zmaleje.

Ponizej zebrane z poprzednich postow informacje na ten temat:

Powiedzenie przez Imama Szafi’ego i niektórych innych uczonych: uwierzyć, powiedzieć i wykonywać ibadet (czyny poprzez, które czci się Allaha Najwyższego) głosi o dojrzałej wierze (iman). Jednogłośnie zostało oznajmione tez, że ten, kto powie o sobie, że jest wierzącym, to jest tym, kto posiada wiarę.

Święte ajety i święte hadisy powiadamiające o wzroście i zmniejszaniu się wytłumaczył Imam a’zam Hanife w ten sposób: „Jeśli chodzi o wiarę Towarzyszy Proroka (Sahabe), to oni uwierzyli (na poczatku) we wszystko za jednym razem. Potem od czasu do czasu wiele spraw zostało obowiązkiem (fard). W to uwierzyli pojedyńczo. W ten sposób ich wiara z czasem się powiekszyła. Ten stan dotyczy tylko Sahabe. O wierze późniejszych muzułmanów w ten sposób się nie pomyśli”.

Imam Hanefi oznajmił też: „Wzrost wiary, jej ciąg oznacza trwanie przez długi okres czasu. I tak np. Sahabe wierzyli najpierw w malo spraw. Gdy przyszły nowe nakazy, to ich wiara się powiekszyła. (Oprocz tego z powodu tego, że z czasem zostały zniesione tez niektóre prawa, zmniejszyła się ich wiary czyli sprawy, w które powinno się uwierzyć. To dotyczy tylko Sahabe i mialo miejsce do śmierci naszego Proroka (sallallahu alejhi we sellem)). Wzrost wiary znaczy wzrost nuru (światła wiary) w sercu. To światło wzrasta poprzez robienie ibadet i zmniejsza się poprzez popełnianie grzechow. (źródło: Szerh-y Mewakyf, Dżewheret-ut-tewhid)

Hazrat Abdulgani Nablusi oznajmił: „Krotko mowiąc, wiara nie zmniejszy się i nie powiększy. Sila wiary się powiększy. Poprzez malo czy duzo ibadet wzrasta dojrzałość wiary, jej wartość. Takim znaczeniem obdarzono sw.ajety i sw. hadisy, które powiadamiaja o wzroście lub zmniejszaniu się wiary. (Hadika)
Hazrat Imam Eszari oznajmił: „Ten, kto uwierzy w to, do czego uwierzenia zaprosił Allahu teala i nasz Prorok, odejdzie z wiary tylko poprzez kufur (bluźnierstwo), żaden grzech nie doprowadzi do tego, że straci on wiarę”.

Wiara to: wierzyc w oczywiste szesc podstaw. Te szesc podstaw nie zwiększy się i nie pomniejszy. Uczeni islamscy wyjaśnili, że jest to wzrost światła (nuru), siły wiary.
Definicja iman (wiary) to: uwierzyć i potwierdzic sercem to, o czym Allahu teala powiadomił Muhammeda (alejhisselam), czyli w szesc zasad (Amentu) i we wszystkie zakazy i nakazy.

Wiara może być slaba lub silna.

W świętych ajetach nakazane jest wierzącym, żeby robili ibadet, unikali grzechow (Sura Dżuma: 9, Al Imran:130, Hadż: 50, Inszikak: 25, Tin: 11). Te ajety rozpoczynaja się slowami: “O wierzący…”
I tak np.: “O wierzący, gdy zostanie wyrecytowany Ezan dla salatu piatkowego, to biegnijcie wspominac Allaha”. (Dżuma:9)
Te ajety wskazuja tez na to, ze iman jest czyms innym od ibadet. Najpierw powinno sie uwierzyc. Nakazy obowiazuja wierzacych.

Ten święty ajet pokazuje wyraznie, ze czyny są osobno od wiary:
„Tego, kto spełni dobre dzieło - czy to .mężczyzna, czy kobieta - i jest wierzącym, My ożywimy życiem wspaniałym, i takim wypłacimy ich wynagrodzenie
czymś piękniejszym niż to, co czynili.” (Nahl:97)

Zostalo powiadomione przez uczonych jednogłośnie, że ten, kto zmarl zaraz po uwierzeniu ( a wiec jest bez czynow), jest wierzącym.

Niektorzy z uczonych sunnickich wskazali na ten święty ajet jako dowod, że iman tj. światło wiary wzrasta lub zmniejsza się:
„Jedynie wierzący są tymi, którym wzrasta wiara, gdy czytają ajety Allaha”. (Anfal:2)

Muzułmanin, ktory jest grzesznikiem, po odbyciu kary pójdzie do Raju. Święty Hadis: “Odejdzie wiara od tego, kto cudzołoży i pije alkohol” powiadamia, że grzesznicy nie sa dojrzałymi wierzącymi. Słowa: “Wiara to potwierdzenie sercem, wypowiedzenie jezykiem i czyny spelniane czesciami ciala” maja takie znaczenie: Wiara u człowieka jest jak w jego ciele glowa. Czesci ciala takie jak: reka, ramie sa jak czyny. Człowiek moze byc bez reki, ramienia, jednak bez glowy nie. Opisujac normalnego czlowieka opisuje sie go ze wszystkimi czesciami ciala. Jesli nie ma niektorych czesci ciala, to dalej jest czlowiekiem. Podobnie do tego w opisie dojrzalego muzulmanina dolączono tez czyny. Jak mowi sie o kims, kto nie ma rak i nog, ze jest jak “zyjace zwloki”, tak i o tych, ktorzy popelniaja duze grzechy mowi sie, ze “nie jest wierzacym” w tym znaczeniu, ze nie jest dojrzalym, doskonalym wierzacym. (Ihja)

Ci, co mowia, że “Iman wzrosnie, zmaleje” mysla, ze rzeczywiscie iman wzarasta i maleje. Gdy tymczasem wiara to uwierzyc w zasady powiadomione w Amentu. Nie wierzenie w jedna z nich jest kufur. Z tego wzgledu iman z czasem nie zmniejszy sie i nie powiekszy. Powiedzenie bez wyjasnienia “iman wzrasta, maleje” jest kufur. Mozna powiedziec: “Blask imanu wzrasta, zmniejsza sie”.
Gdyby czyn byl czescia wiary, to kazdy, kto popepnil grzechy bylby kafir (niewierzacym). Nie pozostałlby zaden muzulmanin. Choc zostalo powiadomione w swietych hadisach, że niektore dobre uczynki, zalety sa wiazane z imanem, a niektore zle uczynki, zla sa wiazane z kufur, to jednak one zostały w ten sposob powiadomione dla powiadomienia o waznosci tych dobrych i zlych uczynkow, o ich sile. I tak “Wstyd jest galęzią wiary”, “Czystosc jest polowa wiary” i “Wiara to salat”. Za pomoca innych ajetow i hadis rozumie sie, ze one nie sa czescia iman lub kufur.

