Ocena wątku:
  • 1 Głosów - 5 Średnio
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Zasady wiary (fragment z Itikadname- Imam Halid Bagdadi)
#1
Ten fragment został przeniesiony z działu o książkach o islamie, wątek: Itikadname-Wiara i islam.

-5-
ZASADY WIARY
„Ten zacny człowiek ponownie spytał się Wysłannika Allaha (sallallahu alejhi we sellem): »Powiedz mi też, co to jest iman?«”. Po spytaniu się, co to jest islam i otrzymaniu odpowiedzi, Dżebrail (alejhisselam) spytał się Wysłannika Allaha (sallallahu alejhi we sellem) o wyjaśnienie istoty i cech iman. W słowniku „iman” oznacza: ‘Uwierzyć temu, kogo się zna, że jest wiarygodnego słowa’. W islamie iman znaczy: ‘prawidłowo wiedzieć i wierząc w to, powiedzieć, że Muhammed (alejhisselam) jest Prorokiem Allaha Najwyższego i został przez Niego wybrany, że jest powiadamiającym Nebi; a także wierzyć w to, o czym Allah Najwyższy powiadomił krótko jako krótkie i w to, o czym powiadomił obszernie, wierzyć szczegółowo oraz starać się wypowiedzieć Słowa Szehady’. Silna wiara jest taka jak, gdy ucieka się od razu, kiedy jest się przekonanym, że palący ogień i wąż swoją trucizną zabijają. Tak też powinno się całym sercem wierzyć, znając wielkość Allaha Najwyższego i Jego atrybutów, dążyć do zdobycia Jego aprobaty i atrybutu łaski, od Jego kary i gniewu uciekać, a wiarę umieścić w sercu tak mocno, jak trwały jest napis na marmurze.
Iman i islam przekazane przez Muhammeda (alejhisselam) są takie same. W obu jest wiara w znaczenie Słów Szehady. Choć istnieją między nimi różnice w niektórych dziedzinach i szczegółach, choć mają różne znaczenie w słowniku, to nie ma między nimi różnicy w religii islamskiej.
Czy iman jest czymś jednym, czy też połączeniem kilku części? Jeśli jest połączeniem, to z ilu części się składa? Czy czyny, ibadet są w iman, czy też nie? Mówiąc, że posiada się iman, czy dozwolone jest powiedzieć: „inszaallah”, czy też nie? Czy może być dużo lub mało iman? Czy iman jest stworzeniem? Czy wierzyć jest w mocy człowieka? Czy też wierzący zostali zmuszeni do uwierzenia? Jeśli w iman jest siła, przymus, to dlaczego wszystkim zostało nakazane uwierzyć? Dużo czasu zajmie odpowiadanie na to wszystko po kolei, dlatego też tutaj nie odpowiem na każde z nich z osobna. Jednak powinno się wiedzieć, że według mezheb Esz’arijje i grupy Mutezile nie jest dopuszczalne, żeby Allah Najwyższy nakazał zrobić to, co jest niemożliwe do zrobienia. I według grupy Mutezile nie jest dopuszczalne nakazanie tego, co jest możliwe dla Niego, a nie jest w mocy człowieka. Zaś według Esz’arijje jest to dopuszczalne, jednak nie zostało nakazane. Tego rodzaju nakazem jest nakazanie ludziom latania. Allah Najwyższy nie chce od swoich poddanych w iman, ibadet i czynach tego, na co nie starcza im siły. Dlatego też ten, kto jako muzułmanin stracił rozum, stał się nieuważny, zasnął, zmarł, jeśli nie potwierdza wiary w tym stanie, to jego bycie muzułmaninem dalej trwa.
W tym świętym hadisie nie powinno się zastanawiać nad znaczeniem słowa iman, ponieważ nie było nawet jednego ignoranta w Arabii, który by nie wiedział o tym, że słowo iman znaczy: ‘potwierdzić’ i ‘uwierzyć’. A tym bardziej oczywiste jest, że wiedzieli o tym Towarzysze Proroka (radyjallahu teala anhum edżmain). Dżebrail (alejhisselam) chciał nauczyć Towarzyszy Proroka o znaczeniu iman. Dlatego spytał się Wysłannika Allaha (sallallahu alejhi we sellem), co nazywa się iman w islamie. Iman znaczy znaleźć przez odkrycie lub sumieniem albo za pomocą dowodu, korzystając z rozumu, albo ufając jakiemuś słowu, które się wybrało lub się upodobało i podporządkowując się mu, uwierzyć w te wiadome sześć spraw całym sercem i potwierdzić językiem. Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) powiadomił, że iman to uwierzyć w sześć wiadomych spraw, w ten sposób:
1- Pierwszą z tych sześciu spraw jest uwierzyć, że Allah Najwyższy jest wadżib-ul-wudżud, prawdziwym bogiem i stworzycielem wszystkich stworzeń. Powinno się stanowczo wierzyć w to, że tylko Allah Najwyższy sam wszystko z niczego stworzył, co znajduje się na tym świecie i w życiu po śmierci, bez materii, bez czasu i bez podobieństwa. [Każdą materię, wszystkie atomy, molekuły, elementy, związki, substancje organiczne, komórki, życie, śmierć, każde zdarzenie, każdą reakcję, każdy rodzaj energii, ruch, prawo, anioły, każdą żywą i martwą istotę, wszystko z niczego stworzył tylko On i wszystko utrzymuje w każdej chwili w istnieniu]. Jak stworzył On wszystkie istoty we wszechświecie [w jednej chwili, gdy nic nie było], tak i je [te, które zawsze powstają jedne z drugich. Gdy przyjdzie Koniec Świata, wszystko w jednej chwili] doprowadzi ponownie do zniknięcia. Allah Najwyższy jest Tym, który stworzył wszystkie stworzenia, jest ich panem i władcą. Powinno się wierzyć, że nie ma od Niego wyższego władcy, rozkazodawcy. Wszystkie atrybuty, oznaki doskonałości należą tylko do Niego. Nie ma u Niego żadnej wady i żadnego braku. Może zrobić to, co Sobie zażyczy. To, co uczyni, nie będzie zrobione na Jego korzyść lub kogoś innego. Nie zrobi też nic w rewanżu. Razem z tym w każdym Jego czynie jest mądrość, dobro, łaska i dar.
Nie jest zmuszony dawać Swoim dobrym poddanym tego, co jest dla nich pożyteczne, ani też niektórych z nich obdarzać nagrodą lub wymierzać im karę. Jeśli wszystkich buntowników i grzeszników obdarzy Rajem, to pasuje to do Jego łaskawości. Jeśli wrzuci do Piekła wszystkich posłusznych, pobożnych, to też nie będzie to sprzeczne z Jego poczuciem sprawiedliwości. Jednak życzy Sobie i powiadomił o tym, że muzułmanów, Jego czczących, wprowadzi do Raju i obdarzy nieskończonymi darami oraz dobrami, a niewierzących będzie wiecznie męczył w Piekle. On nie wyrzeknie się Swego Słowa. Jeśli nawet wszystkie stworzenia uwierzą, będą Mu posłuszne, to nie przyniesie Mu to żadnej korzyści. Jeśli cały świat będzie niewierzący, rozbestwiony, zbuntuje się przeciw Niemu, to w ogóle to Mu nie zaszkodzi. Jeśli człowiek zechce coś zrobić i On też zechce, to stworzy to. On jest tym, który stwarza wszystkie ruchy u ludzi i wszystko. Jeśli On nie zechce, nie stworzy, to nic się nie poruszy. Jeśli nie zechce, to nikt nie zostanie niewierzącym. Nikt nie będzie się buntował. Choć On stwarza kufur, grzechy, to nie jest z nich zadowolony. Nikt nie jest w stanie kolidować z Jego czynami. Powiedzieć, dlaczego tak zrobił lub jak ma coś zrobić, pytać się o powody tego, nikt nie ma siły ani prawa. Jeśli zechce, to wybaczy temu, kto umarł bez okazania żalu za wielki grzech poza kufur, politeizmem. Jeśli zechce, to nawet za mały grzech ukarze. Powiadomił o tym, że absolutnie nie wybaczy tym, którzy zmarli jako niewierzący lub murted, będzie ich karał wiecznie.
Muzułmanie z ehli kyble, którzy robią ibadet, ale nie posiadają itikad sunna (wierzenia sunnickiego), jeśli umrą bez okazania skruchy, będą ukarani w Piekle. Tacy bidat muzułmanie nie zostaną tam wiecznie.
Jest dżaiz (możliwe) zobaczenie Allaha Najwyższego na ziemi, jednak nikt Go nie widział. [Allah Najwyższy nie pokazał Siebie na ziemi. Nie odebrano Go też poprzez zmysły. Jest to wielkie miłosierdzie dla ludzi. Gdyby się pokazał, to źli ludzie poniżaliby Go, obrażali, a przez to staliby się powodem Jego boskiego gniewu. Przez złych ludzi dobrzy też by zaznali tortur. Choć zostaliby oni szehidami, to na ziemi nie byłoby więcej pokoju, byłoby źle]. W dniu i na miejscu Sądu Ostatecznego będzie widziany przez niewierzących oraz grzesznych muzułmanów z Jego atrybutami kahr (groźny) i dżelal (gniewny), a przez prawdziwych muzułmanów z atrybutami lutuf (łaskawy) i dżemal (piękny, doskonały). Muzułmanie zobaczą Go w Raju z atrybutem dżemal. Aniołowie i kobiety też będą widzieli. Niewierzący będą tego pozbawieni. Istnieje wiarygodna informacja, że dżinny też będą pozbawione zobaczenia Go. Według większości uczonych sunnickich: „Doskonali muzułmanie zostaną uhonorowani widzeniem Jego urody każdego ranka i wieczora, zaś muzułmanie niskiego stopnia w każdy Piątek, a kobiety kilka razy w roku, jak w święta na tym świecie.
[Szejch Hazrat Abdulhak Dehlewi w książce w j. perskim pt. „Tekmîl-ül-iman” zapisał święty hadis, w którym zostało powiadomione: „W Dniu Sądu zobaczycie waszego Pana jak czternastej nocy księżyc!”. Jak w życiu na ziemi nie wie się, jak należy rozumieć widzenie Allaha Najwyższego, tak i w życiu po śmierci, nie rozumiejąc, się zobaczy. Tacy wielcy uczeni jak: Ebul Hasen Esz’ari, Imam Suyuti i Imam Bejheki, powiadomili, że aniołowie też będą widzieli w Raju Allaha Najwyższego. Imam a’zam Ebu Hanife i inni uczeni powiadomili, że dżinny nie zyskują sewab i nie wejdą do Raju, tylko te z nich się uratują od Piekła, które należą do wierzących. Kobiety będą widziały Go kilka razy w roku, w takie dni jak święta na ziemi. Z wierzących najdoskonalsi będą widzieli każdego ranka i wieczora, pozostali zaś w Piątki. Według tego uczonego jest to radosna nowina też dla wierzących kobiet, aniołów i dżinnów. Odpowiednie będzie, jeśli takie doskonałe i Błogosławione kobiety jak: Fatmat-uz-zehra, Hadidżet-ul-kubra, Aisze Syddyka i pozostałe Błogosławione żony Wysłannika Allaha, a także Merjem i Asije (radyjallahu teala anhunne edżmain) będzie się traktowało inaczej od pozostałych kobiet. Imam Sujuti też zwrócił na to uwagę].
Powinno się wierzyć w to, że Allah Najwyższy będzie widziany, ale nie powinno się myśleć o tym, w jaki sposób, ponieważ rozum człowieka nie jest w stanie zrozumieć czynów Allaha Najwyższego. Nie są one podobne do czynów ziemskich. [Nie zmierzy się ich za pomocą wiedzy z fizyki i chemii]. Nie ma u Allaha Najwyższego czegoś takiego jak kierunek, znajdowanie się naprzeciw. Allah Najwyższy nie jest materią. [Nie jest elementem, mieszaniną, związkiem]. Nie jest przeliczalny. Nie zmierzy się Go. Nie policzy się Go. Nie może być obliczony. Nie zajdą w Nim żadne zmiany. Nie jest w miejscu. Nie określi się Go czasem. Nie ma Jego przeszłości, przyszłości, strony tylnej i przedniej, dolnej i górnej, prawej i lewej. Z tego względu myśl, rozum i wiedza człowieka nie są w stanie czegokolwiek z Niego zrozumieć i pojąć, w jaki sposób będzie On widziany. „Ręka”, „noga”, „kierunek”, „miejsce” i tym podobne słowa, które są niedopuszczalne odnośnie Allaha Najwyższego, choć znajdują się w świętych ajetach i świętych hadisach, to nie mają tego znaczenia, które my rozumiemy, znamy i obecnie używamy. Te święte ajety i święte hadisy nazywa się Muteszabihat. Powinno się w nie wierzyć i nie próbować zrozumieć, co to jest i jakie to jest. Można je wytłumaczyć krótko lub w szczegółach (tewil), czyli obdarzyć innym znaczeniem, które jest godne Allaha Najwyższego. I tak na przykład słowo „ręka” może być interpretowane jako ‘siła’, ‘moc’, ‘energia’.
