+- Islam Sunna (http://islam-sunna.com/forum)
+-- Dział: AHLUS SUNNAH WAL JAMA`AH (http://islam-sunna.com/forum/forumdisplay.php?fid=18)
+--- Dział: Wiedza na temat sunny (http://islam-sunna.com/forum/forumdisplay.php?fid=13)
+---- Dział: Święta muzułmańskie i szczególne dni (http://islam-sunna.com/forum/forumdisplay.php?fid=51)
+---- Wątek: Noc Miradż (/showthread.php?tid=558)
Noc Miradż - husz der dem - 26-06-2011
27. noc miesiąca Redżeb nazywa się Nocą Miradż. Miradż znaczy schody. Jest to noc, podczas której nasz Szanowny Prorok został wzniesiony do nieba, w nieznane miejsca. W Surze Isra w pierwszym ajecie poinformowane jest o Miradż.
Gdy nasz szanowny Prorok miał 52 lata, to 27. nocy miesiąca Redżeb przyszedł do niego Dżebrail alejhisselam i zabrał go z Mekki do Jerozolimy i stamtąd do nieba.
Uczeni islamscy głoszą: „Miradż zaszedł razem z duchem i ciałem. Z tego względu, że jest wyraźnie poparty świętymi ajetami, ten, kto nie uwierzy, że został On zaprowadzony z Mekki do Jerozolimy, stanie się niewierzącym. Zaś ten, kto nie uwierzy, że został zaprowadzony do nieba i w nieznane miejsca, odejdzie od prawidłowej drogi, należy do ehli bidat”
Resulullah (sallallahu alejhi we sellem) widząc podczas Miradż Raj, Piekło, niezliczone różne sprawy, przechodząc przez Tron Boski, Kursi i świat duchowy w nieznanym, niezrozumiałym i niemożliwym do wyjaśnienia dla nas aspekcie bez miejsca, czasu, kierunku, cech zobaczył Allahu teala. Zyskując dary, które żadne ze stworzeń nie zna i nie zrozumie, w jednym momencie udał się do Jerozolimy i stamtąd do Mekki.
Podczas Miradż obowiązkiem stał się 5 razy dziennie salat. Przedtem był tylko salat poranny i popołudniowy. W Noc Miradż salat wieczorny 3 rekaty, pozostałe salaty jako 2 rekaty stały się obowiązkiem (fard). W Medine podczas drugiego nakazu poza salatem porannym i wieczornym pozostałe zostały podniesione do 4 rekatów. W 4. roku Hidżri te salaty zostały zmniejszone dla podróżujących znowu do 2 rekatów. Wypowiadanie Ezan rozpoczęto przed Hidżretem w Mekce w Noc Miradż. W pierwszym roku hidżri ezan został nakazany do informowania o porach salatu.
Zdarzenie Miradż wpłynęło na wzmocnienie wiary u muzułmanów, zaś u niewierzących do okazania jeszcze większej wrogości. Niewierzący nie uwierzyli i pytali się: Ile drzwi, okien ma Mesdżit Aksa?... Podczas Miradż Resulullah nie zwrócił uwagi na to. Wtedy Dżebrail alejhisselam przyniósł mu przed oczy i Prorok alejhisselam odpowiedział.
Tej błogosławionej nocy jak i w pozostałe błogosławione noce powinno się odrabiać zaległe salaty, czytać Święty Koran, okazywać skruchę i modlić, odwiedzić uczonych, ucieszyć biednych. Dzień powinno spędzić się na poście, a noc na ibadet.
„Tej nocy za dobry czyn zyskuje się 100 letnie wynagrodzenie.” (I.Gazali, Ebu Musa el Medeni)
„27. dnia miesiąca Redżeb poszczący zyskuje taką nagrodę, jaką zyskuje się za 60 letni post.” (I.Gazali, Ebu Musa el Medeni)
W tym roku (2011) Noc Miradż przypada na noc z 28 czerwca (wtorek) na 29 czerwca (sroda).
Na temat zdarzenia Miradż obszerne informacje mozna znaleźć w ksiazce pt.Moj Umiłowany Prorok (sallallahu alejhi we sellem).
życzenia - husz der dem - 29-06-2011
Niech Allahu teala poblogoslawi te Noc wszystkim tym, ktorzy darza ja wartoscia, przyjmie ich dua i obdarzy hajir.
Miradż - husz der dem - 29-06-2011
MIRADŻ
Szlachetny Prorok Muhammed (sallallahu alejhi we sellem) w ten sposób każdemu napotkanemu plemieniu opowiadał o islamie. Chciał, żeby brano Go pod ochronę i pomagano Mu w wyjaśnianiu ludziom islamu. Jednakże nikt nie został muzułmaninem, ani też nie chciał Go chronić. Oprócz tego bili Go, obrażali, wyśmiewali się z Niego. Znęcając się nad Nim, zaprzeczali Jemu. Wysłannik Allaha był bardzo zmęczony, głodny i smutny. Spędzał tak dnie, do późnej nocy znajdował się w takim stanie. Poganie z Mekki ciągle Go prześladowali i jak stanowili przeszkodę w przyjęciu islamu przez ludzi odwiedzających Kaabę, tak też i znęcali się nad Szlachetnym Prorokiem. W końcu nie było już miejsca, gdzie Szlachetny Prorok mógłby pójść. Wszędzie byli wrogowie. Tej nocy poszedł na dzielnicę Ebu Taliba do domu Ummu Hani, córki wujka Ebu Taliba.
Ummu Hani (wtedy jeszcze nie była muzułmanką) spytała się: „Kto tam?”. Wysłannik Allaha powiedział: „To ja, syn twojego wujka, Muhammed. Jeśli się zgodzisz, to przyszedłem w gości”. Ummu Hani powiedziała: „Poświecę życie dla takiego jak Ty gościa, który jest prawego słowa, godnym zaufania i szlachetnym człowiekiem. Tylko gdybyście przed przyjściem mnie powiadomili, to bym coś przygotowała. Teraz nie mam nic, czym mogłabym Was poczęstować”. Szlachetny Prorok odpowiedział: „Nie chcę nic do jedzenia ani picia. Niczego nie pragnę. Wystarczy Mi tylko miejsce, gdzie mógłbym modlić się i błagać Mojego Pana”.
Ummu Hani wprowadziła Szlachetnego Proroka do domu, dała Mu matę, miednicę i dzbanek. U Arabów poczęstowanie gościa, chronienie go przed wrogiem należało do jednego z najbardziej honorowych obowiązków. W domu zaznanie przez gościa jakiejkolwiek szkody było wielką czarną plamą na honorze dla gospodarza domu. Ummu Hani pomyślała sobie: „On ma w Mekce wielu wrogów. A nawet są tacy, którzy chcą Go zamordować. W celu chronienia mojego honoru będę Go strzegła do rana”. Wzięła miecz swojego ojca i zaczęła krążyć wokoło domu.
Tego dnia Wysłannikowi Allaha zadano bardzo wiele cierpień. Zrobił ablucję i zaczął się modlić, błagać Allaha Najwyższego. Prosił o wybaczenie ludziom, o ich nawrócenie i zyskanie przez nich szczęścia. Był bardzo zmęczony, głodny i smutny. Położył się na macie i zasnął.