Hazrat Muhammed Hadimi oznajmił:”Mutezile (i wehhabi) uwazaja czyny za czesc wiary. Mowia, że ten, kto nie robi ibadet, nie posiada wiary. Ibadety wplywaja na upiekszenie, udoskonalenie wiary. Sa jak galezie drzewa. Wiara nie zwiekszy sie poprzez robienie ibadet, ani nie zmniejszy poprzez popelnianie grzechow. Imam a’zam Ebu Hanife i Imam Malik i Imam Ebu Bekir Ahmed Razi i wielu innych wielkich uczonych w ten sposób powiedzieli. Iman znaczy calkowicie uwierzyc. Nie ma jego zwiekszania sie, zmniejszania. Wzrost wiary w sercu znaczy, że przeciwnie do tego maleje kufur. A cos takiego nie jest mozliwe. Slowa uczonych mowiace, ze iman wzrosnie, zmaleje znacza, że sam iman nie wzrosnie i nie zmaleje, lecz jego siła wzrosnie lub zmaleje, zostały wyjasnione w ksiazce pt. “Mewakyf”, ponieważ wiara Proroka nie jest jak wiara jego wspolnoty, sprawdzanie tego, co sie uslyszało rozumem, nauka nie jest jak wiara tego, kto uslyszal i uwierzył. (Wiara Ewlija nie jest taka sama jak tych, co nie maja pojecia o tasawwuf). (Berika)
Bez wzgledu na to, jak duzo czlowiek robi ibadet, nie powinno sie myslec, ze z powodu ibadet na pewno pojdzie do Raju. Obowiazkiem poddanego jest robic ibadet.
religia: islam
itikad: sunna
mezheb: hanefi
źródło wiedzy: Ilmihal Seadet Ebediyye, http://www.dinimizislam.com , http://www.hakikatkitabevi.com
#14
Największym złem jest nie wierzyć w Allaha Najwyższego, być ateistą. Nie wierzyć w to, w co powinno się uwierzyć, jest bluźnierstwem. Nie uwierzyć Muhammedowi (alejhisselam) jest kufur. Uwierzyć sercem i potwierdzić słowem to wszystko, o czym Allah Najwyższy przekazał Muhammedowi (alejhisselam), nazywa się iman. Jeśli przeszkodzono w wypowiedzeniu zasad wiary, to zostanie wybaczone ich niepowiedzenie. Powinno się unikać słów, które religia islamska zalicza do oznak kufur. Lekceważenie jednego z nakazów lub zakazów islamu, wyśmiewanie się ze Świętego Koranu, aniołów, Proroków (alejhimussalewatu weteslimat) jest oznaką kufur. Zaprzeczyć, znaczy, po usłyszeniu nie uwierzyć, nie potwierdzić. Wątpić jest też zaprzeczeniem. Są trzy kategorie kufur: dżehli, dżuhudi i hukmi.
I- Kufr-i dżehli: bluźnierstwo niewierzących, które zostało popełnione z powodu ignorancji, nieusłyszenia, niemyślenia. Są dwa rodzaje ignorancji:
1- Prymitywna: takich ludzi zna się jako ciemnych. U nich nie ma błędnego itikad. Są jak zwierzęta, ponieważ człowieka od zwierzęcia odróżnia wiedza i rozumowanie. Oni są gorsi od zwierząt, ponieważ zwierzęta robią postępy w tym, do czego zostały stworzone.
2- Dżehl-i murekkeb: błędny, niewłaściwy itikad. Podobnie jest z itikad filozofów greckich i itikad muzułmanów z jednej z siedemdziesięciu dwóch grup bidat, którzy nie są podporządkowani temu, co zostało im jasno powiadomione. Ta ignorancja jest gorsza od pierwszej. Jest to choroba, na którą lekarstwo jest nieznane.
II- Kufr-i dżuhudije zwany też kufr-i inadi: być niewierzącym świadomie, upierając się. Powstaje wskutek pychy, miłości do wysokich stanowisk lub lęku przed zawstydzeniem. Bluźnierstwa Faraona i jego towarzyszy, Herakliusza, Imperatora Bizancjum należą do nich.
III- Kufr-i hukmi: niewierzącym staje się ten, kto słowa i czyny uznane przez islam jako oznaki niewiary wypowie i zrobi, choć sercem wierzy i mówi, że jest wierzącym. W islamie gloryfikowanie tego, co nakazano poniżać i poniżanie tego, co nakazano gloryfikować, jest kufur.
1- Kufur jest powiedzieć, że Allah Najwyższy patrzy na nas z Tronu lub nieba.
2- Kufur jest powiedzieć: „Jak ty się nade mną znęcasz, tak niech nad tobą znęca się Allah Najwyższy”.
3- Kufur jest powiedzieć o jakimś muzułmaninie, że jest on dla tego kogoś jak żyd.
4- Kufur jest powiedzieć o kłamstwie, że Allah Najwyższy wie, że to prawda.
5- Kufur jest wypowiedzieć słowa poniżające aniołów.
6- Kufur jest wyrażać się poniżająco o Świętym Koranie, a nawet o jednej literze z niego; nie wierzyć w jedną literę z niego.
7- Kufur jest przy akompaniamencie instrumentów muzycznych recytować Święty Koran.
8- Nie wierzyć w prawdziwy Tewrat i Indżil, poniżanie ich jest kufur. (Obecnie nie ma prawdziwych Tewrat i Indżil).
9- Czytając Święty Koran niewłaściwymi literami, powiedzieć: „To właśnie jest Koran” – jest kufur.
10- Wyrażać się poniżająco o prorokach jest kufur.
11- Nie wierzyć w jednego z dwudziestu pięciu Proroków (alejhimussalewatu wetteslimat), których imiona podane są w Świętym Koranie, jest kufur.
12- Kufur jest powiedzieć o tym, kto spełnia dużo dobrych uczynków, że jest lepszy od Proroka.
13- Kufur jest powiedzieć, że prorocy byli potrzebującymi. Ponieważ niedostatek, w którym żyli, był na ich życzenie.
14- Niewierzącym zostanie ten, kto uwierzy mówiącemu o sobie, że jest prorokiem.
15- Kufur jest wyśmiewać się z tego, co będzie w ahiret.
16- Mówiąc, że nie jest to zgodne z logiką i techniką, nie wierzyć w męki w grobie i podczas Końca Świata, jest kufur.
17- Kufur jest nie wierzyć w to, że w Raju zobaczy się Allaha Najwyższego i powiedzieć, że nie chce się Raju, chce się Allaha Najwyższego.
18- Nie wierzyć w islam i mówić, że omeny, technika są lepsze od wiedzy religijnej, jest kufur.
19- Kufur jest powiedzieć: „Czy będę robił salat, czy nie robił, to jest to samo”.
20- Powiedzieć, że się nie da zekatu, jest kufur.
21- Powiedzieć, że gdyby lichwiarstwo było dozwolone, to by się nim trudniło, jest kufur.
22- Powiedzieć, że dobrze by było, gdyby tyrania była dozwolona, jest kufur.
23- Dać biedakowi z majątku, który pochodzi z haram i oczekiwać za to sewab. Jeśli biedak wie o tym, że te pieniądze pochodzą z haram, to kufur jest robienie przez biedaka dobrej dua dla dającego.
24- Powiedzieć, że kyjas (porównywanie praw) Imama a’zama Ebu Hanify nie jest prawidłowe, jest kufur. Wehhabici z tego powodu zostają niewierzącymi.
25- Nie być zadowolonym z jednej ze znanych sunien.
26- Gdy się usłyszy święty hadis: „Między Moim grobem a minberem (Rawda-i mutahhara) jest jeden z ogrodów Raju”, powiedzieć, że poza minberem, matą z wikliny i grobem nic innego się nie widzi, jest kufur.
27- Nie wierzyć w wiedzę religijną, poniżać ją oraz uczonych islamskich jest kufur.
28- Kto powie, że chce być niewierzącym, ten w chwili złożenia tej intencji staje się niewierzącym.
29- Jeśli ktoś chce, żeby ktoś inny został niewierzącym, ponieważ podoba mu się kufur, zostaje niewierzącym.
30- Wypowiadający z własnej woli słowa, o których wie, że są one powodem kufur, zostaje niewierzącym. Jeśli nie wie, to według większości uczonych też zostaje niewierzącym.
31- Kufur jest świadomie popełniać czyn, o którym się wie, że jest on powodem kufur. Jeśli popełni się go nieświadomie, to według wielu uczonych to też jest kufur.
32- Opasać się sznurem duchownych chrześcijańskich i specjalnie ubrać coś, co należy do kufur, jest kufur. Handlowcom w krajach nie-muzułmańskich używanie tego też jest kufur. Ubieranie tego dla żartów, rozbawienia innych również jest kufur.
33- W święta niewierzących używać tak jak oni tego, co oni specjalnie w ten dzień używają, prezentować to niewierzącym, jest kufur.
34- Powinno się bać wypowiadania słów kufr-i hukm dla pokazania, że jest się mądrym, posiada się dużo wiedzy, jest się literaturoznawcą lub żeby innych zadziwić, rozśmieszyć, ucieszyć lub żeby wyśmiać. Podobnie jest, gdy się wypowie te słowa w gniewie.
35- Jeśli ktoś, obgadując kogoś, powie, że go nie obgaduje, tylko mówi o tym, co ten ma. Powiedzenie w ten sposób jest kufur.
36- Gdy dziewczynę, którą wydano za mąż, gdy była dzieckiem, a która stała się dojrzała, spyta się o wiarę, religię islamską, a ona nie odpowie, to dojdzie do rozwodu i stanie się ona niewierząca. Podobnie jest z mężczyzną.
37- Jeśli ktoś powie temu, kto zabił lub rozkazał zabić (niesprawiedliwie) muzułmanina, że ten dobrze zrobił, to taki stanie się niewierzącym.
38- Powiedzieć o tym, kogo zamordowanie nie jest wadżib, że powinno się go zabić, jest kufur.
39- Powiedzieć oprawcy, który niesprawiedliwie kogoś pobił lub zabił, że dobrze zrobił, że tamten na to zasłużył, jest kufur.
40- Kłamiąc, powiedzieć komuś: „Allah Najwyższy wie, że ja twoje dziecko bardzo kocham” – jest kufur.
41- Jeśli powie się temu, kto komuś na wysokim stanowisku powiedział: „Jerhamukallah”, gdy on kichnął, że w ten sposób się nie mówi do starszych, to jest to kufur.