Muhammed (alejhisselam) zobaczył Allaha Najwyższego podczas Miradż. To widzenie nie jest widzeniem jak widzenie oczami na ziemi. Jeśli ktoś powie, że widział Allaha Najwyższego na ziemi, ten jest zyndyk. Widzenia przez Ewlija (kaddesallahu teala esrarehum edżmain) nie jest widzeniem jak widzenie na ziemi i w życiu przyszłym. Nie jest to ru’jet (widzenie), u nich zachodzi szuhud [czyli widzenie okiem serca; oni widzą przykłady]. Choć są wśród nich tacy, którzy powiedzieli, że widzieli, to byli oni w stanie sekr, czyli stracili przytomność, byli w ekstazie i wydawało im się, że szuhud to ru’jet albo jest to jedno ze słów, które wymaga wyjaśnień (tewil).
Pytanie: Powyżej zostało powiadomione, że dżaiz (możliwe, dopuszczalne) jest zobaczenie Allaha Najwyższego widzeniem (okiem) ziemskim. Dlaczego jest zyndyk ten, kto powie o czymś, co uznane jest za dżaiz, że zaszło to u niego? Jeśli o tym powie niewierzący, to czy można powiedzieć, że jest to dżaiz?
Odpowiedź: W słowniku dżaiz znaczy: ‘może być’ albo ‘może nie być’, oba stany są odpowiednie. Jednak według mezheb Imama Esz’ariego ‘ru’jet jest dżaiz’ znaczy: ‘możliwe i w mocy człowieka jest bycie blisko Allaha Najwyższego, znajdowanie się naprzeciw Niego i widzenie poza prawami fizyki stworzonymi dla świata przez stworzenie u człowieka zupełnie innej siły widzenia. I tak np. możliwe jest pokazanie niewidomemu w Chinach komara, który znajduje się w Anduluzji albo pokazanie człowiekowi na ziemi tego, co znajduje się na księżycu lub w gwieździe. Taka siła należy tylko do Allaha Najwyższego. Po drugie, powiedzieć: „widziałem na ziemi”, jest niezgodne ze świętymi ajetami, świętymi hadisami i jednogłośną opinią uczonych. Dlatego też ten, kto tak powiedział, jest mulhid albo zyndyk. Po trzecie, żeby ru’jet był dżaiz na świecie, to nie znaczy to, że to zobaczenie Jego jest możliwe za pomocą praw fizyki. A tymczasem słowa mówiącego, że widział Allaha Najwyższego, oznaczają, że widział tak jak widział wszystko inne. A takie widzenie jest niemożliwe. Z tego względu tego, kto wypowiada to, co jest powodem kufur, nazywa się mulhid albo zyndyk. [Hazrat Mewlana Halid Bagdadi] po tych odpowiedziach napisał: „Uważajcie!”. Tym wskazuje na to, że druga odpowiedź jest jeszcze mocniejsza. Mulhid i zyndyk mówią o sobie, że są muzułmanami. Mulhid jest w tym słowie szczery. Wierzy, że sam jest muzułmaninem i znajduje się na prawidłowej Drodze. Zaś zyndyk jest wrogiem islamu. Wygląda na muzułmanina, żeby zniszczyć islam od środka, oszukiwać muzułmanów].
Nie pomyśli się o tym, że nad Allahem Najwyższym minęły noc – dzień i czas. Z tego względu, że u Allaha Najwyższego pod żadnym względem nie zajdzie żadna zmiana, nie powie się, że w przeszłości, przyszłości było tak i tak. Allah Najwyższy w nic się nie wcieli. Z niczym się nie połączy. [U szyitów, należący do grupy Nusajri należą do kafir, ponieważ powiedzieli, że Allah Najwyższy wcielił się w Hazrat Aliego]. Nie ma przeciwnika, podobnego do, wspólnika, pomocnika, opiekuna Allaha Najwyższego. Nie ma też Jego matki, ojca, syna, córki i partnera. Zawsze jest obecny, wszystko otacza i wychodzi ponad wszystko. Dla wszystkich jest bliżej od ich aorty. Jednak Jego otaczanie nas, obecność, bycie razem i blisko nas nie są takie, jak my to rozumiemy. Jego bliskości nie zrozumie się przez naukę uczonych islamskich, intelekt naukowców, odkrycia i widzenia sercem Ewlija (kaddesallahu teala esrarehum edżmain). Człowiek nie zrozumie tego wewnętrznego wyglądu. Allah Najwyższy jest w Swojej osobie i atrybutach jedyny; nie zajdzie w żadnym z nich żadna zmiana, przemiana.
Imiona Allaha Najwyższego są tewkifi, czyli jest dozwolone wypowiadanie imion powiadomionych przez islam, wypowiadanie innych poza nimi nie jest dopuszczalne. [Np. mówi się, że Allah Najwyższy jest alim. Jednak nie powie się fakih, co też znaczy alim, ponieważ w islamie nie nazwano Allaha Najwyższego fakih. Podobnie, nie jest dozwolone mówienie „bóg” zamiast „Allah”, ponieważ „bóg” znaczy ‘bożek’, ‘przedmiot kultu’. Np. mówi się, że bożkami hindusów są krowy. Można powiedzieć: „Allah jest jeden, poza Nim nie ma innego boga”. Słowa w obcych językach: „Dieu”, „Gott” i „God” można też użyć w znaczeniu ‘bóg’. Nie użyje się ich zamiast imienia Allah].
Imiona Allaha Najwyższego są nieskończone. Znane jest powiedzenie, że jest ich tysiąc jeden. To znaczy, że ludziom zostało powiadomione o tysiącu jeden z Jego imion. W religii Muhammeda (alejhisselam) zostało powiadomione dziewięćdziesiąt dziewięć z nich. Nazywa się je Esma-i husna.
Syfati zatijje Allaha Najwyższego jest sześć. [O nich poinformowaliśmy wcześniej]. Według mezheb Maturidijje Syfati subutijje jest osiem, a według mezheb Esz’arijje siedem. Te atrybuty są jak Jego osoba: przedwieczne, wiekuiste, święte. Nie są jak atrybuty stworzeń. Nie pojmie się ich rozumem, wysiłkiem intelektualnym i porównywaniem do ludzkich atrybutów. Allah Najwyższy obdarzył ludzi po jednym z tych atrybutów. Widząc je, można trochę zrozumieć atrybuty Allaha Najwyższego. Z tego względu, że człowiek nie zrozumie Allaha Najwyższego, myślenie o Allahu Najwyższym, staranie się Go zrozumieć, nie jest dopuszczalne. Osiem atrybutów subutijje Allaha Najwyższego nie jest w Jego osobie ani nie jest osobno, tzn. te atrybuty nie są Nim. Nie są też czymś innym od Niego.
Te osiem atrybutów to: Hajat, Ilm, Sem’, Basar, Kudret, Irade i Tekwin. Według mezheb Esz’arijje atrybut Tekwin i Kudret są tym samym. Mesijjet znaczy też Irade.
Każdy z ośmiu atrybutów Allaha Najwyższego jest wyjątkowy w pewnym stanie. W żadnym z nich nie zajdzie żadna zmiana. Jednak u stworzeń, ze względu na więzi każdego z nich, jest ich wiele. Zależności między tymi atrybutami a stworzeniami, z punktu widzenia wpływu, choć jest ich wiele, nie zaszkodzą temu, że są wyjątkowe. Allah Najwyższy stworzył tak wiele rodzajów stworzeń i wszystkie je w każdej chwili chroni przed zagładą. Jednak On dalej jest jeden. Nie zajdzie u niego żadna zmiana. Każde stworzenie, w każdej chwili, pod każdym względem potrzebuje Go. On zaś nikogo nie potrzebuje.
[SYFATI ZATIJJE:
1- Wudżud: Allah Najwyższy był i jest, Jego istnienie jest nieskończone i jest zawsze potrzebne.
2- Kydem: Jego egzystencja nie ma początku.
3- Beka: nie ma końca istnienia egzystencji Allaha Najwyższego; w Jego atrybutach i czynach nie ma On Sobie podobnych, wspólników.
4- Wahdanijjet: Allah Najwyższy w Swojej egzystencji, atrybutach i czynach jest jedynym, nie ma wspólnika, Mu podobnego.
5- Muhalafetun lil-hawadis: Allah Najwyższy nie jest podobny do żadnego stworzenia i jego atrybutów.
6- Kyjam bi-nefsihi: Allah Najwyższy nikogo i niczego nie potrzebuje, jest pozbawiony jakiejkolwiek potrzeby. Nie potrzebuje miejsca. Gdy nie było materii i miejsca, to On był. Jest daleki od każdej potrzeby.
SYFATI SUBUTIJJE:
1- Hajat: Allah Najwyższy jest żywy. Jego życie nie jest podobne do życia stworzeń. To życie jest nieskończenie wczesne i wieczne.
2- Ilim: Allah Najwyższy wie wszystko. Jego wiedza nie jest podobna do wiedzy stworzeń. W ciemną noc widzi i wie o mrówce, która chodzi po czarnym kamieniu. Zna myśli, intencje pojawiające się w sercu człowieka. W wiedzy Jego nie zajdą żadne zmiany. Jest przedwieczna i wieczna.
3- Sem’: Allah Najwyższy słyszy bez jakichkolwiek przyrządów i środków. Nie jest to podobne do słyszenia u ludzi.
4- Basar: Allah Najwyższy widzi bez przyrządów i – bez względu na warunki – wszystko, co jest ukryte i widoczne.
5- Irade: Wola Allaha Najwyższego. Tylko Jego życzenie się spełnia. Stworzy to, co zechce. Wszystko dzieje się tylko ze względu na Jego wolę. Nic nie jest w stanie stanąć na przeszkodzie Jego woli.
6- Kudret: Allah Najwyższy na wszystko ma siłę. Nic nie jest dla Niego trudne.
7- Kelam: Allah Najwyższy, żeby się wypowiedzieć, nie potrzebuje żadnych przyrządów, głosu, liter.
8- Tekwin: Allah Najwyższy jest Stworzycielem. Poza Nim nie ma innego stworzyciela. Wszystko On stworzył. Nikogo poza Allahem Najwyższym nie powinno nazywać się stworzycielem.
Zrozumienie istoty atrybutów Allaha Najwyższego jest też niemożliwe. Nikt i nic nie jest wspólnikiem w atrybutach Allaha Najwyższego i nie będzie im podobne.]

cdn.
religia: islam
itikad: sunna
mezheb: hanefi
źródło wiedzy: Ilmihal Seadet Ebediyye, http://www.dinimizislam.com , http://www.hakikatkitabevi.com
#2
2- Drugą sprawą z sześciu, w które powinno się uwierzyć jest: „Uwierzyć w Jego aniołów”. „Anioł” [Melek] znaczy: ‘posłaniec’, ‘przynoszący wiadomość lub siłę’. Aniołowie są materią, są delikatni, lżejsi od gazu, świetliści, żywi i mądrzy. Złe czyny popełniane przez ludzi są im obce. Potrafią przyjąć każdy kształt. Gazy, materie płynne i stałe jak mogą przyjąć kształt, gdy staną się stałe, tak i aniołowie mogą przybrać piękne kształty. Nie są duchami odłączonymi od ciała wielkich ludzi. Chrześcijanie uważają anioły za takie duchy. Nie są też czymś, co nie jest materią, jak energia i siła. Niektórzy z dawnych filozofów tak myśleli. Wszystkie anioły nazywa się Melaike. Aniołowie zostali stworzeni przed wszystkimi innymi stworzeniami. Z tego względu przed uwierzeniem w księgi i w proroków jest powiadomione o uwierzeniu w nich. W Świętym Koranie jest powiadomione też w tej kolejności o tym, w co powinno się wierzyć.