W tym momencie Allah Najwyższy oznajmił Dżebrailowi (alejhisselam): „Mojego ukochanego Proroka bardzo zasmuciłem. Zraniłem Jego Błogosławione Ciało, delikatne serce. Będąc w tym stanie, dalej Mnie błaga. Poza Mną o niczym innym nie myśli. Idź, przyprowadź Mojego Ulubieńca! Pokaż Mu Mój Raj, Moje Piekło. Niech zobaczy, jakie dary przygotowałem dla Niego i Go kochających. Niech zobaczy męki, jakie przygotowałem dla tych, którzy Jemu nie uwierzyli, zranili Go słowem, pismem i zachowaniem. Ja będę Go pocieszać i owijać rany Jego delikatnego serca”.
Gdy Dżebrail (alejhisselam) przyszedł do Szlachetnego Proroka, to znalazł Go śpiącego. Budząc, nie chciał Go niepokoić. Był pod postacią człowieka. Pocałował Go w Błogosławioną Stopę. Zimne usta, ponieważ nie posiadał serca i krwi, obudziły Szlachetnego Proroka. Szlachetny Prorok od razu poznał Dżebraila (alejhisselam) i lękając się, że może obraził Allaha Najwyższego, powiedział: „O bracie Dżebrailu! Dlaczego przyszedłeś tak nie w porę? A może popełniłem jakiś błąd? Czy też obraziłem Mojego Pana? Czy przyniosłeś Mi gorzką wiadomość?”. Dżebrail (alejhisselam) powiedział: „O Ty, przewyższający wszystkie egzystencje! O Ty, Ulubieńcu Stworzyciela, najwyższy spośród proroków, źródło dobra i zalet, szlachetny i wielki Proroku! Allah Najwyższy pozdrawia Ciebie i zaprasza do Siebie. Proszę wstań, pójdź ze mną!”.
Szlachetny Prorok dokonał ablucji. Dżebrail (alejhisselam) nałożył Szlachetnemu Prorokowi na Błogosławioną Głowę turban ze światła, ubrał w ubranie ze światła i przepasał pasem z rubinu. Do Błogosławionej Ręki dał laskę z czterystu pereł ozdobionych szmaragdami. Każda perła błyszczała jak gwiazda Wenus. Na Błogosławione Nogi nałożył buty z zielonego szmaragdu. Potem trzymając się za ręce, poszli do Kaaby. Tam Dżebrail (alejhisselam) otworzył Szlachetnemu Prorokowi Błogosławioną Klatkę Piersiową. Wyciągnął Jego serce. Wymył je w wodzie Zemzem. Potem przyniósł naczynie wypełnione prawdą i wiarą, wlał jego zawartość do serca i zamknął klatkę piersiową.
Następnie Dżebrail (alejhisselam), wskazując na przyprowadzone z Raju białe zwierzę o nazwie Buraq, powiedział: „O Wysłanniku Allaha! Wsiądź na to zwierzę! Wszyscy aniołowie czekają na Twoje przyjście”. Wtedy to Szlachetny Prorok pogrążył się w smutku, zamyślił się. Allah Najwyższy oznajmił Dżebrailowi (alejhisselam): „O Dżebrailu! Zadaj Mu pytanie! Dlaczego Mój Ulubieniec jest zasmucony?”. Szlachetny Prorok odpowiedział: „Ja tyle godności i ugoszczenia zaznałem. Pomyślałem, jaki będzie stan Mojej słabej wspólnoty na Sądzie Ostatecznym? Jak oni, za tak dużo grzechów, zniosą na boso pięćdziesiąt tysięcy lat na placu Arasat i jak pokonają przez most drogę, która będzie trwała trzydzieści tysięcy lat?”.
Przyszedł boski dekret: „O Mój Ulubieńcu poczuj zadowolenie. Dla Twojej wspólnoty czas pięćdziesięciu tysięcy lat zamienię w jedną chwilę. Nie martw się”.
Szlachetny Prorok wsiadł na Buraqa. Buraq biegł bardzo szybko, jednym krokiem pokonywał obszar w zasięgu wzroku. Podczas podróży Dżebrail (alejhisselam) mówił Szlachetnemu Prorokowi, żeby w niektórych miejscach się zatrzymywał i robił tam salat. Na to Szlachetny Prorok zszedł trzy razy z Buraqa i robił salat. Dżebrail (alejhisselam) pytał się Szlachetnego Proroka w tych miejscach, czy je zna. Sam dał odpowiedź i oznajmił, że pierwszym miejscem była Medyna i do tego miasta się przesiedlili. Drugim miejscem była góra Sina [Synaj], gdzie Musa (alejhisselam) rozmawiał w nieznany dla nas sposób z Allahem Najwyższym, a trzecim było Betlejem, gdzie urodził się Isa (alejhisselam). Potem przyszli do Jerozolimy, do Mesdżidu Aksa.
W Mesdżidzie Aksa Dżebrail (alejhisselam) otworzył palcem dziurę w skale i przywiązał do niej Buraqa. Tam zebrały się niektóre duchy byłych proroków w ich ludzkich postaciach. Do wspólnego salatu powiedziano po kolei, żeby prorocy Adem, Nuh i Ibrahim (alejhimusselam) byli imamami [prowadzili salat]. Przepraszając, żaden z nich, się nie zgodził. Dżebrail (alejhisselam) powiedział do Szlachetnego Proroka: „Nikt inny nie będzie imamem tam, gdzie Ty jesteś”.
Szlachetny Prorok został imamem prorokom i razem zrobili dwa rekaty salatu. Potem o tym zdarzeniu w ten sposób przekazał: „Dżebrail (alejhisselam) przyniósł Mi jedno naczynie z Raju z winem i jedno naczynie z mlekiem. Wziąłem mleko. Dżebrail (alejhisselam) powiedział Mi, że wybrałem naturę zdolną do islamu (wybrałem szczęście w obu życiach, to jest na ziemi i po śmierci). Potem dano Mi jeszcze dwa kubki. W jednym był miód, a w drugim była woda, obydwa wypiłem. Dżebrail powiedział: »Miód oznacza, że Twoja wspólnota będzie istniała do Końca Świata, a woda – oczyszczenie Twojej wspólnoty z grzechów«. Potem razem wznieśliśmy się do nieba. Dżebrail (alejhisselam) zastukał do drzwi. Powiedzieli: »Kim jesteś?«, »Ja jestem Dżebrailem«. »Dobrze, a kto jest przy tobie?«, »To jest Muhammed (alejhisselam)«. »Czy zesłano Mu objawienie, że zostanie wzniesiony do nieba, zaproszony na Miradż?«, »Tak, zesłano«. »Witaj przybyszu! Jakim pięknym podróżnikiem jest ten przybysz!«.
Drzwi od razu się otworzyły i znalazłem się naprzeciwko Adema (alejhisselam). Powiedział: »Witaj« i pomodlił się za Mnie. Tutaj zobaczyłem wielu aniołów. Wszyscy zatrzymali się w pokorze i z poddaniem w pozycji kyjam . Byli zajęci wypowiadaniem słów: „Subbuhun kuddusun rabb-ul-melaiketi wer-ruh”. Spytałem się Dżebraila: »Czy ci aniołowie w ten sposób czczą Allaha Najwyższego?«. Odpowiedział: »Tak. Oni od momentu ich stworzenia do Końca Świata będą w kyjam. Poproś Allaha Najwyższego, żeby Twoją wspólnotę obdarzył tym sposobem czczenia«. Poprosiłem. Moja modlitwa została przyjęta. Kyjam podczas salatu, jest właśnie tym kyjam.