42- Lekceważąco traktować obowiązki religijne, nie wierzyć w to, że salat, post, dawanie zekatu jest obowiązkiem, jest kufur.
43- Stracić nadzieję w miłosierdzie Allaha jest kufur.
44- Rzeczy, pieniądze, które same w sobie nie są haram, ale z zaistniałego powodu stały się haram nazywa się haram-i li gajrihi. Tak jest z rzeczami, które zostały ukradzione i zdobyte w zakazany sposób. Nazwanie ich helal nie jest kufur. Takie, które są w istocie haram, jak padlina, wieprzowina, wino nazywa się haram-i li ajnihi. Nazywanie ich helal jest kufur.
45- Powiedzieć o grzechach, które są znane jako kategorycznie zakazane, że są dozwolone, jest kufur.
46- Poniżać to, co islam darzy wartością, jak Ezan, meczet, książki o religii islamskiej, jest kufur.
47- Wiedząc, że jest się bez ablucji, robić salat, jest kufur.
48- Mimo że się zna kyble, robić salat w innym kierunku, jest kufur. Kto powie, że salatu nie trzeba robić w stronę kyble, stanie się niewierzącym.
49- Powiedzieć o jakimś muzułmaninie, że jest niewierzącym, żeby pokazać, że on jest zły, nie jest kufur. Jednak chcieć, żeby ten został niewierzącym, jest kufur.
50- Nie przywiązując wagi do grzechu, grzeszyć, jest kufur.
51- Nie wierzyć w to, że powinno się robić ibadet i unikać grzechów, jest kufur.
52- Wierzyć w to, że zebrane podatki należą do majątku sułtana, jest kufur.
53- Uważać za dobre nabożeństwa, ceremonie religijne niewierzących, bez powodu opasywać się sznurem ich duchownych, używać oznak kufur i okazywać, że się je lubi, jest kufur.
54- Przysięgający z własnej woli o czymś, gdy powie: „Niech stanę się niewierzącym, żydem, jeśli coś u kogoś jest lub czegoś nie ma”, to obojętnie, czy to coś jest czy tego nie ma, on wypowiedział z własnej woli kufur.
55- Powiedzieć, że gdyby cudzołóstwo, stosunek analny, lichwa, kłamstwo, które w każdej religii są zakazane, były dozwolone, to by się to zrobiło, jest kufur.
56- Powiedzieć, że się wierzy Prorokom (alejhimussalewatu wetteslimat), ale nie wie się, czy Adem (alejhisselam) jest prorokiem, jest kufur.
57- Ten, kto nie wie o tym, że Muhammed (alejhisselam) jest Ostatnim Prorokiem, jest niewierzącym.
58- Jeśli ktoś powie: „Jeśli prawidłowe jest to, co powiedzieli Prorocy, to my się uratowaliśmy” – stanie się niewierzącym. (Jeśli mówiąc te słowa, będzie miał wątpliwości, to stanie się niewierzącym).
59- Jeśli komuś powie się, żeby przyszedł robić salat, a on odpowie, że nie będzie robić, stanie się on niewierzącym. Jednak jeśli chciał powiedzieć, że na jego słowo nie zrobi, ale ze względu na nakaz Allaha Najwyższego zrobi, to nie stanie się niewierzącym.
60- Jeśli komuś się powie, żeby nie obcinał brody więcej niż jedna garść lub obciął to, co jest ponad garść, lub obciął paznokcie, ponieważ to jest sunną Wysłannika Allaha (sallallahu alejhi we sellem), a ten odpowie, że nie obetnie, to stanie się on niewierzącym. Podobnie jest z pozostałymi sunnami. (Powiedzieć: „Z powodu twoich słów nie zrobię, ale zrobię to, bo jest to sunną Wysłannika Allaha” – nie jest kufur. Jeśli powie się to z zamiarem zaprzeczenia, to wtedy jest to kufur).
61- Jeśli ktoś powie komuś podczas podcinania wąsów, że to się do niczego nie przyda, to istnieje obawa, że mówiący w ten sposób popełnił kufur. (Podcinanie wąsów należy do sunny. Sunny nie potraktował on poważnie).
62- Jeśli mężczyzna ubierze się od stóp do głowy w ubranie z jedwabiu i ktoś powie o tym: „Niech będzie to ubranie tobie pobłogosławione”, to niech się obawia, że doszło do kufur.
63- Jeśli ktoś popełni taki mekruh jak: położy się z nogami wyciągniętymi w stronę kyble lub w stronę kyble napluje, lub w stronę kyble się załatwi i jeśli powie się mu, żeby tak nie robił, bo to jest mekruh, a ten odpowie: „Gdyby tylko takie były moje grzechy”, to zachodzi obawa, że wypowiedział on kufur. To znaczy, z powodu uznania mekruh za coś nieważnego.
64- Jeśli czyjś służący wejdzie do domu i pozdrowi swojego pana, a znajdujący się przy jego panu powie, żeby ten milczał, że jak to można dać pozdrowienie swojemu panu, to ten, kto to powiedział, stanie się niewierzącym. Jeśli zostało to powiedziane, żeby pouczyć o zasadach zachowania się i chciało się powiedzieć, że powinno się dawać pozdrowienie sercem, to nie jest to kufur.
65- Powiedzieć, że wiara zmaleje lub powiększy się, jest kufur. Ale jeśli powie się, że z powodu osiągnięcia doskonałości, zyskania prawidłowej wiedzy, to nie jest kufur.
66- Powiedzieć, że kyble są dwa, jeden w Kaabe, a drugi w Jerozolimie, jest kufur. Ale jeśli powie się, że Bejt-i Mukaddes w Jerozolimie był kyble, a potem stała się Kaabe, to nie jest to kufur.
67- Niech obawia się, że jest w kufur ten, kto któregoś z uczonych islamskich bez powodu nie szanuje, obraża, przeklina.
68- Powiedziane jest, że zostanie niewierzącym ten, kto powie, że milczenie podczas jedzenia jest dobrym zwyczajem u zaratustrian albo że czymś dobrym jest u zaratustrian współżycie z żoną, gdy ta miesiączkuje lub jest w okresie poporodowym.
69- Jeśli komuś powie się, że jest on muzułmaninem, a on odpowie inszaallah i nie wyjaśni tego, to jest to kufur.
70- Powiedziano, że niewierzącym zostanie ten, kto powie temu, komu zmarło dziecko, że Allah Najwyższy potrzebował to dziecko.
71- Jeśli jakaś kobieta opasze się czarnym sznurem i spyta się ją, co to jest, a ona odpowie, że to jest sznur zakonników, to zostanie ona niewierzącą.
72- Jeśli ktoś, jedząc pożywienie z haram, powie Bismillah, to zostanie niewierzącym. Podobnie jest z haram-i li ajnihi czyli takimi haram, jak: padlina, wino. Nie jest tak z haram-i li-gajrihi, jak np.: powiedzieć besmele, jedząc ukradzione jedzenie, nie jest kufur. Ukradzione mienie nie jest samo w sobie haram, tylko jego kradzież jest haram.
73- Zgadzać się z czyimś kufur, jest kufur. Różne są zdania uczonych, czy zostanie niewierzącym ten, kto komuś złorzecząc, powie, żeby Allah Najwyższy odebrał mu życie jako niewierzącemu. Zgoda na kufur, jest kufur. Jednak jeśli z powodu czyjejś tyranii i niepodporządkowania się nakazom Allaha Najwyższego, wyraża się zgodę na to, żeby taki ktoś otrzymał wieczną i srogą karę, to nie jest to kufur.
74- Jeśli ktoś powie: „Allah Najwyższy wie, że ja tego czynu nie popełniłem”, choć wie, że popełnił, to zostanie niewierzącym. Rzuci na Allaha Najwyższego oszczerstwo, że jest On ignorantem.
75- Jeśli ktoś poślubi kobietę bez świadków, a ta kobieta oraz ten mężczyzna powiedzą, że ich świadkami są Allah Najwyższy i Prorok, to oboje staną się niewierzącymi, ponieważ nasz Prorok (sallallahu alejhi we sellem) za życia nie wiedział o sprawach, których nie widział. Powiedzieć, że wiedział o tym, czego nie widział, jest kufur. (O tajemnych sprawach, o tym czego się nie widzi, wie Allah Najwyższy i ci, których On powiadomił).
76- Niewierzącym zostanie ten, kto powie, że wie o tym, co zostało ukradzione i o tajemnicach oraz ten, kto mu uwierzył. Jeśli powie, że dżinn go informuje, to zostanie niewierzącym. Prorocy i dżinny nie znają tajemnic. (Tajemnice zna Allah Najwyższy i ci, których On powiadomił).
77- Powiedziano, że jeśli ktoś będzie chciał przysiąc na imię Allaha Najwyższego, a ktoś inny powie, że nie chce przysięgi na Allaha Najwyższego, że chce przysięgi na jego rozwód i honor, to zostanie on niewierzącym.
78- Powiedziano, że zostanie niewierzącym ten, kto powie komuś, kogo nie lubi, że twarz tamtego jest dla niego, jak tego, kto odbiera życie, tj. Azraila (alejhisselam), który należy do czterech wielkich aniołów.
79- Powiedziane jest, że zostanie niewierzącym ten, kto powie: „Fajnie jest nie robić salatu” i ten, kto na zaproszenie kogoś: „Chodź, zrobimy salat”, odpowie: „Robienie salatu jest dla mnie ciężkim czynem”.
80- Zostanie niewierzącym ten, kto powie: „Allah Najwyższy jest moim świadkiem w niebie”, ponieważ rzuca się oszczerstwo, że Allah Najwyższy jest w jakimś miejscu. Allah Najwyższy jest pozbawiony miejsca, tzn. nie potrzebuje żadnego miejsca.
81- Zostanie niewierzącym ten, kto powie: „Allah jest ojcem”.
82- Gdy ktoś powie, że Wysłannik Allaha po jedzeniu oblizywał palce, a ktoś inny dopowie: „To jest złe zachowanie, nieładnie tak”, ten zostanie niewierzącym.
83- Zostanie niewierzącym ten, kto powie o Proroku Muhammedzie (sallallahu alejhi we sellem), że był czarny. (Rozpowszechnione jest wołanie na czarne psy „Arab”, a nazywanie żuka leśnego „Czarną Fatmą”. Powinno się przed tym chronić).