Wiara w aniołów powinna wyglądać w ten sposób: Aniołowie są Sługami Allaha Najwyższego. Nie są Jego wspólnikami. Nie są Jego córkami, jak uważają niektórzy wyznawcy innych religii. Allah Najwyższy kocha wszystkich aniołów. Są oni posłuszni wszystkim Jego rozkazom. Nie grzeszą, nie buntują się. Nie jedzą i nie piją. Nie są ani kobietami ani mężczyznami. Nie zawierają związków małżeńskich. Nie posiadają dzieci. Posiadają swoje życie, żyją. Choć według przekazu Abdullaha bin Mesuda (radyjallahu anh) część z aniołów posiadała dzieci, a Iblis i dżinn od nich pochodzą, to odpowiedź na to jest obszernie wyjaśniona w książkach. Allah Najwyższy, gdy oznajmił, że stworzy ludzi, to aniołowie zadali pytania zwane Zelle, takie jak: „Ja Rabbi! Czy stworzysz stworzenia, które doprowadzą na ziemi do zepsucia i przelewu krwi?”. Te pytania nie zmienią tego, że są oni niewinni.
Ze stworzeń najwięcej jest aniołów. Liczbę ich zna tylko Allah Najwyższy. W niebiosach nie ma miejsca, gdzie by się oni nie modlili. Niebo w każdym miejscu jest wypełnione przez aniołów, którzy robią ruku i sedżde. W niebie, na ziemi, w trawie, w gwiazdach, w kroplach deszczu, w liściach drzew, w każdej molekule, w każdym atomie, w każdej reakcji, w każdym ruchu, wszędzie aniołowie mają swoje obowiązki. Wszędzie spełniają rozkazy Allaha Najwyższego. Są pośrednikami między Allahem Najwyższym a stworzeniami. Niektórzy z nich są dowódcami innych. Niektórzy przynoszą wiadomości prorokom. Niektórzy wnoszą ludziom do serc dobre myśli, które nazywa się natchnieniem. Niektórzy z nich nie mają w ogóle pojęcia o ludziach i wszystkich stworzeniach. Pod wpływem piękna Allaha Najwyższego zatracili się w zachwycie. Każdy anioł ma swoje pewne miejsce, którego nie opuszcza. Niektórzy z nich mają po dwa skrzydła, inni po cztery, a inni jeszcze więcej. [Skrzydła wszystkiego, co porusza się w powietrzu, mają swoją specyficzną budowę i jak żadne z nich nie jest podobne do innych, tak też skrzydła aniołów nie są podobne do tego, co jest określane mianem skrzydeł przez ludzi. Skrzydła aniołów zostały stworzone z ich materii. Człowiek, gdy usłyszy nazwę czegoś, czego nie widział, czego nie zna, myśląc, że to jest takie, jak to, o czym myśli, oszukuje siebie. My wierzymy w to, że aniołowie posiadają skrzydła. Jednak jak one wyglądają, nie wiemy. Obrazy kobiet ze skrzydłami nazywane aniołami w kościołach, czasopismach i filmach są zmyślone. Muzułmanin nie wykonuje takich obrazów. Nie należy uważać takich fikcyjnych obrazów zrobionych przez nie-muzułmanów za właściwe i dawać się wrogom oszukać]. Aniołowie rajscy znajdują się w Raju. Największym z nich jest Rydwan. Aniołowie z Piekła nazywani są Zebani. Spełniają oni rozkazy dotyczące Piekła. Jak morze nie jest szkodliwe rybom, tak im nie szkodzi ogień Piekła. Zebani z Piekła jest dziewiętnastu. Największego z nich nazywa się Malik.
Dwóch aniołów w nocy i dwóch w dzień spisuje dobre i złe czyny każdego człowieka, wszystko, czego on dokonał. Tych czterech aniołów nazywa się Kiramen Katibin albo Aniołami Hafaza. Powiadomione jest też, że aniołowie Hafaza różnią się od aniołów Kiramen Katibi. Anioł z prawej strony jest dowódcą anioła z lewej strony i spisuje dobre uczynki, ibadet. Anioł z lewej strony spisuje złe uczynki, grzechy. Istnieją też aniołowie, którzy będą znęcać się nad niewierzącymi, muzułmanami – buntownikami i zadawać im pytania w grobie. Aniołów, którzy zadają pytania, nazywa się Munker i Nekir. Aniołów pytających muzułmanów nazywa się Mubeszszir i Beszir.
Niektórzy z aniołów górują nad innymi. Najwyższych rangą jest czterech. Pierwszym jest Dżebrail (alejhisselam), jego obowiązkiem jest przyniesienie wahj (objawienia) prorokom, poinformowanie o nakazach i zakazach. Drugim jest Israfil (alejhisselam), gdy nadejdzie Koniec Świata, to zadmie on dwa razy w trąbę zwaną Sur. Za pierwszym razem, poza Allahem Najwyższym, wszyscy żywi umrą. Za drugim razem wszyscy ożyją. Trzecim jest Mikail (alejhisselam), jego obowiązkiem jest powodowanie spadku i wzrostu cen, przynoszenie niedostatku i urodzaju [doprowadzenie do porządku ekonomicznego, wprowadzenie zadowolenia i błogostanu], wprawienie w ruch każdej materii. Czwartym jest Azrail (alejhisselam), jego obowiązkiem jest odbieranie ludziom ducha. Po tych czterech aniołach do czterech górujących grup aniołów należą: Hamele-i Arsz, których jest czterech, a na Sądzie Ostatecznym będzie ich ośmiu; Mukarrebin znajdują się w obecności Allaha Najwyższego i nie odchodzą od Niego nawet na chwilę; Kerubijan nazywa się największych aniołów z torturujących w Piekle; Ruhanijan są to aniołowie miłosierdzia. Ci wszyscy aniołowie górują nad wszystkim ludźmi poza Prorokami (alejhimusselawatu wetteslimat). Doskonali muzułmanie i Weli górują nad aniołami najniższych stopni, są od nich lepsi. Najniżsi stopniem aniołowie są lepsi od najniższych stopniem muzułmanów, czyli buntowników i grzeszników. Niewierzący zaś są gorsi od wszystkich stworzeń.
Za pierwszym dmuchnięciem w Sur, poza czteroma wielkimi aniołami i aniołami Hamele-i Arsz, wszystkie anioły znikną. Potem przestaną istnieć aniołowie Hamele-i Arsz i jeszcze później czterech wielkich aniołów. Za drugim dmuchnięciem najpierw ożyją wszyscy aniołowie. Przed wszystkimi najpierw Hamele-i Arsz i tych czterech aniołów. To znaczy, że jak ci aniołowie zostali stworzeni przed wszystkimi stworzeniami, tak i po ich wszystkich przestaną istnieć.
religia: islam
itikad: sunna
mezheb: hanefi
źródło wiedzy: Ilmihal Seadet Ebediyye, http://www.dinimizislam.com , http://www.hakikatkitabevi.com
#3
3- Trzecią z sześciu spraw, w które powinno się uwierzyć, jest : „Wierzyć w księgi zesłane przez Allaha Najwyższego”, które zawierają w sobie zasady wiary, nakazy i zakazy Allaha Najwyższego i opisują piękny charakter. Allah Najwyższy zesłał je przez anioła lub niektórym Prorokom, mówiąc im do ich Błogosławionych uszu; niektóre w formie zapisu, jeszcze inne bez anioła, pozwalając im usłyszeć. Te wszystkie księgi są Słowem Allaha Najwyższego. Są przedwieczne i wiekuiste. Nie są stworzeniem. Nie są słowem proroków lub aniołów. Słowo Allaha Najwyższego nie jest jak słowo pisane, pamiętane i wypowiadane przez człowieka. Nie zapisze się, nie wypowie i nie uzmysłowi się Go. Nie jest literą i głosem. Człowiek nie jest w stanie ogarnąć rozumem Allaha Najwyższego i Jego atrybutów. Jednak Jego słowa ludzie mogą czytać, zapamiętać je i zapisać. Kiedy są z nami, to są haadis (nie są wieczne), zostały później stworzone. Oznacza to, że słowa Allaha Najwyższego mają dwa aspekty. Kiedy są z ludźmi, to są stworzeniem i nie są wieczne. Jeśli weźmie się pod uwagę to, że jest to Słowo Allaha Najwyższego, to są wieczne, kadim.
Wszystkie księgi zesłane przez Allaha Najwyższego są prawdą. Nie ma w nich kłamstwa, błędu. Choć zostało powiedziane, że będzie karał, zada tortury i jest też możliwe wybaczenie, to zależy to od Jego woli, życzenia i nieznanych przez nas warunków. Albo znaczy, że daruje poddanemu karę, na którą on zasłużył. Słowa powiadamiające o karze, torturach nie są po to, żeby dać znać, że jeśli zostaną darowane, to będzie to kłamstwem. Jak nie jest możliwe, żeby Allah Najwyższy nie dawał obiecanych darów, tak i możliwe jest, że daruje tortury. Rozum, a także święte ajety wskazują na to, że tak jest.
Jeśli nie ma przeszkody, trudności, to powinno się obdarzyć święte ajety i święte hadisy znaczeniem jasno zrozumiałym. Nie jest dopuszczalne nadawanie znaczenia, które – choć jest do nich podobne – jednak jest inne. [Święty Koran i święte hadisy były w słownictwie, dialekcie Kurajszytów. Powinno się nadać im znaczenie, jakie było używane tysiąc czterysta lat temu w Hidżaz. Nie jest prawidłowe tłumaczenie ich, przez nadanie im znaczeń, które z czasem się zmieniły i są obecnie używane]. Święte ajety zwane muteszabihat posiadają niezrozumiałe, tajemne znaczenie. Ich znaczenie zna tylko Allah Najwyższy i bardzo niewielu wybranych z wielkich ludzi islamu, których On obdarzył ilm-i ledunni, którzy mogą znać tylko tyle, ile ich powiadomił. Poza nimi nikt inny nie zrozumie. Dlatego też powinno się wierzyć, że ajety muteszabih są Słowem Allaha Najwyższego i nie analizować ich znaczenia. Uczeni z mezheb Esz’arijje powiedzieli, że w takich ajetach jest dopuszczalny krótki lub obszerny tewil. Tewil znaczy: ‘spośród różnych znaczeń wybrać to, które nie jest powszechnie znane’. Na przykład w Surze Isra w świętym ajecie, który jest Słowem Allaha, podane jest w tym znaczeniu: „Ręce Allaha są lepsze od ich rąk”. Powinno się powiedzieć, że wierzy się w to, co Allah Najwyższy przez to rozumie. Najlepiej jest powiedzieć, że nie rozumie się tego znaczenia, Allah Najwyższy wie najlepiej. Albo nauka Allaha Najwyższego nie jest taka jak nasza. Jego wola nie jest podobna do naszej woli. Ręce Allaha Najwyższego nie są też takie jak ręce Jego poddanych.
Allah Najwyższy w zesłanych księgach unieważnił (nesh) w niektórych ajetach tylko wymowę albo tylko znaczenie, albo wymowę i znaczenie. Święty Koran unieważnił wszystkie księgi i obowiązujące w nich prawa. W Świętym Koranie do Końca Świata nigdy nie będzie błędu, zapomnienia, dodatku lub braku. Wszystkie nauki, które były i będą, znajdują się w Świętym Koranie. Dlatego jest doskonalszy, wartościowszy od wszystkich ksiąg niebiańskich. Największym cudem Wysłannika Allaha (sallallahu alejhi we sellem) jest Święty Koran. Gdyby wszyscy ludzie i dżinny zebrali się i wszyscy staraliby się wypowiedzieć słowa podobne do tych, jakie są w najkrótszej surze, to nie wypowiedzą. W Arabii zebrali się mówcy, poeci, literaci. Bardzo się starali. Jednak nie wypowiedzieli słów, które byłyby podobne do krótkiego ajetu. Byli bezsilni wobec Świętego Koranu. Oniemieli ze zdumienia. Allah Najwyższy sprawia, że wrogowie islamu są bezradni wobec Świętego Koranu i przez Święty Koran pokonani. Wymowność Świętego Koranu jest ponad ludzkie siły. Ludzie nie są w stanie tak się wyrazić. Święte ajety różnią się od poezji, prozy i rymowanych wierszy ludzi, mimo że zostały wyrażone literami, których używali arabscy literaci.