Tam trafiłem na jedną grupę ludzi. Aniołowie miażdżyli im głowy, a oni po tym ponownie odzyskiwali swój poprzedni stan. Bili ich, a oni ponownie dochodzili do swojego poprzedniego stanu. Spytałem się: »Kim oni są?”. Powiedział: „Oni należą do tych, którzy opuścili piątkowy salat i robienie salatu ze wspólnotą. Nie robili ruku i sedżde w całości”.
Zobaczyłem grupę ludzi, którzy byli głodni i nadzy. Zebani przeganiali ich na pastwisko w Piekle. Spytałem się: »Kim oni są?«. Powiedział: »Oni należą do ludzi, którzy nie litowali się nad biednymi i nie dawali zekatu «.
Napotkałem na grupę ludzi, przed którymi postawiono smaczne potrawy. Obok leżała padlina. Zostawiając to smaczne jedzenie, jedli padlinę. Spytałem się: »Kim są ci ludzie?«. Odpowiedział: »Oni należą do tych, którzy zostawili to, co jest dozwolone i skierowali się do tego, co było zakazane. Gdy było dozwolone jedzenie, to jedli zakazane”.
Zobaczyłem grupę ludzi, którzy z powodu ciężaru niesionego na plecach, nie mieli siły się ruszyć. Pomimo że byli w tym stanie, to wołali do innych, żeby im jeszcze trochę ciężaru dołożyli. Spytałem się: »Kim są ci ludzie?«. Odpowiedział: »Ci ludzie należą do tych, którzy byli wiarołomni wobec danych im powierzeń. Dalej ciemiężyli tych, od których wzięli to, co należało do innych ludzi«.
Napotkaliśmy na grupę ludzi, którzy kroili swoje ciało i je jedli. Spytałem się: »Kim są ci ludzie?«. Dżebrail (alejhisselam) odpowiedział: »Oni należą do tych, którzy oczerniali innych i byli donosicielami«.
Zobaczyłem grupę ludzi, którzy mieli czarne twarze, błękitne oczy, ich górna warga sięgała do czoła, a dolna zwisała do stóp, z ich ust płynęła krew i ropa. Do picia w kielichach z ognia dawano im trującą krew i ropę, która płynie w Piekle. Ryczęli jak osły. Spytałem się: »Kim są ci ludzie?«. Odpowiedział: »Oni należą do tych ludzi, którzy pili alkohol«.
Napotkaliśmy na grupę ludzi, którym języki powychodziły z głowy, byli męczeni przez zamienianie ich w wieprze. Dżebrail (alejhisselam) powiedział: »Oni należą do tych, co byli fałszywymi świadkami«.
Spotkaliśmy grupę ludzi, których brzuchy spuchły i zwisały, byli niebieskiego koloru, ich ręce i nogi były związane, nie mogli wstać z miejsca. Zapytałem się o nich Dżibrila. Powiedział: »Oni należą do lichwiarzy«.
Napotkaliśmy na grupę kobiet, które miały czarne twarze, błękitne oczy. Ubrano je w ubranie z ognia. Aniołowie bili je maczugami z ognia. Wyły jak psy i kwiczały jak maciory. Spytałem się Dżibrila:» Kim są te kobiety?«. Odpowiedział: »One należą do kobiet, które cudzołożyły i krzywdziły swoich mężów«.
Zobaczyłem rzeszę ludzi, która została uwięziona na terenie Piekła. Ogień ich palił, potem ożywali i ponownie byli spalani. Spytałem się: »Kim są ci ludzie?«. Odpowiedział: »Oni należą do tych, którzy buntowali się swoim ojcom«.
Spotkaliśmy grupę ludzi, którzy zasiewali pole i w jednej chwili ich zasiewy dawały kłosy. Spytałem się: »Kim są ci ludzie?«. Dżebrail odpowiedział: »Oni należą do tych, co czcili Allaha Najwyższego«.
Doszliśmy do jakiegoś morza, którego zdumiewającego stanu nie można opisać. Było bielsze od mleka, jego fale były jak góry. Spytałem się: »Co to za morze?«. Odrzekł: „To morze nazywa się Morzem Życia. Gdy Allah Najwyższy będzie wskrzeszał zmarłych, to z tego morza ześle deszcz. Rozłożone, porozrzucane ciała wskrzesi i wstaną one z grobów jak wyrastająca zieleń«.
Później weszliśmy do drugiej warstwy nieba. Dżebrail (alejhisselam) znowu zapukał do drzwi. Powiedziano: »Kto ty jesteś?«, »Ja jestem Dżebrailem«. »Dobrze, a kto jest przy tobie?«, »To jest Muhammed (alejhisselam)«. »Czy zostało Mu zesłane objawienie i zaproszenie na Miradż?«, »Tak, zostało«. »Witaj przybyszu. Jakim pięknym podróżnikiem jest ten przybysz!«. Drzwi od razu się otworzyły. Znalazłem się przy braciach ciotecznych Isie i Jahji bin Zekerijji (alejhimesselam). Powiedzieli: »Witaj« i pomodlili się za Mnie.
Napotkałem na grupę aniołów. Stali w szeregu, wszyscy razem byli w ruku. Wypowiadali specyficzne dla siebie słowa, nie podnosili głów i nie patrzyli do góry. Dżebrail (alejhisselam) powiedział: »Ci aniołowie w ten sposób czczą Allaha Najwyższego. Poproś Stworzyciela, żeby obdarzył tym Twoją wspólnotę«. Pomodliłem się. Modlitwa została przyjęta, obdarzył was ruku w salacie.
Wznieśliśmy się do trzeciej warstwy nieba. Po takich samych pytaniach i odpowiedziach otworzyły się drzwi i znalazłem się obok Jusufa (alejhisselam). Powiedział do Mnie: »Witaj!« i pomodlił się.
Widziałem wielu aniołów, którzy stali w szeregach i robili sedżde. Od swojego stworzenia mieli specjalne dla siebie słowa, które ciągle powtarzali. Dżebrail (alejhisselam) powiedział: »Ci aniołowie czczą w ten sposób Allaha Najwyższego. Poproś Allaha Najwyższego, żeby tym sposobem obdarzył twoją wspólnotę«. Poprosiłem Stworzyciela. Przyjął i obdarzył was tym w salacie.
Dotarliśmy do czwartej warstwy nieba. Tam były błyszczące drzwi zrobione z czystego srebra. Na nich był zamek ze światła. Na zamku było napisane: „La ilahe illallah Muhammedun resulullah”. Po takich samych pytaniach i odpowiedziach znalazłem się przy Idrysie (alejhisselam). Powiedział do Mnie: »Witaj!« i pomodlił się. Allah Najwyższy o nim powiadomił (w tym znaczeniu): «My jego wznieśliśmy do wysokiej siedziby» (19. Sura Merjem: 57).