84- Dzienna racja żywności pochodzi od Allaha Najwyższego. Bluźnierstwem jest powiedzieć: „Jednak poddany powinien działać”, ponieważ działanie człowieka pochodzi też od Allaha Najwyższego.
85- Zostanie niewierzącym ten, kto powie, że lepiej jest być nazarejczykiem niż żydem, być niewierzącym Amerykaninem niż komunistą. Powinno się powiedzieć, że żyd jest gorszy od nazarejczyka, a komunista od chrześcijanina.
86- Zostanie niewierzącym ten, kto powie, że woli być niewierzącym niż zdrajcą.
87- Zostanie niewierzącym ten, kto powie: „Co mam do roboty na spotkaniu religijnym?” albo „Kto jest w stanie robić to, o czym mówią uczeni islamscy?”, albo pogardzi opinią uczonych islamskich i powie: „Do czego nadają się słowa ludzi religii?”.
88- Jeśli ktoś powie kufur, a ktoś się będzie z tego śmiał, to razem ze śmiejącym się zostają niewierzącymi. Jeśli śmiech jest konieczny, to nie jest to kufur.
89- Jeśli ktoś powie, że duchy Ewlija są zawsze obecne, że wiedzą, to straci wiarę. Jeśli powie, że będą obecne, to nie jest to kufur. (Duchy Ewlija nie mogą być obecne i widzieć tak jak widzi Allah Najwyższy. Są obecne w miejscu, w którym się je wspomina. Nim się ich nie wspominało, nie było ich tam).
90- Zostanie niewierzącym ten, kto powie, że nie zna islamu lub że go nie chce.
91- Jeśli ktoś powie, że gdyby Adem (alejhisselam) nie zjadł pszenicy, to byśmy nie byli źli, nie należeli do Piekła, jest kufur. Istnieje różnica zdań, czy jest to kufur, jeśli powie się, że nie byłoby nas na świecie.
92- Jeśli ktoś powie, że Adem (alejhisselam) tkał tkaniny, a ktoś na to odpowie, że w takim razie jesteśmy dziećmi tkacza, to stanie się niewierzącym.
93- Jeśli ktoś popełni mały grzech, a ktoś inny powie mu, żeby okazał skruchę, a ten na to odpowie, że on nic takiego nie zrobił, żeby okazywać skruchę, to stanie się niewierzącym.
94- Jeśli jeden do drugiego powie: „Chodźmy do uczonego w religii” lub: „Przeczytajmy książki ilmihal, fikh, żeby poznać wiedzę o religii”, a ten drugi odpowie: „Co ja będę robił z tą wiedzą?”, to stanie się on niewierzącym, ponieważ potraktował lekko wiedzę religijną.
95- Kto znieważa książki tefsir i fikh, nie uważa że są dobre, oczernia je, ten zostaje niewierzącym.
96- Jeśli spyta się kogoś, jakiego jest on pochodzenia, jakiej narodowości, kim są imamowie jego szkoły w itikad i w czynach, a pytany nie będzie wiedział, to stanie się niewierzącym.
97- Kto mówi o stanowczych haram, że są one helal, ten zostaje niewierzącym. (Niebezpiecznie jest mówić o tytoniu, że jest haram).
98- Kufur jest wyrażenie pragnienia, żeby to, co jest haram we wszystkich religiach, zostało helal, jak: cudzołóstwo, stosunek analny; po najedzeniu się, dalej jeść; dawać - brać lichwę. Życzenie, żeby wino stało się helal, nie jest kufur, ponieważ nie jest zakazane we wszystkich religiach.
99- Święty Koran używać w żartach i próżnym gadaniu jest kufur.
100- Stanie się niewierzącym ten, kto powie do kogoś o imieniu Jahja: „Jahja! Huz-il-kitabe ”. Jest to wyśmiewanie się ze Świętego Koranu. Podobnie jest z czytaniem Świętego Koranu przy muzyce, piosenkach, podczas zabawy.
101- Niebezpieczne jest, gdy się powie: „Teraz przyszedłem Bismillah . Gdy na widok dużej ilości czegoś powie się: „Mahalakallah” i nie zna się znaczenia tego, to jest to kufur.
102- Niebezpieczne jest, jeśli ktoś powie: „Teraz ciebie nie przeklnę, przeklinanie nazwali grzechem”.
103- Niebezpiecznie jest powiedzieć komuś, że stał się nagi jak cielę Dżebraila, jest to wyśmiewanie się z aniołów.
104- Istnieje obawa, że kufur jest przysięganie na swoją głowę lub głowę syna, jeśli nawet użyje się słowa przysięgi: billahi, np.: „Wallahi na głowę mojego syna”.
105- Przy akompaniamencie instrumentów muzycznych: recytować Święty Koran, śpiewać pieśni religijne jest kufur.
106- W zgromadzeniach, gdzie popełnia się grzechy, czytanie Świętego Koranu, mewlid, śpiewanie pieśni religijnych, wypowiadanie salewat szerif jest zakazane. Czytanie dla rozrywki, przyjemności jest kufur.
107- Stanie się od razu niewierzącym, jeśli nie wysłucha się Ezanu Muhammeda wypowiadanego zgodnie z sunną, jeśli nie obdarzy się go wartością.
108- Niewierzącym zostanie ten, kto wyjaśnia Święty Koran według własnego rozumowania.
109- Zostanie niewierzącym ten, kto nie wierzy odpowiednio w to, co zostało jasno powiadomione w Świętym Koranie i w świętych hadisach, o czym powiadomili jednogłośnie uczeni imamowie mudżtehid i w wiedzę o wierze rozpowszechnioną wśród muzułmanów. Ten rodzaj kufur nazywa się ilhad, a w ten sposób wierzących nazywa się mulhid.
110- Zostanie niewierzącym ten, kto przekazuje pozdrowienie niewierzącemu, okazując mu honor.
111- Zwrócić się do niewierzącego słowami wyrażającymi szacunek, np.: „Mój mistrzu”, jest kufur.
112- Aprobujący kufur kogoś innego zostanie niewierzącym.
113- Płyty, kasety ze Świętym Koranem są tak samo wartościowe jak Święty Koran. Nie szanowanie ich jest kufur.
114- Wierzyć wróżbitom, którzy, zapoznając się z dżinnami i korzystając z astrologii, odpowiadają na wszystkie pytania; wierzyć w to, co mówią i robią, nawet jeśli niektóre sprawy przepowiedzą prawidłowo; wierzyć, że ktoś poza Allahem Najwyższym wie wszystko i spełni każde życzenie – jest kufur.
115– Niewierzącym zostanie ten, kto sunnę traktuje z lekceważeniem; kto, nie przywiązując do niej wagi, przestaje ją robić.
116- Opasać się sznurem zakonników i czcić krzyż, rzeźby i obrazy, okazywać im szacunek, a także poniżyć jedną z książek religijnych, które powiadamiają o prawie islamskim; wyśmiewać się z jednego z uczonych islamskich; powiedzieć i napisać słowo, które jest powodem kufur; poniżać to, co nakazano szanować i szanować to, co nakazano poniżać – jest kufur.
117- Mówić i wierzyć, że czarodziej może zrobić wszystko swoimi czarami i czary na pewno działają, jest kufur.
118- Jeśli powie się muzułmaninowi: „Ej, ty niewierzący”, a ten odpowie: „Proszę”, „Słucham”, to stanie się on niewierzącym.
119- Za majątek, o którym się wie, że pochodzi z haram, wybudować meczet lub dać jałmużnę, lub przeznaczyć na dobroczynność i oczekiwać za to sewab, jest kufur.
120- Jeśli ktoś da jałmużnę z majątku, który na pewno pochodzi z haram i oczekuje za to sewab, a biedak, który to przyjął, wie o tym i odpowie: „Niech Allah Najwyższy ciebie wynagrodzi”, to obaj stają się niewierzącymi. Jeśli ktoś inny powie na to: „amin”, to też staje się niewierzącym.
121- Stanie się niewierzącym ten, kto powie, że dozwolone jest poślubienie kobiety, z którą nikah jest zakazany.
122- W knajpie, w miejscu gier i zabaw, wśród ludzi, którzy popełniają grzech, słuchając przez radio i głośnik Święty Koran oraz mewlid, zabawiać się, jest kufur.
123- Czytając Święty Koran, grać na instrumentach muzycznych, jest kufur.
124- Nie poważanie czytanego w radiu lub przez głośnik Świętego Koranu jest kufur.
125- Bez względu na zamiar powiedzieć o kimś innym, poza Allahem Najwyższym: „Stworzyciel”, jest kufur.
126- Kufur jest powiedzieć specjalnie zamiast „Abdulkadir” – „Abdulkojdur”, zamiast „Abdulaziz” – „Abduluzejz”, zamiast „Muhammed” – „Memo”, zamiast „Hasen” – „Haso”, zamiast „Ibrahim” – „Ibo”. Istnieje obawa, że stracą wiarę ci, którzy te imiona wypisują na obuwiu i je noszą.
127- Wykonywać salat, wiedząc o tym, że jest się bez ablucji i nie być zadowolonym z czynu, który należy do sunny, jest kufur. Nie darzyć ważnością sunny jest kufur.
128- Do kufur należą słowa: „Burzymy grobowce, ponieważ boimy się, że niewykształceni ludzie będą uważali Ewlija za stworzycieli”.
129- Stanie się niewierzącym ten, kto stał się powodem, że ktoś inny lub jego dziecko stało się niewierzącym.
130- Powiedzieć, że cudzołóstwo i stosunek analny są dozwolone, jest kufur.
131- Nie traktować poważnie zakazów, które są potwierdzone świętymi ajetami i świętymi hadisami; jest kufur.
132- Doprowadzi do kufur ciągłe popełnianie ciężkich grzechów.
133- Rozkładać na ziemi (w celu poniżenia lub używania) dywanik do modlitw, nakrycie, papier ze znajdującym się napisem, a nawet z jedną literą jest kufur.
134- Powiedzieć, że Hazrat Ebu Bekr i Hazrat Omar (radyjallahu teala anhum) nie mieli prawa do kalifatu.