Z niebiańskich ksiąg zostaliśmy powiadomieni o stu czterech. W tym zostało zesłanych dziesięć suhuf Ademowi (alejhisselam), pięćdziesiąt suhuf Szitowi (alejhisselam), trzydzieści suhuf Idrisowi (alejhisselam), dziesięć suhuf Ibrahimowi (alejhisselam), Tewrat Musie (alejhisselam), Zebur Dawudowi (alejhisselam), Indżil Isie (alejhisselam), Kuran-i kerim Muhammedowi (alejhisselam).
Człowiek, gdy zechce coś rozkazać lub zakazać, lub spytać się o coś, o czymś powiadomić, to najpierw przygotowuje to sobie w głowie, myśli o tym. Te znaczenia znajdujące się w głowie nazywane są Kelam-i nefsi. Nie powie się, że te znaczenia są po arabsku, persku czy też turecku. Wypowiedzenie ich w różnych językach nie jest powodem tego, że przybiorą one inne znaczenie. Słowa wyjaśniające te znaczenia nazywane są Kelam-i lafzi. Kelam-i lafzi można wytłumaczyć w różnych językach. Przez to rozumie się, że Kelam-i nefsi jak inne atrybuty, np. wiedza, wola, widzenie itp. u tego, do kogo należy, jest jak osobny atrybut, który jest wyjątkowy, się nie zmieni. Zaś Kelam-i lafzi wyjaśnia Kelam-i nefsi i jest zbiorem głosek, które wychodzą z ust mówiącego i wchodzą do uszu człowieka. Tak więc Słowo Allaha Najwyższego jest słowem, które nigdy nie milknie i nie jest stworzeniem, jest razem z Jego osobą, wieczne i nieskończone. Jest samo w sobie atrybutem, różni się od Syfati zatijje jak wiedza, wola i jest inne od Syfati subutijje. Wyjątkowość jest atrybutem Jego Słowa. Ono nigdy się nie zmieni. Nie jest literą, głosem. Nie ma w nim podziału na fragmenty i przekształcenia jak na nakaz, zakaz, narrację i jak na arabski, perski, hebrajski, turecki, aramejski. Nie przyjmie takich form. Nie zapisze się. Nie potrzebuje takich organów jak mózg, uszy i język. Może być jednak wypowiedziane w dowolnym języku. I tak, jeśli powie się w j. arabskim, to nazywa się Kuran-i kerim. Jeśli powie się w j. hebrajskim, to nazywa się Tewrat. Jeśli będzie w j. aramejskim, to będzie to Indżil. [W książce pt. „Şerh-ül-mekasid” jest napisane, że jak powie się w j. greckim to jest to Indżil, a jak po aramejsku to jest to Zebur].
Kelam-i ilahi (Słowo boskie) powiadamia o różnych sprawach. Jeśli opowiada o zdarzeniach, to nazywa się je Haber, a jeśli nie, to nazywa się Insza. Jeśli powiadamia o tym, co powinno się robić, to nazywa się Emr, a jak o zakazach, to nazywa się to Nehj. Jednak w Kelam-i ilahi nie zajdzie żadna zmiana i powiększenie. Zesłane wszystkie księgi i suhuf pochodzą od atrybutu mowy (Kelam) Allaha Najwyższego. Z atrybutu Kelam czyli Kelam-i nefsi. Jeśli będą po arabsku, to będzie to Kuran-i kerim. Objawienia napisane, usłyszane, wypowiedziane, zapamiętane w postaci liter, zesłane w formie wiersza nazywa się Kelam-i lafzi i Kuran-i kerim. Z tego względu, że te Kelam-i lafzi wskazują na Kelam-i ilahi dopuszczalne jest nazwanie ich też Kelam-i ilahi i Syfati ilahi. Jak wszystkie je nazywa się Kuran-i kerim, tak i fragmenty nazywa się Koranem. Jednogłośna opinia prawidłowych uczonych islamskich głosi, że Kelam-i nefsi nie jest stworzeniem, jest kadim (wieczny). Jeśli chodzi o Kelam-i lafzi to nie ma jednogłośnej opinii odnośnie tego, czy jest haadis (później stworzone) lub kadim. Część z tych, którzy powiadomili, że jest haadis, powiedzieli, że nie powinno się mówić, że Kelam-i lafzi jest haadis. Jeśli powie się, że jest haadis, to może być źle zrozumiane i oznaczać, że Kelam-i nefsi jest haadis. Taki komentarz będzie najlepszy na ten temat. Umysł człowieka, gdy usłyszy o tym, co zobaczył, to od razu sobie przypomina. Przez słowa uczonych sunnickich o tym, że Święty Koran jest haadis, rozumie się, że to, co wypowiadamy ustami, ten głos i te słowa są stworzeniem. Uczeni sunniccy powiadomili jednogłośnie, że Kelam-i lafzi i Kelam-i nefsi są słowami Allaha Najwyższego. Choć niektórzy uznali te słowa za metaforyczne, to jednak wszyscy zgadzają się, że Kelam-i nefsi oznacza Słowo Allaha i jest atrybutem mowy Allaha Najwyższego, a Kelam-i lafzi jest Słowem Allaha Najwyższego i znaczy, że Allah Najwyższy jest jego stworzycielem.
Pytanie: Z powyższego pisma rozumie się, że nie usłyszy się Słowa Allaha Najwyższego, które jest wieczne. ‘Usłyszałem Słowo Allaha’ znaczy ‘usłyszałem wypowiadane dźwięki i słowa’ albo ‘zrozumiałem wypowiadany głos i Kelam-i nefsi, który jest wieczny’. Wszyscy Prorocy, a nawet wszyscy ludzie tak mogą na te dwa sposoby usłyszeć. Co jest powodem wyróżnienia Musy (alejhisselam) jako Kelimullah (Ten, do kogo mówił Allah Najwyższy)?
Odpowiedź: Musa (alejhisselam) usłyszał Kelam-i ezeli bez liter, bez dźwięku, w sposób odmienny od zwyczaju boskiego. Jak w Raju zobaczy się w niezrozumiały i niewytłumaczalny sposób Allaha Najwyższego, tak i usłyszał on w sposób, który nie jest możliwy do wytłumaczenia. Nikt inny tak nie usłyszał albo usłyszał dźwiękiem Słowa Allaha. Jednak nie tylko samymi uszami. Usłyszał każdą cząstką ciała, z każdej strony. Albo usłyszał tylko ze strony drzewa. Jednak nie usłyszał z głosem, ani też przez drganie powietrza lub przez inne zjawiska. Z tego powodu, że usłyszał jednym z trzech tych stanów, zyskał nazwę Kelimullah. Podobnie było z usłyszeniem Słowa boskiego przez Muhammeda (alejhissalatu wesselam) podczas Nocy Miradż, a także podczas odbierania objawień od Dżebraila (alejhisselam).
religia: islam
itikad: sunna
mezheb: hanefi
źródło wiedzy: Ilmihal Seadet Ebediyye, http://www.dinimizislam.com , http://www.hakikatkitabevi.com
#4
4- Czwartą z sześciu spraw, w które powinno się uwierzyć, jest: „Wierzyć w Proroków Allaha Najwyższego”. Allah Najwyższy zesłał ludziom proroków, żeby doprowadzili ludzi do upodobanej przez Niego prawidłowej Drogi. Prorocy zostali zesłani, żeby doprowadzić ludzi na Drogę upodobaną przez Allaha Najwyższego, pokazać im prawidłową Drogę. „Resul” znaczy ‘posłaniec’. Według słownika znaczy: ‘wysłany szlachetny człowiek i informator’. W islamie Resul oznacza: ‘szlachetny, wartościowy człowiek, który posiada naturę, charakter, wiedzę, rozum wyższe od wszystkich ludzi swoich czasów’. Nie posiada żadnej złej cechy charakteru, żadnego stanu, który by się nie podobał. Prorocy posiadają atrybut ismet, co znaczy, że przed powiadomieniem i po powiadomieniu ich o proroctwie nie popełnili żadnego małego i dużego grzechu. [Niewierzący, którzy chcą zniszczyć islam od wewnątrz, mówią, że Muhammed (alejhisselam) nim został Prorokiem, to przed posągami zarzynał ofiary i jako dowód na to wskazują książki ehli bidat. Z powyższych zdań wynika, że te brzydkie oszczerstwa są kłamstwem]. Prorocy ze względu na charakter, wiedzę i rozum przewyższają wszystkich ludzi swoich czasów, są wartościowymi i zacnymi ludźmi. Nie ma u nich złego charakteru i brzydkich stanów. Po powiadomieniu o tym, że zostali prorokami, do rozpowszechnienia, zrozumienia, że są nimi, nie było u nich też wad wzroku, słuchu itp. Powinno się wierzyć w to, że u każdego proroka jest siedem atrybutów: emanet, sydk, teblig, adalet, ismet i emmul-azl, co znaczy, że ich proroctwo nie było anulowane. Zaś fetanet znaczy ‘bardzo mądry, bardzo wyrozumiały’.
Proroków przynoszących nowe prawo, nową religię nazywa się Resul. Natomiast proroków nieprzynoszących nowej religii, zapraszających ludzi do poprzedniej nazywa się Nebi. Pomiędzy Resul a Nebi nie ma różnicy pod względem głoszenia nakazów i religii Allaha Najwyższego. Wiara w proroków polega na uwierzeniu w to, że wszyscy bez wyjątku byli wierni, prawidłowego słowa. Ten, kto nie wierzy w jednego z nich, jest jak ten, kto żadnemu z nich nie uwierzył.
Proroctwa nie zyska się przez pracowitość, głodowanie, znoszenie trudności, modlitwę. Powstaje ono wskutek łaski i wyboru Allaha Najwyższego. Allah Najwyższy za pośrednictwem proroków zesłał ludziom religie, które chronią ich przed szkodliwymi czynami i prowadzą do prawidłowego oraz pożytecznego postępowania, przez które zyskają oni wygodę, pokój i prawdziwą wiarę potrzebną w życiu na ziemi i po śmierci. Prorocy, mimo że posiadali wielu wrogów, byli wyśmiewani i zasmucani przez niewierzących, nie bali się głosić ludziom o wierze i nakazach Allaha Najwyższego. Allah Najwyższy wzmocnił ich cudami (mudżize), żeby ukazać, że są oni wierni i prawidłowo mówią. Nikt nie wystąpił przeciwko tym cudom. Ten, kto uwierzył, przyjmując proroka, należy do wspólnoty (ummet) tego proroka. Prorokom w Dniu Ostatecznym zostanie dane zezwolenie, żeby byli orędownikami dla tych z ich wspólnoty, którzy popełnili bardzo dużo grzechów. Ich wstawiennictwo zostanie przyjęte. Uczonym, Weli i pobożnym wierzącym z ich wspólnot zostanie też dane pozwolenie na orędownictwo. Prorocy (alejhimussalewatu wetteslimat) w swoich grobach żyją nieznanym nam życiem. Ich Błogosławione ciała nie zostaną rozłożone przez ziemię. Na ten temat święty hadis głosi: „Prorocy wykonują w grobie salat i hadżdż”.
[Obecnie znajdujący się w Arabii ludzie zwani wehhabitami nie wierzą w ten święty hadis i prawidłowych muzułmanów, którzy w to wierzą, nazywają kafir. Choć nie zostają oni kafir z tego względu, że błędnie wyjaśniają święte ajety i święte hadisy, które nie mają oczywistego znacznia lub są wątpliwe, jednak należą do ehli bidat. Wyrządzają bardzo dużo szkód muzułmanom. Wehhabizm został założony przez ciemniaka z Nedżd, Muhammeda bin Abdulwehhaba. Został on oszukany przez Hemphera, brytyjskiego szpiega, który wykorzystał spaczone poglądy Ibni Tejmijjego i rozpowszechnił je wśród Turków oraz wszędzie książkami Egipcjanina Abduha . Uczeni sunniccy w setkach książek powiadomili o tym, że oni nie są piątą mezheb, lecz w dalalet, na błędnej drodze. W książkach „Se’adet-i ebediyye” i „Kiyamet ve Ahiret” ten temat jest obszernie opisany. Niech Allah Najwyższy chroni młodych ludzi religii od zejścia na drogę wehhabizmu. Niech nie odsunie ich z Drogi uczonych sunnickich, którzy są wysławiani w świętych hadisach!].