Zobaczyłem anioła, który siedział na wysokim miejscu, był zmartwiony, smutny. Wokoło niego było tylu aniołów, że ich liczbę zna tylko Allah Najwyższy. Po prawej stronie zobaczyłem świetlistych aniołów. Ubrani byli na zielono i pięknie pachnieli. Każdy z nich był tak piękny, że nie można było patrzeć na ich twarze. Po lewej stronie byli aniołowie, którym z ust buchał ogień. Przed nimi znajdowały się baty i lance z ognia. Mieli takie oczy, że nie starczało siły, żeby na nie patrzeć. Anioł siedzący na tronie miał oczy sięgające od głowy do stóp. Bez przerwy patrzył na znajdujący się przed nim zeszyt, w ogóle nie spuszczał z niego wzroku. Przed nim znajdowało się drzewo. Na każdym jego liściu było napisane imię jednego człowieka. Przed nim było coś takiego jak miednica. Niekiedy coś z niej prawą ręką wyciągał i podawał świetlistym aniołom z prawej strony, czasami lewą ręką wyciągał i podawał aniołom Zebani. Gdy spojrzałem na tego anioła, to w sercu odczułem lęk. Spytałem się Dżebraila: »Kim jest ten anioł?«. Powiedział: »To jest Azrail! Nikomu nie starczy siły, żeby spojrzeć na jego twarz«. Podchodząc do niego, powiedział: »Azrailu! To jest Ostatni Prorok i Ulubieniec Allaha Najwyższego«. Azrail (alejhisselam) podniósł głowę i uśmiechnął się. Wstał i wychwalając Mnie, powiedział: »Witaj! Allah Najwyższy nie stworzył od Ciebie zacniejszej osoby. Twoja wspólnota przewyższa wszystkie wspólnoty. Ja żałuję twojej wspólnoty bardziej od ich matek i ojców«. Powiedziałem: »Mam do ciebie prośbę. Moja wspólnota jest bardzo słaba. Traktuj ją łagodnie. Ich duchy odbieraj łagodnie«. Azrail (alejhisselam) powiedział: »Ze względu na prawa Allaha Najwyższego, który posłał Ciebie jako Ostatniego Proroka i uczynił Sobie z Ciebie Ulubieńca, Allah Najwyższy w dzień i w nocy siedemdziesiąt razy rozkazał mi: ‘Duchy wspólnoty Muhammeda łagodnie i łatwo odbierz, łaskawie je traktuj’. Z tego powodu jestem miłosierniejszy wobec twojej wspólnoty od ich matek i ojców«.
Potem wznieśliśmy się do piątej warstwy nieba, gdzie spotkaliśmy Haruna (alejhisselam). Powiedział do Mnie »Witaj« i pomodlił się za Mnie.
W piątej warstwie nieba zobaczyłem, jak aniołowie czczą Wielkiego Allaha. Wszyscy stali i patrzyli się na palce swoich nóg. Nigdzie indziej się nie patrzyli i wypowiadali głośno słowa wychwalające Allaha Najwyższego. Spytałem się Dżebraila (alejhisselam): »Czy ci aniołowie w ten sposób się modlą?«. Dżebrail odpowiedział: „Tak. Poproś Allaha Najwyższego, żeby Twoją wspólnotę obdarzył tym sposobem czczenia«. Pomodliłem się. Allah Najwyższy przyjął Moją modlitwę.
Potem wstąpiliśmy do szóstej warstwy nieba. Tam spotkaliśmy się z Musą (alejhisselam). Do Mnie powiedział: »Witaj« i pomodlił się za Mnie. Następnie wznieśliśmy się do siódmej warstwy nieba. Po takich samych pytaniach i odpowiedziach zobaczyliśmy Ibrahima (alejhisselam) opartego o Bejti Ma’mur. Do Bejti Ma’mur każdego dnia wchodzi siedemdziesiąt tysięcy aniołów (i nie przychodzi na nich więcej kolej). Pozdrowiłem Ibrahima (alejhisselam). Przyjął Moje pozdrowienie i powiedział: »Witaj dobry Proroku, dobry synu!«. (Potem) »O Muhammedzie! Podłoże w Raju jest miękkie, a ziemia czysta. Powiedz Swojej wspólnocie, żeby tam dużo posadzili sobie drzew«. Spytałem się: »W jaki sposób sadzi się drzewo w Raju?«. Odpowiedział: »Wypowiadając słowa: ‘La hawle wela kuwwete illa billah’ (wg innego przekazu zaś: ‘Subhanellahi welhamdulillahi we la ilahe illallahu wallahu ekber’)«. Potem Dżebrail (alejhisselam) zaprowadził Mnie do Sidret-ul-munteha. Jego liście były jak uszy słoni, a owoce jak wieże. To drzewo na rozkaz Allaha Najwyższego, gdy spotka się z kimś, to tak się zmienia i pięknieje, że żadne stworzenie stworzone przez Allaha Najwyższego nie jest w stanie jego piękna opisać.
Dżebrail (alejhisselam) poprowadził Mnie dalej za Sidret-ul munteha i pożegnał się ze Mną. Powiedziałem: »O Dżebrailu! Czyżbyś zostawiał Mnie samego?«. Dżebrail (alejhisselam) poczuł ból. Z powodu majestatu Allaha Najwyższego zaczął się trząść i powiedział: »O Muhammedzie! Jeśli zrobię jeszcze jeden krok, to przez wielkość Allaha Najwyższego pójdę na pewną zgubę. Całe moje ciało spali się i zniknie«”.
Szlachetny Prorok (sallallahu alejhi we sellem) do tego miejsca doszedł razem z Dżebrailem (alejhisselam). Tam Dżebrail (alejhisselam), pokazawszy się w stworzonej postaci, otworzył sześćset skrzydeł, a na każdym z nich błyszczały perły, rubiny. Potem przyszło jeszcze bardziej święcące od słońca zielone nakrycie z Raju o nazwie Refref, które bez przerwy wypowiadało słowa wychwalające Allaha Najwyższego, głos jego wypełniał świat, w którym się znajdował.
Refref pozdrowił Szlachetnego Proroka. Szlachetny Prorok usiadł na Refrefie. W jednej chwili wznieśli się bardzo wysoko, przeszli przez siedemdziesiąt tysięcy zasłon nazywanych hidżab. Odległość między zasłonami była bardzo duża. Na każdej zasłonie znajdował się jeden anioł, który tam spełniał swoje obowiązki. Refref przeprowadził Szlachetnego Proroka przez każdą z tych zasłon. W ten sposób przeprawili się przez Kursi , Arsz i świat duchów. Gdy Szlachetny Prorok (sallallahu alejhi we sellem) przechodził przez zasłony, to za każdym razem słyszał, że mu nakazywano: „Nie bój się Muhammedzie! Zbliż się, zbliż się!”. Tak się zbliżając, dotarł do miejsca zwanego Kabekawsejn. W nieznany, niezrozumiały i niemożliwy do opisania sposób dotarł do zażyczonych przez Allaha Najwyższego wysokości. Bez miejsca, czasu, kierunku, atrybutów zobaczył Allaha Najwyższego. Bez oczu, uszu, pośrednika i środków rozmawiał z Allahem Najwyższym. Wysłannik Allaha zyskał dary niemożliwe do poznania i zrozumienia przez ludzi.
Hazrat Imam Rabbani w dziele pt. „Mektubat” powiadomił: „Serwer-i alem (alejhisselatu wesselem) w nocy Miradż nie zobaczył Allaha Najwyższego wcieleniem ziemskim. Zobaczył wcieleniem po Końcu Świata, ponieważ Wysłannik Allaha tej nocy wyszedł z kręgu czasu i miejsca. Znalazł się w chwili, która nie miała początku i była wieczna. Początek i koniec zobaczył jako jeden punkt. Tej nocy zobaczył tych, którzy pójdą do Raju, jak będą po tysiącach lat szli do Raju i w Raju ich stany. Właśnie w tym stanie, widzenie nie jest widzeniem ziemskim. Jest widzeniem w życiu po Końcu Świata”.