135- Oczekiwać, oprócz od Allaha Najwyższego, czegoś od zmarłego jest kufur.
136- Mówić o Ewlija, że to dziadkowie, którzy głosili tezy, jest bardzo brzydko i jest to powodem kufur.
137- Z tego względu, że zakopanie w ziemi zmarłego należy do fard, kto nie przywiązuje wagi do tego fard, ucieka od udziału w grzebaniu i wymawiając się nauką i techniką, powie, że grzebanie zwłok jest zacofaniem, i że lepiej jest palić zwłoki jak wyznawcy Buddy, Brahmy, komuniści, ten zostanie niewierzącym, murted.
138- Kufur jest zaprzeczyć językiem lub sercem jednemu z Weli Allaha Najwyższego bez względu na to, czy on żyje, czy zmarł.
139- Okazywać wrogość Ewlija i gubernatorom, którzy posiadają wiedzę religijną, jest kufur.
140- Powiedzieć, że Ewlija posiadają atrybut ismet, jest kufur. (Atrybut ismet posiadają tylko prorocy).
141- Istnieje obawa, że umrze bez wiary ten, kto nie poznał tajemniczej nauki [ilmi ledun]. Powinno się przynajmniej uwierzyć, że taka nauka istnieje.
142- Czytać Święty Koran w sposób, w jaki żaden z uczonych w religii nie czytał, jeśli nawet nie zmieni się znaczenia i słów, jest kufur.
143- Używać tego, co specjalnie używają duchowni chrześcijańscy w swoich aktach czci, jest kufur.
144- Wierzyć w to, że jakieś zdarzenia zaszły same z siebie i zwierzęta powstały z jednej komórki, rozwinąwszy się, doszły do postaci człowieka, to jest kufur.
145- Kto świadomie nie wykonuje salatu i nie ma zamiaru zrobić jego kaza, i nie boi się, że zostanie za to ukarany, jest według szkoły hanefickiej niewierzącym.
146- Przyjąć formy kultu innowierców, np. grać na organach tak, jak gra się w kościele, dzwonić dzwonem w meczecie i używać tego, co islam uznaje za oznaki niewiary, jest kufur.
147- Wyzywający Towarzyszy Proroka stanie się mulhid. Mulhid znaczy: ‘być niewierzącym’.
148- Gloryfikowanie obrazów, zdjęć niewierzących przez zawieszanie ich wysoko, jest kufur.
149- Wierząc w to, powiedzieć, że postać z obrazu lub rzeźby, krzyż, gwiazda, krowa lub cokolwiek innego posiadają atrybut boskości, np. gloryfikować je, mówiąc, że są one w stanie stworzyć i zrobić, co się zechce, że wyleczą chorego, jest kufur.
150- Niewierzącym zostanie ten, kto nie wierzy, że Hazrat Ebu Bekr należy do Towarzyszy Proroka, a Hazrat Aisze do uczciwych kobiet.
151- Powinno się wierzyć w to, że Isa (alejhisselam) zejdzie z nieba. Ten, kto w to nie wierzy, stanie się niewierzącym.
152- Kufur jest powiedzieć o tych, którym została przekazana radosna nowina o Raju w Świętym Koranie i świętych hadisach, że są niewierzącymi.
153- Wielką winą jest dostosowywać do nauk ścisłych święte ajety, które są poza naukami ścisłymi, poza doświadczeniem i nie mają związku z naukami ścisłymi, zmieniać tefsir Selefi salihin [komentarze pierwszych muzułmanów]. Kto robi taki tefsir i dokonuje takich tłumaczeń, zostanie niewierzącym.
154- Dziewczyna, która nazywana jest muzułmanką, jeśli nie pozna islamu, gdy stanie się dojrzałą, to zostanie niewierzącą bez świętej księgi. Z mężczyzną jest tak samo.
155- Zakazane jest muzułmance wychodzenie z domu z odsłoniętą głową i odsłoniętymi ramionami oraz nogami. Jeśli ona nie traktuje tego poważnie, nie czuje się winna, to straci wiarę.
156- Fard i haram przekazane przez naszego Proroka są wartościowe jak jasno powiadomione fard i haram w Świętym Koranie. Ten, kto nie wierzy w to, kto nie przyjmuje tego, wystąpi z religii, zostanie niewierzącym.
157- W tesbih, w ruku powiedzieć „azîm” z „Zy”, znaczy: ‘Mój Rabbi jest wielki’. Jeśli powie się „azîm” z „Zi”, to znaczy: ‘Mój Rabbi jest moim wrogiem’ i salat stanie się nieważny, a z tego powodu, że zostało zmienione znaczenie, dojdzie do kufur.
158- Zostanie niewierzącym ten, kto powie hafizowi, który recytuje Święty Koran z teganni, jak ładnie on recytował. Kto nazwie „ładnym” to, co w czterech szkołach jest zakazane, zostanie niewierzącym. W przeciwnym razie ten, kto chce powiedzieć, że jego głos, że recytowanie Świętego Koranu są ładne, nie zostanie niewierzącym.
159- Niewierzący w istnienie aniołów i dżinnów straci wiarę.
160- Wersetom ze Świętego Koranu nadaje się znaczenie zrozumiałych, znanych słów. Zmieniający te znaczenie, podporządkowujący się Ismailitom, zostanie niewierzącym.
161- Kufur jest, gdy podczas odprawiania czarów wypowiedziane zostaną słowa lub popełnione czyny, które są powodem kufur.
162- Stanie się niewierzącym ten, kto powie do muzułmanina: „Ty niewierzący”, „komunisto”, „masonie”.
163- Kto robi ibadet i ma wątpliwości, czy jego wiara nie zepsuła się i myśli, że jego ibadet go nie uratuje, ponieważ ma dużo grzechów, to świadczy o tym, że ma silną wiarę. Kto wątpi, czy jego wiara będzie trwała, zostaje niewierzącym.
164- Wymienienie liczby proroków może być powodem tego, że nazwie się prorokiem tego, kto nim nie był lub nie przyjmie się za proroka tego, kto nim był. Nie uznać jednego z proroków za proroka, znaczy nie uznać żadnego – to jest kufur.
Jeśli muzułmanin (kobieta lub mężczyzna) świadomie, z własnej woli, bez groźby, poważnie lub żeby rozśmieszyć, powie słowa lub popełni czyny, które uznano jednogłośnie przez uczonych islamskich za kufur, jeśli nawet nie pomyśli o ich znaczeniu, to zostanie murted. Nazywa się to kufr-i inadi. Kto został murted z powodu kufr-i inadi, tego sewab za wcześniejsze ibadet przestaną istnieć. Nawet jeśli okaże skruchę, to ich nie odzyska. Jeśli jest bogaty, powinien ponownie udać się na hadżdż. Taki nie robi kaza salatów, postów, zekatów wykonanych, gdy był murted. Robi tylko te, których nie zrobił przed odejściem z islamu. Dla okazania skruchy nie wystarczy powiedzieć tylko Słowa Szehady. Powinno się okazać skruchę za to, co było powodem kufur. (Którymi drzwiami wyszło się z islamu, tymi powinno się wejść).
Jeśli powie coś, zrobi coś, nie wiedząc, że stanie się to powodem kufur lub chętnie powie słowa, o których uczeni mają różne zdanie, to jest wątpliwe, że straci wiarę, nikah. Dobrze będzie, jeśli zapobiegawczo zrobi tedżdid-i iman i nikah. Nieświadome powiedzenie nazywa się kufr-i dżehli. Niewiedza nie jest usprawiedliwieniem, jest wielkim grzechem, ponieważ każdy muzułmanin powinien poznać to, co powinien koniecznie wiedzieć. Słowo, które stało się powodem kufur, jeśli zostało wypowiedziane przez pomyłkę, nie doprowadzi do unieważnienia wiary i nikah. Dobrze jest, jak okaże się skruchę i odnowi się iman, czyli zrobi się tedżdid-i iman.
Jak niewierzący przez wypowiedzenie Słów Tewhid zostaje muzułmaninem, tak i też muzułmanin, wypowiedziawszy jedno słowo, może stać się niewierzącym. Jeśli w jednym słowie lub czynie muzułmanina jest sto znaczeń, tzn. rozumie się coś na sto sposobów i jeden z nich wskaże na to, że ten ktoś jest wierzący, a dziewięćdziesiąt dziewięć, że jest niewierzący, to powinno się powiedzieć, że ten ktoś jest wierzący. To znaczy, że nie patrzy się na te dziewięćdziesiąt dziewięć znaczeń, które wskazują na kufur, tylko patrzy się na to jedno znaczenie, które wskazuje na wiarę. Nie powinno się błędnie rozumieć tych słów. Dlatego powinno się zwrócić uwagę na dwie sprawy. Po pierwsze ten, kto powiedział lub zrobił kufur, powinien być muzułmaninem. Jeśli jakiś Francuz wychwali Święty Koran, a Anglik powie, że Allah jest jeden, to nie powie się o nich, że są muzułmanami. Po drugie zostało powiedziane, że jeśli jedno słowo lub jeden czyn posiada sto znaczeń. Nie zostało powiedziane, że nazwie się muzułmaninem tego, u którego ze stu słów lub stu czynów jedno wskazuje na wiarę, a dziewięćdziesiąt dziewięć powiadamia o jego kufur.
Każdy muzułmanin powinien codziennie rano i wieczorem odmawiać iman dua:
„ALLAHÜMME INNÎ E’ÛZÜ BIKE MIN EN ÜSZRIKE BIKE SZEJEN VE ENE A’LEMÜ VE ESTAŁFIRÜKE LIMÂ LÂ-A’LEMÜ INNEKE ENTE ALLÂMÜL-GUYÛB”. A także, okazując skruchę, odnowić iman i nikah modlitwą: „ALLAHÜMME INNÎ ÜRÎDÜ EN ÜDŻEDDIDEL ÎMÂNE VEN-NIKÂHA TEDŻDÎDEN BI-KAVLI LÂ ILÂHE ILLALLAH MUHAMMEDÜN RESÛLULLAH”.
Dla posiadania przez nas trwałej wiary, żeby ona nie odeszła, potrzebne jest:
1- Wierzyć w sprawy tajemne.
2- Powinno się wierzyć, że sprawy tajemne zna tylko Allah Najwyższy i mogą znać je tylko ci, których On powiadomił.
3- Wierzyć, wiedząc, że haram jest haram.
4- Wierzyć, wiedząc, że helal jest helal.
5- Nie będąc pewnym kary Allaha Najwyższego, zawsze się bać.
6- Nie stracić nadziei w miłosierdzie Allaha Najwyższego.