Gdy Błogosławione oczy Proroków (alejhimusselam) śpią, to ich serca nie śpią. Wszyscy prorocy są równi w spełnianiu obowiązków proroctwa i w noszeniu wyższości proroctwa. Powyżej przedstawionych siedem atrybutów występuje u wszystkich proroków. Prorokom proroctwo nie zostanie odebrane. Zaś u Weli ich stan Ewlija może być odebrany. Prorocy są ludźmi. Z dżinnów, aniołów nie ma proroków dla ludzi. Dżinn i anioł nie dojdą do stopnia proroków. Prorocy mają między sobą wyższości, zaszczyty. Ostatni Prorok Muhammed (alejhisselam) przewyższa wszystkich proroków ze względu na dużą liczbę wyznawców w Jego wspólnocie, posłanie Go na duży obszar, posiadanie przez Niego rozległej wiedzy i wielu zdolności, rozpowszechnienie się Jego nauki i zdolności w wielu miejscach, uczynienie jeszcze więcej cudów, obdarzenie szczególną wartością i dobrami. Prorocy ulul’azm są wyżsi od tych, którzy nie są ulul’azm, a Resul są wyżsi od Nebi, którzy nie są Resul.
Liczba Proroków (alejhimussalewatu wetteslimat) nie jest wiadoma. Mówi się, że jest ich więcej niż 124 tysiące. Z nich trzystu trzynastu albo trzystu piętnastu jest Resulami. Wśród Resulów sześciu przewyższa pozostałych. Ich nazywa się „Prorokami Ulul’azm”. Do nich należą: Adem, Nuh, Ibrahim, Musa, Isa i Muhammed Mustafa (alejhimussalatu wesselam).
Słynne są imiona trzydziestu trzech Proroków: Adem, İdris, Szit albo Szis, Nuh, Hud, Salih, Ibrahim, Lut, Ismail, Ishak, Ya’kub, Yusuf, Ejjub, Szuajb, Musa, Harun, Hydyr, Jusza bin Nun, Iljas, Eljesa, Zulkifl, Szem’un, Iszmoil, Junus bin Meta, Dawud, Sulejman, Lokman, Zekerijja, Jahja, Uzejir, Isa bin Merjem, Zulkarnejn i Muhammed (alejhi ve alejhimussalatu wesselam).
W Świętym Koranie zostało powiadomione tylko o dwudziestu ośmiu imionach Proroków. O imionach proroków: Szit, Hydyr, Jusza, Szemun i Iszmoil nie ma mowy w Świętym Koranie. Z tych dwudziestu ośmiu imion nie jest stanowczo pewne, czy Uzejr, Lokman, Zulkarnejn i Hydyr byli prorokami. Hazrat Muhamed Masum napisał w drugim tomie „Mektubat-i Ma’sumiyye”, w 36. Liście, że informacje o tym, że Hazrat Hydyr jest Prorokiem, są pewne. W 182. Liście napisał, że widzenie Hydyra (alejhisselam) w ludzkiej postaci i dokonanie przez niego niektórych czynów, nie wskazuje na to, że on żyje. Allah Najwyższy pozwolił na to, żeby duchy Jego wielu Proroków i Weli były widziane w ludzkiej postaci. Widzenie ich nie świadczy o tym, że oni żyją. Drugim imieniem Zulkifla (alejhisselam) jest Harkyl. Niektórzy mówią, że jest to Iljas albo Idris albo Zekerijja (alejhisselam).
Ibrahim (alejhisselam) nazwany został Halilullah, ponieważ w jego sercu, poza miłością do Allaha Najwyższego, nie istniała żadna inna do jakiegokolwiek stworzenia. Musa (alejhisselam) nazwany został Kelimullah, ponieważ rozmawiał z Allahem Najwyższym. Isa (alejhisselam) został nazwany Kelimetullah, ponieważ nie miał ojca, urodził się na boski rozkaz: „stań się” i głosił ludziom słowa pełne mądrości.
Muhammed (alejhisselam) nazwany Habibullah, wśród synów Adema (alejhisselam) posiada najwyższy stopień, obdarzony został największym szacunkiem i wartością, stał się powodem stworzenia innych stworzeń. Potwierdzone zostało wieloma dowodami, że jest Ulubieńcem Allaha Najwyższego (Habibullah). Z tego powodu też, takich słów, jak: ‘został pokonany, doprowadzony do upadku’, nie można o Nim powiedzieć. Na Sądzie Ostatecznym jako pierwszy powstanie z grobu. Jako pierwszy znajdzie się na miejscu Sądu Ostatecznego. Przed wszystkimi wejdzie do Raju. Nie starczy człowiekowi siły, żeby wymienić wszystkie Jego cuda. Opisując cud Miradż, chcemy ten tekst upiększyć:
Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem), gdy spał w łożu, to został obudzony i Jego Błogosławione Ciało zostało zaprowadzone z Mekki do Mesdżidu Aksa w Jerozolimie, a stamtąd do niebios i po siódmym niebie do miejsc, które Allah Najwyższy ustalił. W Miradż powinno się w ten właśnie sposób wierzyć. [Isma’ilici i w postaci uczonych islamskich występujący wrogowie islamu mówią, że Miradż był stanem i zaszedł tylko duchem. Mówiąc i pisząc, że nie odbył go ciałem, oszukują młodych ludzi. Nie powinno się czytać takich książek i dać się oszukać. W jaki sposób Miradż zaszedł, obszernie jest opisane w wielu wartościowych książkach, np. „Şifa-i şerif” , a także dokładnie w „Se’adet-i ebediyye”]. Z Błogosławionej Mekki aż do Sidre-tul-munteha, które jest drzewem w szóstym i siódmym niebie, gdzie wszystkie nauki i wszystkie wyższości nie przejdą dalej, poszedł razem z Dżebrailem (alejhisselam). W Sidre zobaczył Dżebraila (alejhisselam) w jego postaci z sześciuset skrzydłami. Dżebrail (alejhisselam) pozostał w Sidre. Został zaprowadzony z Mekki do Jerozolimy albo aż do siódmego nieba na wierzchowcu zwanym Buraq. Buraq jest zwierzęciem rajskim, białego koloru, mniejszym od muła, większym od osła. Nie pochodzi od zwierząt ziemskich. Bardzo szybko się poruszał. Nie ma u niego płci. Jego nogi stawały na miejscach tak daleko jak można było zobaczyć. Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) w Mesdżidzie Aksa został imamem i poprowadził prorokom salat nocny albo poranny. Był tam razem z duchami proroków, które były w swoich ludzkich postaciach. Z Jerozolimy do siódmego nieba został wzniesiony w jednej chwili po nieznanych nam schodach zwanych Miradż. Po drodze gratulowali Mu i wychwalali Go ustawieni z prawej i z lewej strony aniołowie. W każdym niebie, do którego wchodzili, Dżebrail (alejhisselam) przekazywał Mu informacje i radosne nowiny. W każdym z nich widział jednego z Proroków i z nim się witał. W Sidre widział dużo zadziwiających rzeczy, a także dary w Raju i męki w Piekle. Z powodu pragnienia i szczęścia zobaczenia piękna Allaha Najwyższego nie patrzył na żaden z darów rajskich. Dalej poza Sidre poszedł sam otoczony światłem. Słyszał odgłosy piór piszących aniołów. Przeszedł przez siedemdziesiąt tysięcy zasłon. Pomiędzy dwoma zasłonami była odległość pięćset letniej drogi. Potem przeszedł przez Kursi na materacu zwanym Refref, który był bardziej błyszczący od słońca i dotarł do Arsz. Dotarł do Arsz ilahijje. Wyszedł z Arsz, z przestrzeni, z czasu i materii świata. Dotarł do miejsca, gdzie usłyszał słowa Allaha Najwyższego.
Bez czasu i bez przestrzeni, tak jak zobaczy się w życiu po śmierci Allaha Najwyższego, w stanie niezrozumiałym i nie do opisania, zobaczył On Allaha Najwyższego. Bez liter i słów rozmawiał z Allahem Najwyższym. Allahowi Najwyższemu okazał wdzięczność i chwałę. Zyskał niezliczone dary i zaszczyty. Choć nakazane zostało Jemu i Jego wspólnocie wykonywanie pięćdziesiąt razy salatu, to na znak Musy (alejhisselam), pomału zostało to zredukowane do pięciu pór. Wcześniej obowiązywały dwie pory salatu, wykonywano tylko salat poranny z popołudniowym albo z nocnym. Po tak długiej podróży, po zyskaniu tak wielu darów, łask i usłyszeniu, zobaczeniu wielu zadziwiających rzeczy, wrócił do Swojego miejsca, gdzie spał, które jeszcze nie ostygło. To, o czym napisaliśmy, pochodzi częściowo ze świętych ajetów, częściowo ze świętych hadisów. Nie jest wymagane wierzyć w to wszystko. Jednak z tego powodu, że zostało to powiadomione przez uczonych sunnickich, ten, kto nie akceptuje tych informacji, odsunie się od Sunny. Zaś ten, kto nie wierzy w święte ajety i w święte hadisy, zostanie niewierzącym.
Na to, że Muhammed (alejhisselam) jest Sejjid-ul-Enbija, czyli najwyższym wśród Proroków (alejhimussalewatu wetteslimat), przedstawiamy kilka ze wskazujących na to licznych dowodów:
W Dniu Sądu Ostatecznego wszyscy Prorocy (alejhimussalewatu wetteslimat) będą się ukrywali w cieniu Jego sztandaru. Allah Najwyższy poinformował wszystkich proroków o Swoim umiłowanym Proroku Muhammedzie (alejhisselam) i polecił im, by w przekazanej wiedzy o Nim nakazali swoim wspólnotom uwierzenie Jemu i kochanie Go. Wszyscy prorocy tak też zrobili.
Muhammed (alejhisselam) jest Hatem-ul-enbija, tzn. po Nim nie przyjdzie żaden inny prorok. Jego Błogosławiony Duch został stworzony wcześniej niż duchy pozostałych proroków. Najpierw Jemu została dana siedziba proroctwa. Przez Jego uhonorowanie na świecie proroctwo zostało wypełnione. Blisko Końca Świata, w czasie panowania Hazrat Mehdiego z nieba do Damaszku zejdzie Isa (alejhisselam) i będzie głosił na ziemi religię Muhammeda (alejhisselam). Będzie należał do Jego wspólnoty. [W Indiach Brytyjczycy doprowadzili do powstania grupy heretyckiej zwanej Kadyjani, która w roku Hidżri 1296, a według kalendarza gregoriańskiego w roku 1880, rozgłaszała kłamstwa o Isie (alejhisselam) i bardzo źle się o nim wyrażała. Choć oni o sobie mówią, że są muzułmanami, to dążą do zniszczenia islamu od wewnątrz. O nich została wydana fetwa, że nie należą do muzułmanów. Nazywani są też Ahmedijje. Jedną z grup bidat, która wystąpiła też w Indiach i należy do zyndyk, jest grupa Dżema’atut-tebligyjje. Ich założycielem jest ignorant o imieniu Iljas, który mówił: „Muzułmanie zeszli na złą drogę. We śnie dostałem nakaz, żeby ich uratować”. Powiedział, że swoją wiedzę poznał z książek mistrzów, czyli Nezira Husejna, Reszida Ahmeda Kenkuhiego i Halila Ahmeda Seharenpuriego, którzy również należą do heretyków. Żeby oszukać muzułmanów, zawsze opowiadają o wartości salatu i wspólnoty. Gdy tymczasem nie zostanie przyjęty żaden salat i żaden ibadet tych, którzy należą do ehli bidat, czyli tych, którzy nie są sunnitami. Tacy powinni najpierw poznać wiedzę z książek uczonych sunnickich, pozbyć się heretyckich wierzeń i zostać prawdziwymi muzułmanami. Wyciągających błędne znaczenie ze świętych ajetów, których znaczenie nie jest oczywiste, nazywa się ehli bidat lub heretykami. Wrogów islamu, którzy święte ajety interpretują według swoich heretyckich poglądów, nazywa się zyndyk. Zyndyk starają się zmienić Święty Koran i islam. Zaś największym wrogiem islamu są Brytyjczycy, którzy doprowadzili do ich powstania, popierają ich finansowo i wydają miliardy na ich publikacje. Ignoranci z Teblig dżemaat, którzy wpadli w pułapki brytyjskich niewierzących, mówiąc o sobie, że są sunnitami i wykonując salat, kłamią, oszukują muzułmanów. Abdulah bin Mes’ud oznajmił: „Wystąpią tacy, którzy choć nie będą posiadali religii, będą robili salat”. Oni będą wiecznie paleni na dnie Piekła. Część z nich na szczycie minaretu jak w gnieździe bociana, w ogromnych turbanach, z długimi brodami, w długich szatach zwanych dżubbe czyta święte ajety, błędnie je interpretując, oszukuje muzułmanów. Jednakże święty hadis: „Innallahe lâ jenzuru ilâ süveriküm ve sijâbiküm ve lâkin jenzuru ilâ kulûbiküm ve nijjâtiküm” oznajmia w tym znaczeniu: „Allah Najwyższy nie patrzy na wasze kształty i ubrania, lecz na wasze serca i intencje”].