Gdy Szlachetnemu Prorokowi powiedziano: „Wychwalaj Allaha Najwyższego!”, to On od razu powiedział: „Ettehijatu lillahi wessalewatu wettajjibat”, co znaczy: ‘Dla Allaha Najwyższego niech będą istniejące we wszystkich językach chwała i pochwały, wykonywane ciałem wszystkie służby i posłuszeństwa, przez majątek dokonane wszystkie dobre uczynki’. Allah Najwyższy pozdrowił Swojego Ulubieńca: „Esselamu alejke ejjuhennebijju we rahmetullahi we berekatuh” (‘O Mój Wysłanniku! Niech Moje pozdrowienie, Błogosławieństwo i miłosierdzie będą z Tobą’). Szlachetny Prorok odpowiedział: „Esselamu alejna we ala ibadillahissalihin” (‘O Mój Panie! Niech pozdrowienie będzie też z nami i Twoim dobrymi Sługami’). Aniołowie słysząc to, wszyscy razem powiedzieli: „Eszhedu enla ilahe illallah we eszhedu enne Muhammeden abduhu we resuluh” (‘Wiem i wierzę, że nie ma innego boga poza Allahem Najwyższym, a Muhammed alejhisselam jest Jego Sługą i wysłannikiem’).
Kiedy Szlachetny Prorok powiedział: „Esselamu alejna[…]” – to Allah Najwyższy oznajmił: „O Mój Ulubieńcu! Tutaj poza nami nie ma nikogo innego. Dlaczego powiedziałeś alejna?”. Szlachetny Prorok odpowiedział: „O Stworzycielu! Ciała Mojej wspólnoty w rzeczywistości nie są ze Mną. Jednak ich duchy są przy Mnie. Moje pragnienie dobra i pomocy nie jest daleko od nich. Pozdrowieniem odsunąłeś ode Mnie każde zło. Jak mogę pozbawić tak wielkich darów Moją biedną i cierpiącą wspólnotę, która wpadnie w kłopoty w czasach bliskich Końca Świata?”.
Allah Najwyższy oznajmił: „O Mój Ulubieńcu! Dzisiejszej nocy jesteś Moim gościem. Chciej ode Mnie, czego tylko zapragniesz”. Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) powiedział: „Chcę Moją wspólnotę (o Mój Panie)”.
Według przekazu, Allah Najwyższy w ten sposób powtórzył to pytanie siedemset razy. Wysłannik Allaha za każdym razem odpowiedział: „Chcę Moją wspólnotę”. Gdy Allah Najwyższy powiedział: „Zawsze chcesz Swojej wspólnoty”, to On poprosił: „O Mój Panie! Chcący ja, dający Ty. Daruj wszystkim z Mojej wspólnoty”. Allah Najwyższy oznajmił: „Jeśli dzisiejszej nocy wybaczę wszystkim z Twojej wspólnoty, to Moje miłosierdzie i Twoja godność nie będą oczywiste. Jednej części z nich dzisiejszej nocy wybaczę. Dwie części z nich odłożę na później. Na Sądzie Ostatecznym Ty będziesz chciał, Ja będę darował. Tak że Moje miłosierdzie i Twoja godność będą oczywiste”.
Szlachetny Prorok Muhammed (sallallahu alejhi we sellem) w jednym ze świętych hadisów powiadomił: „Tej nocy (w Nocy Miradż) chciałem od Allaha Najwyższego, żeby zlecił Mi rozrachunek z Moją całą wspólnotą. Allah Najwyższy oznajmił: »O Muhammedzie! W tym cel jest, żeby nikt nie został poinformowany o winach Twojej wspólnoty. Ty jesteś miłosiernym Prorokiem. Moim życzeniem jest, żeby jak przed obcymi, tak i też przed tobą winy i brzydkie czyny zostały ukryte. O Muhammedzie! Ty jesteś im przewodnikiem. Ja jestem ich Panem. Ty dopiero teraz ich zobaczyłeś. Ja zaś widziałem ich od początku i do końca będę widział. O Muhammedzie! Gdybym nie lubił gawędzić z twoją wspólnotą, to na Sądzie Ostatecznym nie rozliczałbym ich. Nie pytałbym się o żaden z małych i dużych grzechów«.
Allah Najwyższy oznajmił: »O Muhammedzie! Otwórz Swoje Błogosławione Oczy i spójrz pod Swoją stopę«. Spojrzałem i zobaczyłem garść ziemi. Allah Najwyższy oznajmił: »Wszystko, co posiadasz, to znajdująca się pod Twoją stopą ziemia. Tę ziemię przyniosłeś do Swojego Przyjaciela? Mnie łatwiej jest wybaczyć Twojej wspólnocie od wybaczenia kurzu przylepionego do rąbka ubrania Mojego przyjaciela«”.
Szlachetny Prorok w jednym ze świętych hadisów oznajmił: „Zadałem Allahowi Najwyższemu wiele pytań. Usłyszałem na nie odpowiedzi. Odczułem żal, że zadałem takie pytania.” (Niektóre z nich) „O Mój Panie! Dżebrailowi dałeś sześćset skrzydeł. A jakim darem Mnie obdarzyłeś?”. Allah Najwyższy odpowiedział: „Jeden włos z Twojego ciała jest Mi milszy od sześciuset skrzydeł Dżebraila. Z powodu Twojego jednego włosa wybaczę na Sądzie Ostatecznym tysiącom grzeszników. O Muhammedzie! Dżebrail, otwierając swoje skrzydła, wypełni powierzchnię pomiędzy wschodem a zachodem. Ja zaś wybaczę wszystkim grzesznikom, którym będziesz orędownikiem, jeśli wypełnią nawet przestrzeń między wschodem a zachodem”. Powiedziałem: „Przed Moim ojcem Ademem (alejhisselam) kazałeś aniołom dokonać pokłonu. A jakim darem Mnie obdarzyłeś?”. Allah Najwyższy powiedział: „Powodem oddania przez aniołów pokłonu Ademowi było Twoje Światło, które znajdowało się na jego czole. O Muhammedzie! Ciebie obdarzyłem czymś ważniejszym od tego. Twoje imię postawiłem blisko Mojego i zapisałem na Najwyższym Tronie. Wtedy to Adem nie został jeszcze stworzony, nie posiadał swojej sławy i znaków. Twoje imię napisałem na drzwiach do nieba, na zasłonach i na drzwiach do Raju, na ścianach willi, na drzewach, w każdym miejscu w Raju. Nie ma niczego w Raju, na czym nie byłoby napisane: »La ilahe illallah Muhammedun resulullah«. Twoje stanowisko jest wyższe od stanowiska danego Ademowi”.
„O Mój Allahu! Nuha (alejhisselam) obdarzyłeś arką. A czym Mnie obdarzyłeś?”. Allah Najwyższy oznajmił: „Tobie dałem Buraqa i tak w jedną noc dotarłeś z ziemi do Tronu. Zobaczyłeś Raj i Piekło. Zaś twoją wspólnotę obdarzyłem takimi mesdżidami, że w Dniu Sądu Ostatecznego usiądą na nie, jakby siadali na statkach i przeszedłszy przez Most Syrat w mgnieniu oka, zostaną wybawieni z Piekła”.