Okazanie skruchy zajdzie przez zaprzeczenie temu, co jest powodem zostania murted. Jeśli murted umrze, nim okaże skruchę, to będzie wiecznie karany w ogniu Piekła. Dlatego też powinno się bardzo bać kufur. Powinno się mało mówić. Święty hadis głosi: „Mówcie tylko to, co jest dobre, pożyteczne. Albo milczcie!”. Powinno się być poważnym, nie powinno się być żartownisiem. Nie powinno się popełniać czynów, które nie są zgodne z rozumem, humanitaryzmem. Aby chronić siebie przed kufur, powinno się bardzo modlić do Allaha Najwyższego.
Powody odejścia w przyszłości od wiary, choć teraz jest się wierzącym:
1- Należeć do ehli bidat, czyli być niewłaściwego wyznania. (Ten, kto odchodzi od wyznania, o którym poinformowali uczeni sunniccy, nawet jeśli tylko trochę, to zejdzie z Prawidłowej Drogi lub stanie się niewierzącym).
2- Słaba wiara, czyli wiara bez ibadet.
3- Dziewięcioma częściami ciała [ręce, język, oczy, żołądek, serce, uszy, nogi, miejsca intymne, nos] odchodzenie z Prawidłowej Drogi.
4- Nadal popełniać duże grzechy.
5- Przestać okazywać wdzięczność za dar islamu.
6- Nie bać się, że się umrze bez wiary.
7- Ciemiężyć.
8- Nie wysłuchiwać wypowiadanego zgodnie z sunną Ezanu Muhammeda.
9- Buntować się przeciw rodzicom.
10- Dużo przysięgać, nawet jeśli są to przysięgi prawidłowe.
11- Opuścić w salacie tadil-i erkan.
12- Uznawać uczenie salatu za mało znaczące i nie przywiązywać wagi do nauczenia dzieci, przeszkadzać w robieniu salatu.
13- Pić napoje alkoholowe.
14- Prześladować muzułmanów.
15- Nie będąc Ewlija, znawcą spraw religijnych, kłamać i mówić o sobie, że się nim jest.
16- Zapomnieć swoje grzechy, traktować je jako mało znaczące.
17- Być pysznym, być zadowolonym z siebie.
18- Mówić, że posiada się wielką wiedzę i wiele dobrych uczynków.
19- Być hipokrytą, dwulicowym.
20- Byś zazdrosnym, nie znosić swojego brata w religii.
21- Nie spełniać tego, co mówi rząd lub mistrz, a co nie jest niezgodne z islamem.
22- Nie sprawdziwszy kogoś, mówić o nim, że jest dobry.
23- Obstawać przy kłamstwie.
24- Nie chcieć skorzystać z wiedzy uczonych.
25- Zapuścić wąsy na długość większą niż nakazuje sunna.
26- Ubieranie się przez mężczyzn w ubrania z jedwabiu.
27- Obstawać przy oczernianiu.
28- Znęcać się nad sąsiadem, nawet jeśli jest on niewierzącym.
29- Bardzo denerwować się z powodu ziemskich spraw.
30- Dawać - brać lichwę.
31- Dla pochwały nosić za długie rękawy i ubranie.
32- Uprawiać czary.
33-Przestać odwiedzać krewnych, którzy są prawidłowymi muzułmanami.
34- Nie kochać tych, których kocha Allah Najwyższy; kochać tych, którzy chcą zniszczyć islam. (Hubb-i fillah, bułd-i fillah jest zasadą wiary).
35- Być skłóconym z bratem muzułmaninem więcej niż przez trzy dni.
36- Kontynuować cudzołóstwo.
37- Odbyć stosunek analny i nie okazać za to skruchy.
38- Nie wypowiadać Ezanu zgodnie z sunną i w czasie podanym w książkach fikh i słysząc Ezan wypowiedziany zgodnie z sunną, nie wysłuchać go z szacunkiem.
39- Widząc kogoś, kto popełnia haram, nie przeszkodzić mu w tym grzecznym słowem, choć jest się w mocy.
40- Zezwalać córce, żonie i kobietom, którym ma się prawo dawać dobre rady, żeby wychodziły na ulicę z odsłoniętymi ramionami, głową i nogami, wyperfumowane i spotykały się ze złymi ludźmi.
Duże grzechy
Dużych grzechów jest wiele (Poniżej siedemdziesiąt dwa z nich):
1- Niesprawiedliwie zabić człowieka.
2- Cudzołożyć.
3- Uprawiać stosunki analne.
4- Pić wino i każdego rodzaju napoje alkoholowe. (Picie piwa jest haram).
5- Kraść.
6- Używać narkotyków dla przyjemności.
7- Siłą odebrać od kogoś majątek, napaść na kogoś.
8- Przysięgać w kłamstwie, być fałszywym świadkiem.
9- Podczas postu w Ramadanie bez powodu jeść przy innych.
10- Uprawiać lichwę.
11- Dużo przysięgać.
12- Buntować się przeciw rodzicom.
13- Przestać odwiedzać mahrem krewnych, którzy są dobrymi muzułmanami.
14- Podczas wojny opuścić pole walki, uciekać przed wrogiem.
15- Niesprawiedliwie wykorzystywać majątek sierot.
16- Używać wadliwej wagi i przyrządów pomiarowych.
17- Robić salat przed czasem lub po czasie.
18- Złamać muzułmaninowi serce. (To jest jeszcze większy grzech niż zburzenie Kaaby. Po kufur nie ma większego grzechu, który tak bardzo martwi Allaha Najwyższego, jak łamanie serca).
19- Przypisać Wysłannikowi Allaha (sallallahu alejhi we sellem) słowa, których On nie powiedział i upierać się przy tym, że to są Jego słowa.
20- Brać łapówki.
21- Być świadkiem zdarzenia i uciekać od złożenia zeznań.
22- Nie dawać zekatu od majątku i uszr od plonów.
23- Jeśli ma się wystarczająco dużo siły, nie przeszkodzić temu, kto popełnia grzech.
24- Palić żywe zwierzę.
25- Po nauczeniu się na pamięć Świętego Koranu, zapomnieć.
26- Stracić nadzieję w miłosierdzie Allaha Najwyższego.
27- Zdradzać ludzi bez względu na to, czy są to muzułmanie, czy też niewierzący.
28- Jeść wieprzowinę.
29- Nie kochać i obrażać któregokolwiek z Towarzyszy Proroka (rydwanullahi teala alejhim edżamin).
30- Po najedzeniu się, dalej jeść.
31- Bez zgody męża opuścić łoże.
32- Pójść w odwiedziny bez zgody męża.
33- O uczciwej kobiecie powiedzieć, że jest prostytutką.
34- Być donosicielem na muzułmanów.
35- Pokazywać miejsca awret innym. (Miejsce awret u mężczyzn znajduje się między pępkiem a kolanami, a u kobiety całe ciało poza rękoma i twarzą). Patrzeć na miejsca awret kogoś innego, też jest haram.
36- Jeść padlinę i dawać ją innym do zjedzenia.
37- Być wiarołomnym.
38- Obgadywać muzułmanina.
39- Być zazdrosnym.
40- Robić wspólników Allahowi Najwyższemu.
41- Kłamać.
42- Pysznić się, widzieć siebie lepszym od innych.
43- Podstępem zabierać majątek od śmiertelnie chorego, żeby nie został on jego spadkobiercom.
44- Być bardzo skąpym.
45- Kochać ziemskie życie.
46- Nie bać się kary Allaha Najwyższego.
47- Nie uznawać za haram tego, co nim jest.
48- Nie traktować jako helal tego, co nim jest.
49- Wierzyć w przepowiednie wróżbitów, że powiadamiają o tajemniczych sprawach.
50- Odejść od wiary, zostać murted.
51- Bez powodu patrzeć na obce kobiety.
52- Kobietom nosić męskie ubrania.
53- Mężczyznom nosić damskie ubrania.
54- Grzeszyć w Kaabie.
55- Nim przyjdzie czas na salat, recytować Ezan i robić salat.
56- Buntować się przeciw rządowi, prawu.
57- Upodabniać miejsca awret żony do miejsc awret matki.
58- Przeklinać matkę żony.
59- Celować [np. pistoletem] z kimś jeden w drugiego.
60- Spożywać resztki jedzenia i wody po psie.
61- Wypominać spełniony dobry uczynek.
62- Nosić ubranie z jedwabiu (mężczyznom).
63- Żyć uparcie w ignorancji (nie poznać wiary, potrzebnej wiedzy, obowiązków, zakazów).
64- Przysięgać na coś lub kogoś innego poza Allahem Najwyższym.
65- Stronić od nauki o religii.
66- Nie zrozumieć, że ignorancja jest nieszczęściem.
67- Nieustannie popełniać małe grzechy.
68- Bez powodu często głośno się śmiać.
69- Chodzić dżunub, tj. w stanie, który wymaga wykonania gusl, dłużej niż trwa jedna pora salatu.
70- Współżyć z żoną, która jest podczas menstruacji lub w okresie poporodowym.
71- Grać na instrumentach muzycznych, śpiewać i słuchać niemoralnych piosenek, słuchać muzyki.
72- Popełnić samobójstwo.
Nikah muta czyli tymczasowy związek małżeński jest haram. Jak zakazane jest kobietom, dziewczynom wychodzić na ulicę z odsłoniętą głową, ramionami i nogami, tak i zakazane jest im wychodzić na ulicę w cienkich, ozdobnych, obcisłych, wyperfumowanych ubraniach. Patrzeć bez pożądania na galiz kobiety, która nosi obcisłe ubranie, jest też haram. Patrzeć z pożądaniem na bieliznę obcej kobiety jest haram. Patrzeć z pożądaniem na miejsca na obcisłym ubraniu, które nie są galiz, jest haram. Produkować, drukować, rysować obrazy, które są powodem pożądania i są haram, jest zakazane. (Powiedzieć o haram: „A cóż to się stanie?”, jest kufur). Używać wody więcej niż potrzeba do ablucji i gusl, jest marnotrawstwem, haram. Do haram należy: źle mówić o byłych Ewlija, nazywać ich ciemniakami, ich słowa interpretować w sposób niezgodny z prawidłami islamu, nie wierzyć, że również po śmierci mogą pokazać keramet i uważać, że ich opiekuńczość kończy się z ich śmiercią oraz stać na przeszkodzie w korzystaniu z ich błogosławieństwa przy ich grobach; źle myśleć o muzułmanach, ciemiężyć ich, kraść ich majątki; zazdrościć, zniesławiać, kłamać i obgadywać.