Muhammed (alejhisselam) jest najwyższym wśród proroków i miłosierdziem dla wszystkich stworzeń. Osiemnaście tysięcy alem (rodzajów istot) skorzystało z oceanu Jego miłosierdzia. Jednogłośna opinia uczonych islamskich głosi, że jest Prorokiem dla wszystkich ludzi i dżinnów. Wielu z nich powiadomiło, że jest też Prorokiem dla aniołów, roślin, zwierząt i każdej materii. Pozostali Prorocy zostali wysłani do pewnych krajów i pewnych plemion. Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) jest i był prorokiem wszystkich światów, żywych i nieżywych istot. Allah Najwyższy do pozostałych Proroków zwracał się po imieniu, zaś do Muhammeda (alejhisselam), obdarzając Go przywilejem: „O Mój Resulu, o Mój Proroku”. Został obdarzony cudami podobnymi do każdego cudu każdego innego Proroka. Allah Najwyższy nie obdarzył żadnego innego Proroka tak wieloma darami, tak wieloma cudami jak Swojego Umiłowanego Proroka. Gdy wskazał On Swoim Błogosławionym Palcem, to księżyc podzielił się na dwie części, a gdy brał do Błogosławionej Ręki kamienie, to wypowiadały one imię Allaha. Drzewa, mówiąc: „Ja Resulullah”, pozdrawiały Go. Zeschły pień zwany „Hannane”, ponieważ On odszedł od niego, płakał głośno. Pomiędzy Jego Błogosławionymi Palcami płynęła czysta woda. Został obdarzony w życiu pozagrobowym wysokimi stanowiskami jak: Makam-i Mahmud, Szefa’at-i Kubra, Kewser havuz, Wesile i Fadile. Przed wejściem do Raju został uhonorowany widzeniem Allaha Najwyższego z atrybutem dżemal. Posiadał najpiękniejsze cechy charakteru na świecie, najdoskonalszą wiarę, wiedzę, łagodność, cierpliwość, wdzięczność, pobożność, uczciwość, sprawiedliwość, bohaterstwo, lękliwość przed Allahem, odwagę, skromność, mądrość, piękne obyczaje, dobroczynność, miłosierdzie. Tymi zaletami i godnościami, które nie mają końca, przewyższył wszystkich proroków. Liczby cudów, którymi został obdarzony, poza Allahem Najwyższym nikt nie zna. Jego religia doprowadziła do unieważnienia wszystkich poprzednich religii. Jego religia jest najlepszą, najwyższą religią ze wszystkich. Jego wspólnota jest lepsza od wszystkich wspólnot. Ewlija z Jego wspólnoty są szlachetniejsi od Ewlija z pozostałych wspólnot.
Na temat niektorych informacji podanych w tym poscie min. wehhabici, selefijje maja inne zdanie. Odmienne opinie prosze umieszczac nie tutaj, lecz podac dział, gdzie mozna przeczytac na ten temat.
religia: islam
itikad: sunna
mezheb: hanefi
źródło wiedzy: Ilmihal Seadet Ebediyye, http://www.dinimizislam.com , http://www.hakikatkitabevi.com
#5
5- Piątą z sześciu spraw, w które powinno się uwierzyć, jest: „Wierzyć w dzień ahiret”. Początkiem tego okresu jest dzień śmierci człowieka i trwa on do końca Dnia Sądu Ostatecznego. Nazywa się go „ostatni [ahiri] dzień” dlatego, że nie nastąpi po nim noc albo że nastąpi po świecie [jego końcu]. Ten dzień, o którym powiadomiono w świętym hadisie, nie jest dniem i nocą znanymi przez nas. Jest to pewien czas. Nie zostało powiadomione, kiedy nastąpi Koniec Świata, jego pory też nikt nie zrozumiał. Jednak Szlachetny Prorok (sallallahu alejhi we sellem) dał znać o wielu jego znakach i początku. Niektóre z nich to: przyjście Hazrat Mehdiego, zejście Isy (alejhisselam) z nieba do Damaszku, wystąpienie Dedżdżala, doprowadzenie wszędzie do zamieszek przez kogoś, kto będzie zwany Jedżud i Medżudż, słońce będzie wschodziło na zachodzie, dojdzie do wielkich trzęsień ziemi, wiedza o religii zostanie zapomniana, wzrośnie zło i rozpusta, ateiści, niemoralni, nieuczciwi ludzie będą rządcami i nie będą pozwalali, żeby spełniano nakazy Allaha Najwyższego, wszędzie będą popełniane haram, w Jemenie pojawi się wielki ogień, niebo i góry rozpadną się na części, Słońce i księżyc ściemnieją, morza pomieszają się ze sobą i wrząc, wyschną.
Grzeszącego muzułmanina nazywa się „fasyk”. Fasykowie i wszyscy niewierzący będą karani w grobie. W to powinno się wierzyć. Gdy zwłoki zostaną włożone do grobu, to odżyją w nieznanym nam życiu. Będą miały wygodnie lub będą męczone. Poinformowano w świętych hadisach, że aniołowie Munker i Nekir w nieznanych, strasznych postaciach ludzkich przyjdą do grobu i będą zadawać pytania. Według niektórych uczonych islamskich pytania grobowe będą dotyczyły niektórych części wiedzy o wierze, a według innych uczonych, całej wiedzy o wierze. [Z tego powodu powinno się swoje dzieci nauczyć na pamięć pytań i odpowiedzi grobowych: „Kto jest twoim Stworzycielem? Do której religii należysz? Do czyjej wspólnoty należysz? Jak się nazywa twoja księga? Co jest twoim kyble? Jakiej jesteś mezheb w wierzeniu i czynach?”. W „Tezkire-i Kurtubi” napisane jest o tym, że ten, kto nie jest sunnitą, nie da prawidłowej odpowiedzi]. Prawidłowo odpowiadającemu grób zostanie powiększony, w grobie otwarte zostanie okno, rano i wieczorem będzie on widział swoje miejsce w Raju, anioły będą spełniały mu dobre uczynki, głosiły radosne nowiny. Ten kto nie da prawidłowej odpowiedzi, będzie bity żelaznymi młotkami tak mocno, że wszystkie stworzenia, poza ludźmi i dżinnami, będą słyszały jego krzyki. Grób jego będzie tak ciasny, że będzie ściskał kości. W Piekle otworzy się dziura. Rano i wieczorem będzie on mógł zobaczyć swoje miejsce w Piekle, w grobie do Dnia Sądu Ostatecznego będzie męczony.
Powinno się wierzyć w to, że ponownie po śmierci się odżyje. Kości i ciało po rozłożeniu się w ziemi połączą się ponownie, dusze wejdą do ciał i wszyscy powstaną z grobów. Z tego względu ten czas nazywa się Dniem Kyjamet.
[Rośliny, pobierając z powietrza dwutlenek węgla, a z ziemi wodę z solami czyli składniki gleby, łączą je. W ten sposób doprowadzają do powstania substancji organicznych i kamieni, które wpływają na budowę składników organów naszego ciała. Obecnie wiadomo, że tę reakcję chemiczną, która trwa przez długie lata, za pomocą katalizatora można przeprowadzić od razu, w ciągu kilku sekund. Właśnie w podobny sposób, Allah Najwyższy, doprowadzając do połączenia się w grobie wody, dwutlenku węgla i substancji ziemnych, stworzy w jednej chwili materię organiczną i żywe części ciała. Muhammed (alejhisselam) powiadomił o tym, że w ten sposób zostaniemy wskrzeszeni. Nauki ścisłe też wskazują na to, że tak to zachodzi na ziemi].
Wszystkie stworzenia zbiorą się na miejscu Mahszer. Do każdego człowieka przyleci zeszyt z jego czynami. Do tego doprowadzi wszechmocny Allah Najwyższy, który stworzył ziemię, niebo, gwiazdy. Szlachetny Prorok (sallallahu alejhi we sellem) powiadomił o tym, że tak będzie. Na pewno Jego słowa są prawdą. Na pewno do tego wszystkiego dojdzie.
Prawidłowo wierzącym, dobrym ludziom zeszyty z czynami zostaną podane z prawej strony, a złym z tyłu lub z lewej strony. W tych zeszytach będzie się znajdowało wszystko, co zrobiono, dobre i złe, małe i duże, po kryjomu i publicznie. Anioły Kiramen Katibin wyjawią nieznane czyny dzięki wiedzy Allaha Najwyższego i potwierdzenie przez organ, którym ten grzech został popełniony. Ze wszystkiego będzie się przepytywanym i rozliczanym. Zgodnie z wolą Allaha Najwyższego każda tajemnica zostanie ujawniona. Zadawane będą pytania: „Aniołowie, co robiliście w niebie i na ziemi?”. „Prorocy, w jaki sposób poinformowaliście o prawach Allaha Najwyższego i o zasadach boskich religii?”. „Wszyscy ludzie, w jaki sposób podporządkowaliście się prorokom, jak spełniliście wasze obowiązki?”. „W jaki sposób uważaliście na prawa istniejące między wami?”. W Mahszer zostaną wynagrodzeni ci, którzy wierzyli, spełniali dobre uczynki i mieli dobry charakter. Ludzie złego charakteru, złych czynów zostaną ciężko ukarani.
Allah Najwyższy wybaczy przez Swoją łaskę i dobrodziejstwo temu muzułmaninowi, któremu zechce, jego wszystkie małe i duże grzechy. Jeśli zechce, to wybaczy wszystkie grzechy poza bluźnierstwem, bałwochwalstwem; jeśli zechce, to nawet za mały grzech ukarze. Kafir oraz niewierzący posiadający święte księgi i ci, którzy nie uwierzyli, że Muhammed (alejhisselam) został zesłany wszystkim ludziom jako Prorok, a także ci, którym nie spodobał się choć jeden z głoszonych przez Niego nakazów i zakazów, na pewno zostaną wtrąceni do Piekła i będą tam cierpieć nieskończone męki.
Na Sądzie Ostatecznym będzie znajdował się nieznany nam przyrząd pomiarowy, waga do obliczenia uczynków, zwany mizan. Ziemia i niebo zmieszczą się na jednej szali. Szala sewab będzie błyszcząca i będzie znajdowała się po prawej stronie Arsz, od strony Raju. Szala grzechów będzie ciemna i będzie po lewej stronie Arsz, po stronie Piekła. Czyny dokonane na ziemi, słowa, myśli, spojrzenia przyjmą tam kształt i dobre uczynki będą błyszczące, a złe będą wyglądały obrzydliwie i jako ciemność będą na tej wadze ważone. Waga ta nie jest podobna do wag, które znajdują się na ziemi. Powiedziane zostało, że ciężka strona uniesie się do góry, a lekka strona opadnie w dół. Według części uczonych islamskich (rahime-humullahu teala) będą różne rodzaje wag. Większość z nich powiedziała, że nie zostało jasno powiadomione w religii, ile będzie wag i jak one będą wyglądały. Powiedzieli też, że nie powinno się nad tym zastanawiać.
Będzie most Syrat. Na rozkaz Allaha Najwyższego most Syrat zostanie założony nad Dżehennem. Wszystkim będzie nakazane przejście przez ten most. Tego dnia wszyscy Prorocy będą błagać: „O nasz Panie! Daj nam dobry koniec!”. Należący do Dżennet przejdą łatwo przez most i pójdą do Dżennet. Niektórzy z nich przejdą jak błyskawica, niektórzy jak wiatr, a jeszcze inni jak pędzący koń. Most Syrat będzie cieńszy od włosa i ostrzejszy od miecza. Z islamem na ziemi jest tak samo. Staranie się, by całkowicie podporządkować się islamowi, jest jak przejście przez most Syrat. Tutaj walczący z trudem ze swoimi pragnieniami, które pociągają do zła, przejdzie przez Syrat łatwo i szybko. Nieposłuszni islamowi, ulegający swoim pragnieniom, przejdą przez Syrat z trudem. Z tego względu Allah Najwyższy nazwał prawidłową Drogę w islamie Syrat-y mustakim. Podobieństwo nazw wskazuje na to, że znajdujący się na Drodze islamu jest jak ten, kto przechodzi przez most Syrat. Ci, którzy należą do Piekła, nie przejdą przez Syrat, spadną do Piekła.