„O Mój Allahu! Dzieciom Izraela zesłałeś kaszę mannę i mięso ptaka podobnego do przepiórki”. Allah Najwyższy oznajmił: „Ciebie i Twoją wspólnotę obdarzyłem darami na ziemi i w życiu po śmierci. Dzieci Izraela z ludzkich postaci zamieniłem w postacie niedźwiedzia, małpy i wieprza. Nikomu z Twojej wspólnoty tego nie zrobiłem. Jeśli nawet postąpią jak oni, to tej kary nie uznałem dla nich za odpowiednią. O Muhammedzie! Tobie dałem taką Surę, która nie ma podobnej w Tewracie i w Indżil. Tą Surą jest Sura Fatiha. Kto przeczyta tę Surę, to jego ciało będzie zakazane dla ognia Piekła. Męki jego matki i ojca zostaną złagodzone. O Muhammedzie! Ja nie stworzyłem nikogo, kto byłby od ciebie bardziej wartościowy, poważany i Ciebie przewyższał. Tobie i Twojej wspólnocie dałem za obowiązek robienie salatu po pięćdziesiąt razy w dzień i w nocy.
O Muhammedzie! Kto przyjmie Moją jedność i nie będzie robił Mi wspólników, ten będzie należał do Raju. Takiej wspólnocie Piekło jest zakazane. Moje miłosierdzie wobec Twojej wspólnoty przewyższa Mój gniew.
O Muhammedzie! Dla Mnie jesteś od wszystkich ludzi razem wziętych wartościowszym, zacniejszym. W Dniu Sądu obdarzę Ciebie tak dużą ilością darów, że cały świat będzie zdziwiony. O Mój Ulubieńcu! Nim Ty nie wejdziesz do Raju, to wejście pozostałym prorokom i ich wspólnotom będzie zakazane. Nim nie wejdzie Twoja wspólnota, żadna inna wspólnota nie wejdzie. O Muhammedzie! Czy chcesz zobaczyć, co przygotowałem dla Ciebie i Twojej wspólnoty?”. Powiedziałem: „Chcę, o Mój Allahu!”. Zwracając się do Israfila, oznajmił: „Israfil! Powiedz Dżebrailowi, żeby Mojego Ulubieńca zaprowadził do Raju i pokazał, co przygotowałem dla Niego i Jego wspólnoty w Raju. Niech pozbędzie się obawy”.
Prorok Muhammed poszedł razem z Israfilem (alejhisselam) do Dżebraila (alejhisselam). Dżebrail (alejhisselam) zaprowadził Szlachetnego Proroka (sallallahu alejhi we sellem) do Raju, żeby spelnić rozkaz Allaha Najwyższego. Aniołowie czekali na nich z ubraniem z Raju i naczyniem wypełnionym światłem. Dżebrail (alejhisselam) powiedział: „O Wysłanniku Allaha! Oni zostali stworzeni osiemdziesiąt tysięcy lat przed stworzeniem Adema (alejhisselam). W tym miejscu czekają z niecierpliwością, żeby rozsypać na Ciebie i Twoją wspólnotę to, co mają w tych naczyniach. W Dniu Sądu Ostatecznego na rozkaz Allaha Najwyższego, gdy przez próg Raju przejdzie Wasza dostojność i Wasza wspólnota, to ci aniołowie będą rozsypywać na Was te drogocenności z tych naczyń”. Przywitał ich anioł o imieniu Rydwan, który pełni swoje obowiązki w Raju. Szlachetnemu Prorokowi przekazał radosne nowiny i powiedział: „Allah Najwyższy podzielił Raj na trzy części, żeby dwie części dać Twojej wspólnocie i jedną pozostałym wspólnotom”. Potem oprowadził Go po wszystkich stronach Raju.
Szlachetny Prorok oznajmił: „W środku Raju zobaczyłem rzekę. Znajdowała się powyżej Arszu i płynęła w czterech odnogach. W tych odnogach: w jednej płynęła woda, w drugiej płynęło mleko, w trzeciej płynął hamr , a w czwartej płynął miód. W ogóle ze sobą się nie mieszały. Brzeg tej rzeki był z wartościowego kamienia podobnego do szmaragdu. W niej znajdowały się drogocenne kamienie, jej osad był z ambry, jej trawa była z szafranu. Wokoło niej postawiono kubki ze srebra, było ich więcej niż gwiazd na niebie. W okolicy znajdowały się ptaki, których szyje były jak szyje wielbłądów. Kto ich mięsa zje i napije się tej wody, ten osiągnie uznanie Allaha Najwyższego. Spytałem się Dżebraila: »Co to jest za rzeka?«. Powiedział: »To jest Kewser. Allah Najwyższy dał ją Tobie. Z Kewser płynie woda do ogrodów ośmiu Rajów”. Przy brzegach tej rzeki zobaczyłem namioty. Wszystkie były z pereł i rubinu. Spytałem się o nie Dżebraila (alejhisselam). Powiedział: »To są kwatery Twoich żon«. Zobaczyłem w tych namiotach huryski. Ich twarze błyszczały jak słońce i razem nuciły różne melodie. Mówiły: »Jesteśmy szczęśliwe i radosne. Nie zaznamy żadnego smutku. Jesteśmy wystrojone, nie będziemy nagie. Jesteśmy młode, w ogóle się nie zestarzejemy. Jesteśmy łagodne, w ogóle się nie gniewamy. My jesteśmy zawsze takie, nigdy nie umrzemy«. Te melodie docierały do drzew i pałaców szczęścia, wszędzie je było słychać. Były to tak miłe głosy, że gdyby te dźwięki przyszły na ziemię, to nie byłoby na świecie śmierci i troski. Dżebrail spytał się Mnie: »Czy chcesz zobaczyć ich twarze?«. Odpowiedziałem: »Chcę«. Otworzył jeden z namiotów. Spojrzałem. Zobaczyłem tak piękne twarze, że jeśli bym zechciał opisać ich piękno, to nie starczyłoby Mi na to Mojego życia. Twarze ich były bielsze od mleka, policzki czerwieńsze od rubinu i bardziej błyszczące od słońca. Skóra ich była delikatniejsza od jedwabiu i świeciła jak księżyc. Przepięknie pachniały. Włosy ich były czarne, niektóre z nich miały je splecione, niektóre zebrane, a jeszcze inne, gdy siedziały, to ich rozpuszczone włosy układały się wokoło nich jak namiot, a gdy one wstały, to sięgały im do stóp. Przed każdą z nich znajdowała się służąca. Dżebrail powiedział: »One są dla Twojej wspólnoty«”.
Szlachetny Prorok (sallallahu alejhi we sellem) oznajmił: „Zobaczyłem ogrody i sady ośmiu Rajów i każdego rodzaju dary. Przyszło Mi na myśl, że chciałbym zobaczyć Piekło i jego stopnie. Dżebrail wziął Mnie za rękę i zaprowadził do największego anioła Piekła, który nazywa się Malik. Powiedział: »Malik! Błogosławiony Muhammed chce zobaczyć miejsce Swoich wrogów w Piekle (pokaż Jemu Piekło)«. Malik otworzył warstwy Piekła. Zobaczyłem siedem warstw (wszystkie). Siódmą warstwę nazywa się Hawije. Męki w niej są o wiele większe niż w pozostałych. Spytałem się Malika: »Która grupa ludzi będzie męczona w tej warstwie?«. Malik powiedział: »Faraon i Karun, a także hipokryci z Twojej wspólnoty«. Szósta warstwa nazywa się Lazy. W niej będą męczeni ateiści. Piąta warstwa nazywa się Hutame. Tam będą męczeni czciciele ognia i krów, buddyści. Czwarta warstwa nazywa się Dżahim. W niej będą męczeni czciciele słońca i gwiazd. Trzecia warstwa nazywa się Sakar. W niej będą męczeni chrześcijanie. Druga warstwa nazywa się Sair. W niej będą karani żydzi. Pierwsza warstwa nazywa się Dżehennem. W niej męki w porównaniu z pozostałymi są lżejsze. Mimo to, znajduje się w niej siedemdziesiąt rzek z ognia. Każda z tych rzek jest tak duża, że jeśliby do niej wrzucić ziemię z niebami i nakazało się jednemu aniołowi, żeby je znalazł, to przez tysiąc lat by szukał i by nie znalazł. Zebani (aniołowie z obowiązkami w Piekle) byli tak wielcy, że jeśliby jeden z nich położył na brzegu swoich ust ziemię i nieba, to nie byłoby ich widać. Fale tych rzek doprowadzają do powstania strasznych głosów. Gdyby z tych głosów, choć jeden dźwięk dotarł na ziemię, to wszystkie stworzenia poumierałyby. Spytałem się: »Dla których ludzi jest ta warstwa?«. Malik nie odpowiedział. Ponownie się spytałem, milczał.