1- Nie poznać nakazów i zakazów Allaha Najwyższego.
2- Nie poprawić swojej wiary według wierzenia sunnickiego.
3- Pożądać majątków ziemskich, stanowiska, sławy.
4- Znęcać się nad ludźmi, zwierzętami, nad samym sobą.
5- Nie dziękować Allahowi Najwyższemu i tym, od których doznało się dobroci.
6- Nie bać się, że zostanie się bez wiary.
7- Nie wykonywać na czas pięciu obowiązkowych salatów.
8- Dawać - brać lichwę.
9- Poniżać muzułmanów, którzy są przywiązany do religii. Nazywać ich zacofanymi.
10- Lubieżne słowa, pisma i obrazy: wypowiadać, pisać i robić.
Dla bycia w wierzeniu sunnickim powinno się uważać na te sprawy:1- Allah Najwyższy posiada atrybuty i istnieją one samoistnie, bez Jego osoby.
2- Wiara nie wzrośnie i nie zmaleje.
3- Przez popełnienie dużego grzechu nie straci się wiary.
4- Podstawą jest wiara w sprawy tajemne.
5- W sprawie wiary nie ma porównań.
6- Allaha Najwyższego będzie się widziało w Raju.
7- Tewekkul jest warunkiem wiary.
8- Czyny (ibadet) nie są częścią wiary.
9- Wierzyć w przeznaczenie jest warunkiem wiary.
10- W wykonywaniu ibadet warunkiem jest bycie podporządkowanym jednej z czterech mezheb.
11- Warunkiem jest kochanie wszystkich Towarzyszy Proroka, Jego rodziny i żon.
12- Wyższość czterech kalifów ustalona jest według kolejności ich kalifatu.
13- Sewab za ibadet nafile, takie jak: salat, post, jałmużna, sprezentowanie komuś innemu jest dozwolone.
14- Miradż zaszedł duchem i ciałem.
15- To, że u Ewlija zachodzą keramet, jest prawdą.
16- Orędownictwo jest prawdą.
17- Dozwolone jest robienie mesh na mest.
18- W grobie zostanie się przepytanym.
19- Męki w grobie zazna ciało i dusza.
20- Allah Najwyższy stworzył ludzi i czyny. Człowiek posiada wolną wolę.
21- Dzienna racja żywności i to, czego się używa, pochodzą albo z helal, albo z haram.
22- Robi się tewessul [pośredników] z duchów zmarłych Weli i ze względu na szacunek dla nich robi się dua.
Złe cechy charakteru
1- Kufur.
2- Ignorancja.
3- Lęk przed zawstydzeniem. (Nie przyjąć prawdy z powodu obawy, że ludzie będą źle mówili, krytykowali i zawstydzali).
4- Lubić wychwalanie. (Uważać siebie za kogoś dobrego, lubić pochwały).
5- Itikad bidat. (Zepsuta wierzenie).
6- Poddać się pragnieniom, pożądaniom swego nefs.
7- Wiara z naśladowaniem. (Naśladować nieznanych ludzi).
8- Rija. (Na pokaz robić czyny dotyczące ahiret, żeby zyskać to, czego się pragnie).
9- Tul-i emel. (Pragnąć żyć bardzo długo dla wygody, przyjemności).
10- Tama. (Szukać przyjemności na zakazanej drodze).
11- Kibr. (Uważać siebie za lepszego od innych).
12- Tezellul. (Przesadna skromność).
13- Udżb. (Być zadowolonym ze spełnionych przez siebie dobrych uczynków i ibadet).
14- Hased. (Zazdrościć, nie potrafić znieść, pragnąć, żeby inni stracili otrzymane dary. Elbullejs Semerkendi oznajmił: „Nie zostanie przyjęta dua tych trzech: jedzących haram, obmawiających, zazdrosnych”).
15- Hykd. (Uważać innych za gorszych od siebie).
16- Sematet. (Cieszyć się, gdy kogoś innego spotka nieszczęście, gdy ktoś inny dozna jakiejś szkody).
17- Hidżr. (Nie żyć w przyjaźni, być pokłóconym).
18- Dżubn. (Być tchórzem, mieć mało odwagi).
19- Tehewwur. (Być bardzo srogim, nieustępliwym i szkodzącym).
20- Gadr. (Nie dotrzymywać słowa i umów).
21- Hyjanet. (Wiarołomność. Oznaka dwulicowości; słowa i czyny doprowadzające do nieufności).
22- Unieważnianie zobowiązań. (Nie dotrzymywanie słowa. Święty hadis głosi: „Są trzy oznaki dwulicowości: kłamanie, nie dotrzymanie danego słowa, bycie wiarołomnym wobec powierzenia”.
23- Su’izan. (Źle myśleć o innych jest haram. Myśleć, że grzechy nie zostaną wybaczone, jest su’izan wobec Allaha Najwyższego. Myśleć, że muzułmanie popełniają haram, czyli uważać ich za grzeszników, jest su’izan).
24- Kochać majątek. (Pożądać majątku).
25- Teswif. (Zostawić dobry uczynek do spełnienia na później. Święty hadis głosi: „Nim nie dojdzie do tych pięciu spraw, znajcie wartość tych pięciu: przed śmiercią – wartość życia, przed chorobą – wartość zdrowia, wartość zdobycia życia ahiret na ziemi, nim się zestarzeje – wartość młodości, nim stanie się biednym – wartość bogactwa”.).
26- Lubić grzeszników. (Najgorszym grzechem jest tyrania. Fasyk nazywa się tego, kto popełnia haram).
27- Być wrogiem uczonych islamskich. (Kufur jest wyśmiewać się z nauk i uczonych islamskich).
28- Fitne. (Intryga. Wplątać ludzi w kłopoty, sprowadzić na nich nieszczęścia. Święty hadis głosi: „Fitne znajduje się we śnie. Niech będzie przeklęty ten, kto ją obudzi!”).
29- Mudahene ve mudara . (Mudahene znaczy: ‘Mając siłę, nie przeszkodzić temu, kto popełnia haram i dla spraw ziemskich poświęcić religię’. Mudara znaczy: ‘Żeby religia nie zaznała szkody, nie snuć intryg, dla religii dokonać poświęceń, milczeć’.).
30- Inad ve mukabere. (Gdy usłyszy się prawdę, coś właściwego, nie przyjąć tego).
31-Nifak. (Dwulicowość, niezgodność tego, co ma się w sobie, w sercu, z tym, jak się zachowuje, na jakiego się wygląda).
32- Nie robić tefekkur. (Nie myśleć o swoich grzechach, o stworzeniach i o sobie).
33- Złorzeczyć muzułmaninowi.
34- Nazywać muzułmanina brzydkim imieniem.
35- Nie przyjąć przeprosin.
36- Błędnie komentować Święty Koran.
37- Być upartym w robieniu haram.
38- Obgadywać.
39- Nie okazywać skruchy.
40- Być zachłannym w zdobywaniu majątku i stanowisk.
(Powinno się unikać złych cech charakteru, starać się mieć dobry charakter. Święty hadis głosi: „Poddany posiadający mało ibadet przez dobry charakter otrzyma w Dniu Sądu wysokie noty”. „Z ibadet najłatwiejsze i bardzo korzystne jest mało mówić i posiadać dobry charakter”. „Zbliżać się do tych, którzy się odsunęli, wybaczyć tym, którzy uciskają, dawać to, czego inni nie dają, to pochodzi z ładnego charakteru”.).
religia: islam
itikad: sunna
mezheb: hanefi
źródło wiedzy: Ilmihal Seadet Ebediyye, http://www.dinimizislam.com , http://www.hakikatkitabevi.com
#15
Z tego co wiem, tylko Maturidiyyah (oraz murdż'iyah) uważają że mowa i czyny nie są częścią wiary.