Będzie tam zbiornik wodny Kewser, który będzie należał wyłącznie do Naszego Proroka Muhammeda Mustafy (sallallahu alejhi we sellem). Będzie wielkości miesięcznej drogi. Woda jego będzie bielsza od mleka i będzie przepięknie pachniała. Wokoło niego będą znajdowały się kielichy i będzie ich więcej niż gwiazd. Ten, kto raz z nich wypije, jeśli będzie nawet w Dżehennem, nigdy nie zazna pragnienia.
Szefa’at, tj. orędownictwo, jest prawdą. Muzułmanie, którzy zmarli bez okazania skruchy, będą prosili o wybaczenie małych oraz dużych grzechów i Allah Najwyższy da zezwolenie na orędownictwo Prorokom, Weli, prawidłowym muzułmanom, uczonym sunnickim, aniołom, szehidom i je przyjmie. [Nasz Prorok (sallallahu alejhi we sellem) głosił: „Będę orędownikiem dla tych z Mojej wspólnoty, którzy popełnili duży grzech”]. W Mahszer będzie pięć rodzajów orędownictwa:
1. W Dniu Kyjamet grzesznikom w miejscu Mahszer dokuczy długie oczekiwanie w tłumie i lamentując, będą błagać o jak najszybsze dokonanie rozrachunku. Z tego powodu okazane będzie orędownictwo.
2. W celu dokonania łatwego i szybkiego przepytania i rozliczenia.
3. Grzesznym muzułmanom, by nie spadli z Mostu Syrat do Dżehennem i chronienia ich od tortur w Dżehennem.
4. W celu wyciągnięcia z Dżehennem muzułmanów, którzy będą mieli dużo grzechów.
5. W celu podniesienia stopnia należących do Dżennet. W Dżennet będzie znajdowała się nieskończona liczba dóbr i osiem stopni dla tych, którzy tam będą przebywać w nieskończoność. Wszystkim stopień, siedziba będą dane ze względu na siłę wiary i dokonane uczynki.
Dżennet, tj. Raj i Dżehennem, tj. Piekło, już teraz istnieją. Dżennet znajduje się siedem warstw ponad niebem. Dżehennem znajduje się pod wszystkim. Istnieje osiem Dżennet i siedem Dżehennem. Dżennet jest większy od kuli ziemskiej, słońca i nieba. Dżehennem jest większe od słońca.
6- Szóstą sprawą z sześciu, w które powinno się uwierzyć, jest wierzyć w to, że: „Przeznaczenie, dobro i zło pochodzą od Allaha Najwyższego”. Przychodzące do ludzi dobro i zło, pożytek i szkoda, zysk i strata pochodzą z aprobaty Allaha Najwyższego. Kader w słowniku oznacza ‘pomiar mnogości’, ‘prawo’ i ‘nakaz’. Oznacza też ‘wielość’ i ‘wielkość’. Przeznaczenie, czyli Kader, nazywa się przedwiecznym życzeniem istnienia czegoś przez Allaha Najwyższego. Kader nazywany jest też Kaza. Słowa Kader i Kaza są używane zamiennie. Zgodnie z tym, Kaza oznacza przedwieczne życzenie Allaha Najwyższego stworzenia tego, co zostało i zostanie stworzone od przedwieczności do nieskończoności. Stworzenie tego wszystkiego zgodnie z Kaza, nie za mało i nie za dużo, nazywa się Kader. Allah Najwyższy wiedział nieskończenie wiecznie wszystko to, co się stanie. Tę wiedzę właśnie nazywa się Kaza i Kader. Dawni greccy filozofowie nazywali to Inajet-i ezelijje. Wszystkie stworzenia powstały z tego Kaza. Istnienie tego wszystkiego zgodnie z tą przedwieczną nauką nazywa się Kaza i Kader. Wierzyć w Kader, znaczy dobrze wiedzieć i wierzyć w to, że Allah Najwyższy przedwiecznie postanowił o tym, co stworzy i że nie będzie tego ani za mało, ani za dużo, tylko tak jak On Sobie zażyczył. Nie jest możliwe istnienie tego, czego nie chciał, ani też nieistnienie tego, czego chciał.
Wszystkie zwierzęta, rośliny, nieżywe stworzenia [ciała stałe i płynne, gazy, gwiazdy, molekuły, atomy, elektrony, fale elektromagnetyczne, krótko mówiąc, u każdej istoty ruch, reakcje fizyczne, przemiany chemiczne i reakcje jądrowe, wymiana energii, a u żywych stworzeń procesy fizjologiczne], istnienie czy nieistnienie wszystkiego, dobre i złe czyny ludzi, ukaranie ich na ziemi oraz w życiu przyszłym i wszystko, co istnieje, jest przedwiecznie w wiedzy Allaha Najwyższego. Allah Najwyższy znał to wszystko przedwiecznie. Wszystko, co się stało i się stanie, od wiecznej przeszłości do wiecznej przyszłości, przedmioty, właściwości, ruchy, zdarzenia zostały stworzone zgodnie z tym, co On wiecznie wie. Wszystkie dobre i złe czyny ludzi, ich bycie muzułmanami, ich bluźnierstwa, wszystkie ich chciane i niechciane działania stworzył Allah Najwyższy. Tylko On jest tym, który stwarza. On stwarza przyczyny, które doprowadzają do powstania wszystkiego. „Wszystko zostało stworzone z jakiegoś powodu”.
I tak np. ogień spala. Gdy tymczasem palącym jest Allah Najwyższy. Ogień nie ma nic wspólnego ze spalaniem. Jednak Jego zwyczajem jest, że jeśli ogień czegoś nie dotknie, to On nie stworzy palenia. [Ogień nie robi nic innego, jak tylko ogrzewa się do zyskania temperatury zapłonu. Ogień nie jest tym, co doprowadza do wymiany elektronów, jest powodem łączenia się węgla, wodoru z tlenem, które wchodzą w skład substancji organicznych. Ci, którzy nie widzą prawidłowo, myślą, że robi to ogień. Reakcji parzenia, spalania nie przeprowadza ogień. Nie robi tego też tlen, ani temperatura, ani wymiana elektronów. Palącym jest tylko Allah Najwyższy. To wszystko stworzył jako przyczynę do palenia. Ten, kto nie wie, myśli, że ogień pali. Absolwentowi szkoły podstawowej nie spodobają się słowa: „ogień spala”. Powie, że powietrze spala. Ten, kto skończył gimnazjum, nie zaakceptuje tego i powie, że spala tlen, który znajduje się w powietrzu. Licealista uzna, że palenie się nie jest tylko właściwością tlenu. Powie, że każdy element, który przyciąga elektron, spala. Student zaś dołączy do rachunku materię z energią. Z tego widać, że im nauka jest bardziej zaawansowana, tym bardziej zbliża się do sedna sprawy i rozumie się, że za domniemanymi powodami istnieje jeszcze wiele innych powodów. Prorocy (alejhimusselam), którzy zyskali najwyższy stopień w nauce, technice, poznali całą prawdę oraz uczeni islamscy (rahime-humullahu teala), którzy szli śladami tych wielkich ludzi i zdobyli krople z oceanu tej wiedzy, wiedzą o tym, że to, co obecnie uznawane jest za to, co spala, jest tylko zwykłym, prostym pośrednikiem i stworzeniem, i zawiadamiają, że prawdziwym twórcą, stworzycielem nie są powody stworzenia tylko Allah Najwyższy]. Allah Najwyższy jest spalającym. Zapali też bez ognia. Jednak Jego zwyczajem jest palić z ogniem. Jeśli nie zechce spalić, to nie spali też i w ogniu. Nie spalił w ogniu Ibrahima (alejhisselam), ponieważ bardzo go kochał, zmienił ten zwyczaj. [Stworzył też substancje, które zapobiegają paleniu się ognia. Te substancje odkrywają chemicy].
Gdyby Allah Najwyższy chciał, to wszystko mógłby stworzyć bez przyczyny, palenie bez ognia, odżywianie bez jedzenia, latanie bez samolotu, słuchanie na odległość bez radia. Jednakże, okazując łaskę, czyniąc dobro ludziom, stworzył wszystko w połączeniu z przyczyną. Zażyczył Sobie, by pewne sprawy zostały stworzone z pewnych przyczyn. Chciał stworzyć pewne czyny pod pewnymi przyczynami. Ukrył czyny pod przyczynami. Swoją moc ukrył pod przyczynami. Jeśli ktoś zechce, by On coś stworzył, to przylgnie do przyczyny tego czegoś, zyska to. [Ten, kto chce, żeby lampa się zapaliła, użyje zapałki. Ten, kto chce otrzymać oliwę z oliwek, użyje przyrządu do tłoczenia. Ten, kto cierpi na ból głowy, zażyje aspirynę. Ten, kto pragnie Dżennet i jego nieskończonych darów, będzie żył zgodnie z islamem. Strzelający do siebie z pistoletu zginie. Ten, kto wypije truciznę, umrze. Spocony, gdy wypije wodę, zachoruje. Ten, kto zgrzeszy, straci wiarę, pójdzie do Dżehennem. Każdy, kto do jakiej przyczyny się zwróci, zyska to, czego pośrednikiem jest ta przyczyna. Kto czyta książki o islamie, ten pozna islam, pokocha go i zostanie muzułmaninem. Kto żyje wśród niewierzących i przeciwników mezheb, słucha ich słów, będzie ignorantem w religii. Większość ignorantów w religii zostaje niewierzącymi. Człowiek zajedzie do tego miejsca, w którym do jadącego pojazdu wsiadł].
Gdyby Allah Najwyższy nie stworzył przyczyny czynów, to nikt by nikogo nie potrzebował, wszyscy wszystko chcieliby od Allaha Najwyższego, o nic by się nie starano. W ten sposób nie byłoby wtedy wśród ludzi przełożonych, urzędników, pracowników, artystów, uczniów, nauczycieli. Nie byłoby wtedy żadnych więzi międzyludzkich, popsułby się wtedy ład na ziemi i w ahiret. Nie byłoby różnicy między pięknym i brzydkim, dobrym i złym, posłusznym i buntownikiem.
Gdyby Allah Najwyższy chciał, to ten zwyczaj inaczej by uczynił. Wszystko stworzyłby zgodnie z tym zwyczajem. I tak np. gdyby chciał, to niewierzących, uzależnionych od przyjemności ziemskich, znęcających się, zdrajców, złych obdarzyłby Rajem, a wierzących, robiących ibadet i spełniających dobre uczynki, sprowadził do Piekła. Jednak święte ajety i święte hadisy wskazują na to, że tego nie chciał.
Wszystkie czyny ludzi, które robią oni chętnie lub niechętnie, wszystkie ruchy stworzył tylko On. Aby stworzyć czyny, które ludzie by chętnie wykonywali, stworzył u nich ihtijar (wybór) i irade (wolę), które są wyboru i pragnienia tych czynów przyczyną. Gdy człowiek zechce dokonać jakiegoś czynu, a Allah Najwyższy też będzie tego chciał, to zostanie to przez Niego stworzone. Jeśli człowiek nie zechce, nie będzie sobie życzył i Allah Najwyższy też nie będzie Sobie tego życzył, to nie stworzy tego. To coś nie zostanie stworzone tylko dlatego, że człowiek chce. Zostanie stworzone tylko wtedy, gdy On będzie też chciał. Stworzenie chcianych czynów u ludzi jest jak stworzenie spalenia się czegoś, gdy tego czegoś dotknie ogień, a gdy ogień nie dotknie, to nie zostanie stworzone spalenie. Dotknięcie przez nóż stwarza cięcie. Nóż nie jest tym, co tnie, tylko On. Nóż stał się przyczyną cięcia. To znaczy, że chętne działanie ludzi, ich pragnienie, wybór ruchu i życzenie zostały stworzone przez przyczynę. Jednak ruchy w przyrodzie nie są związane z pragnieniami ludzi. One tylko wtedy, gdy Allah Najwyższy sobie zażyczy, zostają stworzone z innych przyczyn. Tylko On stwarza wszystko, materię, właściwości i ruchy słońca, cząstek, kropli, komórek, mikrobów, atomów. Poza Nim nie ma innego stworzyciela. Jednak między ruchami nieżywej materii a pragnieniem, chcianymi działaniami u człowieka i zwierząt jest taka różnica, że jak ludzie zechcą coś zrobić, wybiorą coś i zażyczą sobie, a On też będzie tego chciał, to wprowadza człowieka w ruch i stworzy. Działanie człowieka nie jest w mocy człowieka. A nawet nie ma on pojęcia, w jaki sposób zadziałał. [Każdy ruch człowieka powstaje przez zachodzenie wielu zjawisk fizycznych i chemicznych]. W ruchach nieżywych stworzeń nie ma wyboru. Gdy ogień czegoś dotknie, to stworzenie, to palenie, nie jest wyborem ognia i jego życzeniem.