Dżebrail powiedział do Malika: »Czeka na twoją odpowiedź«. On zaś przeprosił: »Wybacz mi«. Powiedziałem: »Powiedz bez względu na to, jaka jest odpowiedź. Dzisiaj jest możliwe przygotowanie się na to«. Malik powiedział: »O Wysłanniku Allaha! To jest miejsce dla buntowników z Twojej wspólnoty. Poradź im, żeby chronili siebie od tego strasznego miejsca. Niech unikają tego, co sprowadzi na ich ciała te cierpienia. Tego dnia ja nie okażę miłosierdzia buntownikom. Nie będę litościwy wobec siwej brody starca ani wobec młodych«”.
Szlachetny Prorok zaczął płakać. Ściągnął turban z Błogosławionej Głowy i zaczął błagać Allaha Najwyższego o orędownictwo. Mówiąc, że jego wspólnota jest bardzo słaba i nie wytrzyma takiej męki, tak bardzo płakał, że Dżebrail (alejhisselam) i pozostali aniołowie razem z nim płakali. Od Allaha Najwyższego przyszedł dekret: „O Mój Ulubieńcu! Ciebie darzę wielką wartością i szacunkiem. Twoja modlitwa została przyjęta. Bądź zadowolony. Spełniłem Twoje życzenie. Obdarzyłem Ciebie taką siedzibą, że przez Twoje orędownictwo wybaczę wielu buntownikom. Będę wybaczał aż Ty powiesz, że wystarczy. O Mój Ulubieńcu! Kto wysłucha Moich nakazów, ten uratuje się od męki i kary, zazna Mojego miłosierdzia. W Raju dostąpi zaszczytu zobaczenia Mnie. Tobie i Twojej wspólnocie nałożyłem obowiązek robienia salatu po pięćdziesiąt razy w dzień i w nocy”.
Szlachetny Prorok (sallallahu alejhi we sellem) dalej opowiadał: „Potem, po tym miejscu, dotarłem do Tronu Boskiego. Przechodząc przez nieba, doszedłem do miejsca, gdzie znajdował się Musa (alejhisselam). Powiedział do Mnie: »Jakim obowiązkiem obdarzył Ciebie i Twoją wspólnotę Allah Najwyższy?«. Odpowiedziałem: »Robieniem pięćdziesiąt razy salatu, każdego dnia i każdej nocy«. Musa (alejhisselam) powiedział: »Wróć do Pana i poproś, żeby trochę ulżył w tym obowiązku. Twoja wspólnota nie poradzi sobie z tym. Ja sprawdziłem to u Dzieci Izraela«. Na to wróciłem do Allaha Najwyższego i powiedziałem: »O Panie Mój! Uczyń ten nakaz lżejszym Mojej wspólnocie!«. Na to On zmniejszył ten nakaz na pięć razy. Poszedłem do Musy (alejhisselam) i powiedziałem, że zostało zmniejszone do pięciu razy. Musa (alejhisselam) rzekł: »Wróć do Pana! Poproś, żeby jeszcze zmniejszył, ponieważ Twoja wspólnota nie da sobie z tym rady«. I tak chodziłem pomiędzy Musą (alejhisselam) a Allahem Najwyższym i w końcu Allah Najwyższy oznajmił: „Ten salat zmniejszyłem do pięciu pór. Za każdy salat będzie dane dziesięć nagród. Z tego względu w końcu znowu będzie pięćdziesiąt salatów. Jeśli ktoś go nie zrobi, mając na uwadze jedną nagrodę, to zostanie mu zapisana tylko jedna nagroda. Jednak jeśli go zrobi, to za jeden zyska dziesięć nagród. Jeśli, mając na uwadze jeden grzech, go nie zrobi, to nic nie zostanie zapisane. Jeśli zrobi, to tylko ten jeden grzech zostanie zapisany«. Potem zszedłem do Musy (alejhisselam) i opowiedziałem mu o tym. Znowu powiedział: »Wróć i chciej, żeby jeszcze trochę ułatwiono«. Na to powiedziałem do niego: »Z tego względu, że wiele razy zwróciłem się do Pana, krępuję się więcej prosić«”.
W ten sposób Allah Najwyższy pocieszył Swojego ukochanego Proroka za zaznane trudności. Obdarzył Go darami, które nie zostały dane żadnemu stworzeniu, przez nikogo nie są znane i zrozumiane.
Potem Szlachetny Prorok w jednej chwili dotarł do Jerozolimy i stamtąd do Mekki do domu Ummu Hani. Miejsce, gdzie leżał, nie ostygło jeszcze, a ruch wody do ablucji w miednicy nie ustał. Pilnująca domu Ummu Hani zasnęła i o niczym nie wiedziała. Szlachetny Prorok, wracając z Jerozolimy do Mekki, napotkał na kurajszycką karawanę. Jeden wielbłąd z karawany przestraszył się i przewrócił.
Gdy nadszedł ranek, to Szlachetny Prorok poszedł do Kaaby i opowiedział o Miradż. Poganie wyśmiewali się z Niego i mówili: „Muhammed stracił rozum”. Zaczęli się wahać ci, którzy mieli przyjąć islam. Niektórzy z pogan poszli z radością do domu Ebu Bekra, ponieważ uznawali go za człowieka mądrego, doświadczonego i dobrego handlowca. Gdy otworzył im drzwi, to spytali się go: „Ebu Bekr! Ty byłeś wiele razy w Jerozolimie. Dobrze wiesz, ile potrzeba czasu, żeby z Mekki do Jerozolimy pójść i wrócić?”. Hazrat Ebu Bekr powiedział: „Dobrze wiem. Więcej niż jeden miesiąc”.
Poganie ucieszyli się na te słowa i powiedzieli: „Mądry, doświadczony człowiek da taką odpowiedź”. Śmiejąc się, kpiąc i myśląc, że Hazrat Ebu Bekr będzie myślał tak samo jak oni, powiedzieli: „Twój przyjaciel mówi, że w ciągu jednej nocy poszedł do Jerozolimy i stamtąd wrócił. On całkowicie już zgłupiał”.
Hazrat Ebu Bekr, usłyszawszy Błogosławione Imię Wysłannika Allaha, powiedział z szacunkiem: „Jeśli On tak powiedział, to jest to prawda. Wierzę w to, że w jednej chwili poszedł i wrócił”. Zaskoczeni poganie powiedzieli: „Jak wielkim czarodziejem jest Muhammed. Ebu Bekra zaczarował”.