Asza'irah uważają, tak jak my (salafi), że Iman składa się z potwierdzenia w sercu, mowy oraz uczynków. Dowody na to zostały podane:

http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=460

http://islam-sunna.com/forum/showthread.php?tid=458

Podaje to taże Aszarycka strona

http://qa.sunnipath.com/issue_view.asp?H...51&CATE=24
#16
Ja nie wiem, kto to jest np. murdż'iyah. I teraz czytajac rozne nazwy mozna sie pogubic.Dlatego tez uwazam, ze dobrze bedzie, jesli jeszcze raz sie jedna sprawe przypomni.Ta strona reprezentuje grupe ehli sunnet wel dżemaat. Wiadome jest, że muzułmanie podziela sie na 73 grupy i tylko jedna z nic bedzie na prawidlowej drodze. Pokazuja sie rozne nazwy, ktore tez niby maja cos wspolnego z nasza grupa, ale nie znaczy to, ze te grupy naleza do tych, za ktorych my sie uwazamy lub my do nich.
O niektorych nazwach grup ja po raz pierwszy slysze.
Grupa Ehli sunnet wel dżemaat posiada 4 szkoly w czynach zwane mezheb Hanefi, Szafii, Maliki i Hanbeli. Jest 4 Imamow odnosnie czynow, nazwy tych mezheb pochodza od imion ich Imamow. Jesli chodzi o sprawy dotyczace wierzenia to mamy dwoch Imamow: Maturidi i Eszari, czyli dwie szkoły w wierzeniu zwane itikad mezheb (Maturidijje, Eszarijje). Każdy muzułmanin powinien w sprawach dotyczacych wierzenia byc podporzadkowanym jednemu z tych dwoch uczonych, a w czynach jednemu z powyzej wymienionych czterech. Muzulmanie ze szkoly Hanefi w wierzeniu podporzadkowali sie Imamowi Maturidi, poniewaz Hazrat Maturidi w wierzeniu i czynach należał do mezheby Hanefi. Zas ci, co naleza do mezheb Szafii, Mailki, Hanbeli podporzadkowali sie Imamowi Eszari. Ebu Hasen Eszari byl w mezhebie Szafii.
Wg nas nie ma grupy Maturidijje, Eszarijje. Ale wyglada na to, ze sa jakies grupy, ktore tak siebie nazywaja. Grupy z takimi nazwami nie sa ta grupa, ktora my przedstawiamy.
Pozostale grupy, ktore sa na nieprawidlowej drodze, nazywa sie ehli bidat. O Ehli bidat nie mowi sie, ze sa kafir. nazywa sie ich muzulmanami. Kafir mowi sie o tych z nich, ktorzy nie wierza choc w jedna z wiedzy, ktora zostala jasno powiadomiona w Swietym Koranie lub w swietych hadisach i jest znana przez wszystkich muzulmanow.
Muzulmanie z grupy ehli sunnet wel dżemaat w czynach podporzadkowani sa jednej z 4 mezheb, a w wierzeniu jednej z dwoch ( o ktorych powyzej). Jesli powie sie np. jestem hanefitą, tzn ze w czynach postepuje sie zgodnie z mezheb Hanefi itp. Na ogol nie mowimy wg jakiej jestesmy szkoly w wierzeniu, bo wiadome jest, ze jak ehli sunnet wel dżemaat, to jedna z dwoch albo Maturidi albo Eszarii (stosuje sie ta zasade, jaka byla odnosnie hanefitow, ze w wierzeniu sa w mezheb Maturidi a pozostale mezheby, ze Eszarii. Obaj ci imamowie glosili o tym samym. Roznice, ktore pomiedzy nimi byly, sa male i nie sa wazne, tzn nie wplywaja na to, ze Imam Maturidi i Imam Eszari w sprawach wierzenia co innego by glosili.
My mowiac o sobie mowimy, ze nalezymy do grupy ehli sunnet wel dżemaat, nazwy mezheb uzywamy, gdy chcemy powiedziec o mezheb naszych czynow lub wierzenia.
religia: islam
itikad: sunna
mezheb: hanefi
źródło wiedzy: Ilmihal Seadet Ebediyye, http://www.dinimizislam.com , http://www.hakikatkitabevi.com
#17
Asza'ira (Arabska transkprypcja)
Eszari (Turecka transkprypcja)

Chodzi o jedną i tą samą grupę. Eszari uznają że Iman składa się z potwierdzenia w sercu, mowy oraz uczynków.

Murdżi'ah:

Cytat:Twierdzą że uczynki nie są częścią Imân [wiary], i że imân oparty jest jedynie na potwierdzeniu sercem. Nikczemny grzesznik jest według nich wierzącym o kompletnym imân, bez względu na popełnione grzechy i nieposłuszeństwo. Jeżeli osądzają o niewiarę osobę która porzuca część Szari`ah, to jest to tylko na podstawie braku potwierdzenia w sercu, nie za samo pozostawienie uczynku - taki jest madhhab Dżahmiyyah w przeciwieństwie do madhhab Khauaridż.
(Muhammad Sâlih Ibn Al-'Uthaymîn, Sharh Lum'ah al-I'tiqâd #93 )
#18
Wg Eszarii i Maturidi czyny nie sa czescia wiary.
religia: islam
itikad: sunna
mezheb: hanefi
źródło wiedzy: Ilmihal Seadet Ebediyye, http://www.dinimizislam.com , http://www.hakikatkitabevi.com
#19
Wg. Eszari są, tak samo według większości ahl-us-sunnah wal dżama'ah. Słowa imamów (którzy żyli dużo wcześniej zostały podane), dowody także.
#20
Dowód z Aszaryckiej strony internetowej:

Cytat: Aszarycka (eszari) szkoła uznaje że wiara (iman) wzrasta i maleje, z powodu wzrostu lub spadku siły przekonania, które jest wynikiem dobrych uczynków lub grzechów.
The position of the Ashari school is that faith (iman) increases and decreases by the increase or decrease in the strength of conviction that is the result of good deeds or sins.
(Sawi, Sharh Jawharat al-Tawhid)
http://qa.sunnipath.com/issue_view.asp?H...51&CATE=24


Skocz do:




Kontakt | Islam Sunna | Wróć do góry | Wróć do forów | Wersja bez grafiki | RSS