[Dobre, pożyteczne pragnienia ludzi, kochanych przez Niego i żałowanych, które On też chce, to stworzy. Nie chce i nie stworzy ich złych oraz szkodliwych pragnień. U takich ludzi zawsze dojdzie do dokonania dobrych i pożytecznych czynów. Ci ludzie smucą się, że wielu czynów nie dokonali. Gdyby pomyśleli i zrozumieli, że te czyny nie zostały stworzone, ponieważ są dla nich szkodliwe, to w ogóle by się nie martwili. Cieszyliby się z tego i dziękowaliby Allahowi Najwyższemu. Allah Najwyższy zażyczył sobie przedwiecznie wcześniej stworzenie pragnień ludzi po pojawieniu się tych pragnień w ich sercach i okazaniu przez nich woli. Gdyby tak Sobie tego nie zażyczył przedwiecznie, to nasze chciane działanie, nim my byśmy chcieli, to On zawsze stwarzałby z przymusem. W przedwieczności stworzenie naszych chcianych czynów po pojawieniu się naszego pragnienia nastąpiło dlatego, ponieważ On tak chciał. Znaczy, że Jego wola panuje].
Chciane czyny ludzi zachodzą z dwóch przyczyn. Pierwszą jest pragnienie przez serce człowieka, jego wola i moc. Dlatego też działanie człowieka nazywa się wykonywaniem kesb. Kesb jest atrybutem człowieka. Drugą jest stworzenie przez Allaha Najwyższego. Nakazy, zakazy, sewab i kara Allaha Najwyższego istnieją, ponieważ u człowieka znajduje się kesb. W Surze Saffat, w 96. Świętym ajecie powiadomione jest w tym znaczeniu: «Allah Najwyższy stworzył was i wasze czyny». W tym świętym ajecie wskazuje na to, że u człowieka znajduje się jednocześnie kesb, czyli jego działanie z pragnienia serca i irade-i dżuzijje, tj. wolna wola człowieka. On udowadnia jasno, że nie ma przymusu. Z tego względu nazywa się to czynem człowieka. I tak np. mówi się: „Ali uderzył, stłukł”. Równocześnie ujawnia, że wszystko zostało stworzone z Kaza i Kader.
W dokonaniu przez człowieka czynu, stworzeniu go, najpierw ten czyn powinien być chciany przez serce człowieka i być jego wolą. Człowiek okazuje wolę, która jest w jego mocy. To pragnienie i życzenie nazywa się kesb. Amidi, dawny uczony islamski, oznajmił, że ten kesb jest przyczyną stworzenia czynów, wpływa na nie. Nie zaszkodzi też powiedzenie, że ten kesb nie wpłynie na stworzenie chcianego czynu, ponieważ czyn stworzony oraz czyn chciany przez człowieka nie są czymś innym. To znaczy, że człowiek nie może robić wszystkiego, czego chce. Może się też zdarzyć, że zajdzie to, czego nie chce. Robienie przez człowieka wszystkiego, czego chce, nieistnienie tego czego nie chce, nie jest poddaństwem, tylko roszczeniem prawa do boskości. Allah Najwyższy, litując się, żałując ludzi, obdarzył ich siłą i mocą, czyli energią na tyle, na ile jej potrzebują, żeby mogli podporządkować się nakazom i zakazom. I tak np. ten, kto jest zdrowy i bogaty, może raz w życiu udać się na hadżdż. Gdy zobaczy w Ramadanie księżyc na niebie, to może każdego roku przez jeden miesiąc pościć. W ciągu dwudziestu czterech godzin może wykonać salat fard pięciu pór. Ten, kto posiada majątek wartości nisab i jest bogaty, to po roku Hidżri odłącza z niego jedną czterdziestą w złocie lub srebrze i może dać to jako zekat muzułmanom. Z tego widać, że człowiek czynów, których sam chce, może dokonać, a jak nie chce, to ich nie dokona. Dzięki temu jasna się staje wielkość Allaha Najwyższego. Ignoranci i głupcy nie wierzą słowom uczonych sunnickich, ponieważ nie rozumieją wiedzy o Kaza i Kader. Traktują z powątpiewaniem moc człowieka i jego pragnienia. Uważają, że człowiek w swoich chcianych czynach jest słaby i pod przymusem. Przy niektórych czynach, zobaczywszy, że nie ma w nich pragnienia ludzi, źle mówią o Sunnie. Te ich zepsute słowa wskazują na to, że znajduje się u nich irade i ihtjar.
Posiadanie wystarczającej siły na wykonanie jakiegoś czynu nazywa się kudret. Wybór przy wykonaniu lub niewykonaniu nazywa się ihtijar, ‘chcenie’. Życzenie dokonania przez siebie ihtijar, tego czego się pragnie, nazywa się irade. Zaakceptowanie jakiegoś czynu, nie sprzeciwienie się, zgoda, okazanie zadowolenia nazywa się ryza. Dokonanie czynu pod wpływem, wystąpienie jednocześnie irade i kudret nazywa się halk, ‘stwarzanie’. Wystąpienie bez wpływu nazywa się kesb. Każdy kto pragnie, niekoniecznie jest stworzycielem. Podobnie do tego, nie jest konieczne wyrażenie zgody na wszystko, czego się chce. Allaha Najwyższego nazywa się halyk i muhtar. Człowieka nazywa się kasib i muhtar.
Allah Najwyższy zażyczył sobie i stworzył posłuszeństwo swoich poddanych, ich grzechy. Jest zadowolony z ich posłuszeństwa. Jednak nie jest zadowolony z ich grzechów. Wszystko powstaje wskutek Jego woli i stworzenia. W Surze En’am, w 102. świętym ajecie oznajmił w tym znaczeniu: «Poza Nim nie ma innego boga. Wszystkiego stworzycielem jest tylko On».
Należący do grupy Mutezile, ponieważ nie widzą różnicy między irade a ryza, są zdezorientowani i mówią, że człowiek sam stwarza czyn, który chce. Zaprzeczają Kader i Kaza. Zaś należący do grupy Dżebrijje, są całkowicie zdezorientowani, ponieważ nie zrozumieli, że może być ihtijar bez stworzenia. Uważając, że u człowieka nie ma ihtijar, upodobnili człowieka do drzewa, kamienia. Według nich ludzie nie są grzesznikami. Powiedzieli, że Allah Najwyższy doprowadza do uczynienia każdego zła. Gdyby było tak, jak powiedzieli wyznawcy Dżebrijje, gdyby nie było u człowieka irade i ihtijar, a Allah Najwyższy zmuszał ludzi do zrobienia zła, grzechów, to nie powinno być różnicy między ruchami tego, kto ze związanymi rękoma i nogami został zrzucony z góry a tym, kto schodzi pieszo, rozglądając się wokoło. Gdy tymczasem spadanie z góry tego pierwszego zaszło z przymusu, a schodzenie drugiego zaszło z powodu jego woli i życzenia. Krótkowzroczni są ci, którzy nie widzą między tym różnicy. Jednocześnie nie wierzą oni w święte ajety. Traktują nakazy i zakazy Allaha Najwyższego jako coś niepotrzebnego, nie na miejscu. Grupy Mutezile i Kaderijje, uważając, że człowiek stworzy to, co zechce, nie wierzą świętemu ajetowi: «Wszystko stworzył Allah Najwyższy» i w stwarzaniu czynią Allahowi Najwyższemu z ludzi wspólników.
Szyici jak Mutezile też mówią, że człowiek stworzy to, co zechce. Jako dowód na to przedstawiają to, że osioł nie przekroczy strumienia, choć będzie bity. Oni nie zastanawiają się nad tym, że jeśli człowiek chce coś zrobić, a Allah Najwyższy nie chce wykonania tego czynu, to staje się tak, jak chce Allah Najwyższy. Słowa Mutezile są błędne. Człowiek nie spełni, nie stworzy każdego swojego życzenia. Gdyby było tak, jak oni mówią, że spełni się każde życzenie człowieka, to Allah Najwyższy powinien być bezsilny. Allah Najwyższy jest pozbawiony właściwości bezsilności. Spełnia się tylko Jego wola. Wszystko On stworzył, doprowadził do istnienia. Boskość jest właśnie taka. Bardzo brzydko jest mówić, pisać o ludziach, że „ten to stworzył, stworzyliśmy, stworzyli”. Jest to niewłaściwe zachowanie się wobec Allaha Najwyższego i powód do kufur.
[Ruchy ihtijari człowieka, które nie pochodzą z jego woli, o których nawet nie wie, zachodzą przez wiele zjawisk fizycznych, chemicznych i fizjologicznych. Uczony nauk ścisłych, który jest sprawiedliwy i zrozumiał tę subtelność, zgodnie ze swoim dobrowolnym wyborem działania będzie się krępował powiedzieć nie tylko: „ja stworzyłem”, lecz nawet „ja zrobiłem”. Będzie się wstydził Allaha Najwyższego. Zaś ten, kto posiada mało wiedzy, zrozumienia i ogłady, nie będzie się krępował mówić wszędzie o wszystkim.
Allah Najwyższy żałuje wszystkich ludzi na świecie. Stwarza to, czego oni potrzebują i wszystkim to zsyła. Jasno powiadamia o tym, co powinno się robić, żeby żyć na ziemi wygodnie i spokojnie, a w życiu wiecznym zyskać nieskończone szczęście. Z tych, którzy dali się oszukać swojemu nefs, złym kolegom, szkodliwym książkom i radiu, zeszli na drogę kufur i dalalet, kogo zechce, obdarza wiarą, sprowadza na prawidłową Drogę. Nie obdarza tym darem rozbestwionych, tyranów. Ich pozostawia w bagnie zaprzeczenia, do którego wpadli, które im się podoba, którego oni chcą].
Tutaj kończy się tłumaczenie książki „Itikadname”. To tłumaczenie zostało wykonane przez Hadżi Fejzullaha Efendiego, z miejscowości Kemah w województwie Erzincan. Przez wiele lat był on nauczycielem w Söke. Zmarł w roku Hidżri 1323 (1905). Autor książki, Mewlana Halid Bagdadi Osmani (kuddise sirruh), urodził się w roku Hidżri 1192, w mieście Szehrezur na północy od Bagdadu, a zmarł w roku Hidżri 1242 (1826) w Damaszku. Z tego względu, że pochodził z rodu Osmana Zinnurejna (radyjallahu anh) nazywany jest Osmani. Gdy uczył swojego brata, Mewlanę Mahmuda Sahiba, o drugim hadisie z książki Hazrat Imama Newewiego pt. „Hadis-i erba’in” (Czterdzieści hadisów) i o słynnym świętym hadisie pt. „Hadis-i Cibril”, to Mewlana Mahmud Sahib poprosił swojego starszego brata o to, żeby napisał on ten święty hadis z wyjaśnieniami. Mewlana Halid (rahmetullahi alejh), żeby zadowolić świetliste serce swojego brata, spełnił to życzenie i napisał te oto oświadczenie w j. perskim pt. „Itikadname”.
religia: islam
itikad: sunna
mezheb: hanefi
źródło wiedzy: Ilmihal Seadet Ebediyye, http://www.dinimizislam.com , http://www.hakikatkitabevi.com


Skocz do:




Kontakt | Islam Sunna | Wróć do góry | Wróć do forów | Wersja bez grafiki | RSS