Hazrat Ebu Bekr od razu poszedł do Szlachetnego Proroka. Wśród zebranego tłumu powiedział głośno: „O Wysłanniku Allaha! Niech będzie pobłogosławiony Twój Miradż! Niech będą nieskończone dzięki Allahowi Najwyższemu za to, że nas obdarzył zaszczytem służenia takiemu wielkiemu Prorokowi jak Ty i pozwolił nam widzieć Twoją Błogosławioną Twarz, słyszeć Twoje słodkie słowa, które porywają serca i pociągają duchy. O Wysłanniku Allaha! Każde Twoje słowo jest dobre. Uwierzyłem. Dla Ciebie poświecę moje życie!”. Słowa Ebu Bekra zdziwiły pogan. Nie znalazłszy nic do powiedzenia, odeszli. Tym, którzy zaczęli wątpić, kilku osobom posiadającym słabą wiarę, wzmocniły serca. Szlachetny Prorok tego dnia nazwał Hazrat Ebu Bekra imieniem Syddyk. Stopień Ebu Bekra wzrósł z przyjęciem tego imienia.
Ten stan bardzo rozgniewał pogan, nie potrafili znieść silnej wiary muzułmanów, tego, że wierzyli każdemu słowu Szlachetnego Proroka i dalej Go chronili. W celu pokonania i zawstydzenia Szlachetnego Proroka zaczęli Go sprawdzać.
Zaczęli zadawać takie pytania jak: „O Muhammedzie! Mówisz, że poszedłeś do Jerozolimy. Powiedz, ile jest drzwi i okien w Mesdżidzie Aksa?”. Wysłannik Allaha na każde z tych pytań odpowiedział. Gdy Szlachetny Prorok odpowiadał, to Hazrat Ebu Bekr potwierdzał Jego odpowiedzi: „Tak jest, o Wysłanniku Allaha”. Tymczasem Szlachetny Prorok, ze względu na Swoją skromność i wstydliwość, nawet nie patrzył na twarz tego, który był naprzeciwko Niego. Szlachetny Prorok oznajmił: „Nie patrzyłem wokoło Mesdżidu Aksa. Tego, o co się Mnie pytali, nie widziałem. W tym momencie Dżebrail (alejhisselam) zaprezentował Mi Mesdżid Aksa. Widząc okna, od razu je policzyłem i odpowiedziałem na zadane Mi pytanie”. Szlachetny Prorok powiedział też, że widział podróżnych na wielbłądach. Oznajmił: „Inszallah przyjdą w środę”. W środę, gdy słońce zaczęło zachodzić, to ta karawana dotarła do Mekki. Podróżnicy z karawany powiedzieli, że było tak, jakby przeszła burza, a jeden z wielbłądów ze strachu padł na ziemię. Ten stan wzmocnił wiarę muzułmanów. Zaś u pogan doprowadził do wzrostu nienawiści.
Ten cud miał miejsce rok przed hidżrą, w miesiącu Redżeb, 27 dnia w noc piątkową i nazywa się Miradż. Szlachetny Prorok udał się na Miradż duchem i ciałem. W Noc Miradż zostało Mu pokazanych wiele boskich stanów i został nakazany obowiązek robienia codzienne pięć razy salatu. Oprócz tego zostały zesłane dwa ostatnie święte ajety z 2. Sury Bakara. O Miradżu jest powiadomione w Świętym Koranie w 17. Surze Isra i 53. Surze Nedżm, a także w niektórych świętych hadisach.
Szlachetny Prorok po Miradżu, gdy opowiadał Swoim Towarzyszom o Raju, to mówił: „Eba Bekr! Widziałem twoją willę. Była z czerwonego złota. Oglądałem przygotowane dla ciebie dary”. Hazrat Ebu Bekr powiedział: „O Wysłanniku Allaha! Ta willa z jej właścicielem niech będzie dla Ciebie poświęcona”. Szlachetny Prorok, zwracając się do Hazrat Omara, oznajmił: „Omar! Widziałem twoją willę. Była z rubinu. W tej willi było dużo hurysek. Jednak nie wszedłem do środka. Myślałem o twojej gorliwości”. Hazrat Omar bardzo płakał. Płacząc, powiedział: „O Wysłanniku Allaha! Niech moi rodzice zostaną dla Ciebie poświęceni!”. Potem powiadomił Hazrat Osmana: „Osman! Ciebie widziałem w każdym niebie. Gdy zobaczyłem w Raju twoją willę, to myślałem o tobie”. Do Hazrat Aliego powiedział: „Ali! Twoją twarz zobaczyłem w czwartym niebie. Spytałem się Dżebraila. Powiedział: »O Wysłanniku Allaha! Aniołowie uwielbiają patrzeć na Hazrat Aliego. Allah Najwyższy stworzył na jego podobieństwo jednego anioła. Znajduje się on w czwartym niebie. Aniołowie tam go odwiedzają«. Potem wszedłem do twojej willi. Powąchałem owoce z jednego drzewa. Z niego wyszła huryska, która zasłoniła swoją twarz. Spytałem się: „Kim jesteś i do kogo należysz?”. Powiedziała: „O Wysłanniku Allaha! Zostałam stworzona dla Aliego, syna Twojego wujka”.
Rano po Nocy Miradż Dżebrail (alejhisselam) przyszedł do Szlachetnego Proroka i będąc Mu imamem, zrobił razem z nim na czas pięć razy salat. W świętym hadisie powiadomiono: „Dżebrail (alejhisselam) przez dwa dni przy drzwiach Kaaby był Mi imamem. Obaj zrobiliśmy salat poranny, gdy zaświtał brzask; salat południowy, gdy słońce schodziło z zenitu; salat popołudniowy, gdy wszystko było w cieniu swojej długości; salat wieczorny, gdy słońce zachodziło (górny brzeg znikł); salat nocny, gdy brzask się zaczernił. Drugiego dnia: salat poranny, gdy widniało; salat południowy, gdy wszystko osiągnęło cień dwa razy swojej długości; od razu po tym salat popołudniowy; salat wieczorny, gdy przerwało się post; salat nocny w pierwszej trzeciej nocy. Potem powiedział: »O Muhammedzie! To są pory salatów Twoich i byłych proroków. Niech Twoja wspólnota robi każdy z pięciu salatów między tymi dwoma czasami, podczas których zrobiliśmy je razem”.
Po powiadomieniu w ten sposób o porze salatów, posłano też wiadomość do Abisynii, żeby je tak robiono oraz że powinno się odrobić zaległości od czasu, kiedy salat stał się obowiązkiem.
RE: Noc Miradż - husz der dem - 14-06-2012
Błogosławiona Noc Miradż jest w nocy z 26 na 27 Redżeb 1433, z 16 na 17. 06. 2012 (sobota/niedziela)
Dzisiaj Noc Miradż - husz der dem - 05-06-2013
Dzisiaj tj. w nocy z 5.06 na 6.06.2013 jest Noc Miradż.
„Tej nocy za dobry czyn zyskuje się 100 letnie wynagrodzenie.” (I.Gazali, Ebu Musa el Medeni)
„27. dnia miesiąca Redżeb poszczący zyskuje taki sewab, jaki zyskuje się za 60 letni post.” (I.Gazali, Ebu Musa el Medeni)
27 Redżeb przypada na 6.06.2013
Niech Allahu teala poblogoslawi nam Noc Miradż, przyjmie nasze dua, ma nas w Swojej opiece, chroni od wszelkiego zła
RE: Noc Miradż - husz der dem - 25-05-2014
W tym roku, tj. 2014, Noc Miradż przypada na noc z 25.05 na 26.05.
Niech Allahu teala poblagoslawi nam te noc, przyjmie nasze dua i wybaczy grzechy.